LIHIM NA ITINAGO SA LOOB NG DALAWAMPUNG TAON, AT ANG GABING NABUKSAN ANG PINTO PATUNGO SA KATOTOHANAN
BAHAGI 2 — LIHIM NA ITINAGO SA LOOB NG DALAWAMPUNG TAON, AT ANG GABING NABUKSAN ANG PINTO PATUNGO SA KATOTOHANAN
—Buhay pa ako.
Parang tumigil ang oras sa loob ng sala.
Walang nagsalita.
Walang gumalaw.
Tanging ang mahinang ugong ng lumang voice recorder ang naririnig ko habang mahigpit ko itong hawak.
Tinitigan ko ang babaeng tinawag kong Mama sa loob ng mahigit dalawampung taon.
Namumutla siya.
Samantalang si Kuya ay nakatayo ilang hakbang mula sa akin, nakakuyom ang mga kamao.
Pagkaraan ng ilang segundo, muling nagsalita ang boses ng tunay kong ina mula sa recorder.
—Anak, kung naririnig mo ito, malamang ay hindi na kayang protektahan ng papa mo ang lihim na matagal naming itinago. Alam kong marami kang tanong. Ngunit huwag kang maniwala sa sinumang magsasabing iniwan kita dahil ayaw kitang alagaan.
Napakagat ako sa labi.
—Dalawampung taon na ang nakalipas, may nangyari sa kumpanya ng pamilya natin. May mga taong gumamit ng pangalan ng papa mo upang maglabas ng malaking halaga ng pera. Nang matuklasan ko kung sino ang nasa likod nito, sinubukan kong magsalita.
Biglang lumapit si Kuya.
—Tama na!
Hinarangan siya ng matandang katiwala.
—Huwag mong gagalawin ang dalaga!
Galit na itinulak ni Kuya ang matanda.
Ngunit bago siya makarating sa akin, may ilang lalaking bisita ang humarang sa kanya.
Marahil ay nagsimula na rin silang maghinala.
Nagpatuloy ang recording.
—Ang babaeng pumalit sa akin sa bahay ay kapatid ko.
Nanlaki ang mga mata ko.
Tumingin ako sa babaeng matagal kong tinawag na Mama.
Kapatid ng tunay kong ina?
Ibig sabihin…
Tita ko siya.
—Hindi ko gustong iwan ka, anak. Ngunit matapos kong malaman ang tungkol sa nawawalang pera, may nagtangkang patahimikin ako. Inilayo ako ng papa mo upang iligtas ang buhay ko. Ang plano namin ay pansamantala lamang. Ngunit may taong nakialam sa lahat ng paraan ng komunikasyon namin.
Napatingin ako kay Kuya.
Ngunit kakaiba ang ekspresyon niya.
Hindi galit.
Takot.
Biglang tumunog ang recorder.
Pagkatapos ay tumigil.
Iyon na ang dulo ng mensahe.
—Nasaan siya?
Tanong ko.
Walang sumagot.
Lumapit ako sa babaeng nasa harapan ko.
—Nasaan ang tunay kong ina?
Namasa ang kanyang mga mata.
—Hindi ko alam.
—Sinungaling!
Sa unang pagkakataon mula nang bumalik ako, napasigaw ako.
—Pinalaki mo ako nang mahigit dalawampung taon. Hinayaan mong maniwala akong ikaw ang ina ko. Sinabi mong patay na ang babaeng nagsilang sa akin! Ngayon sasabihin mong wala kang alam?
Napapikit siya.
—May mga bagay kang hindi naiintindihan.
—Kung ganoon, ipaliwanag mo!
Tahimik ang buong sala.
Sa wakas, naupo siya sa pinakamalapit na silya.
Parang biglang nawala ang lahat ng lakas niya.
—Noong mawala ang tunay mong ina, nasa malubhang kalagayan ang kumpanya. Maraming empleyado ang mawawalan ng trabaho kapag bumagsak iyon. Ang asawa ko noon ang isa sa mga taong may hawak ng pananalapi ng kumpanya.
Napalunok siya.
—Siya ang nagsimula ng lahat.
Hindi ko agad naintindihan.
—Ang asawa mo?
Tumango siya.
—Ang ama ni Kuya.
Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa akin.
Napatingin ako kay Kuya.
Ibig sabihin, hindi pala kami tunay na magkapatid.
Nagpatuloy siya.
—Nang matuklasan ng kapatid ko ang ginawa ng asawa ko, natakot siya. Sinubukan niyang takasan ang responsibilidad. Nagkaroon ng aksidente habang hinahabol niya ang kapatid ko. Siya ang namatay.
—At ikaw?
—Galit ako sa kapatid ko. Sinisi ko siya sa pagkamatay ng asawa ko. Kaya nang hilingin ng papa mo na manatili ako rito pansamantala para alagaan ka, pumayag ako.
Mapait siyang ngumiti.
—Pero habang lumalaki ka, minahal kita na parang sarili kong anak.
—Kung mahal mo ako, bakit sinabi mong patay ang tunay kong ina?
Napayuko siya.
Hindi siya nakasagot.
Ngunit si Kuya ang sumigaw.
—Dahil kung bumalik ang babaeng iyon, mawawala sa amin ang lahat!
Lumingon kaming lahat.
Nanginginig siya sa galit.
—Kumpanya. Bahay. Shares. Lahat! Matagal nang plano ni Papa na ibalik sa pangalan mo ang malaking bahagi ng negosyo!
Doon ko naintindihan.
Hindi ito simpleng lihim ng pamilya.
May kinalaman ito sa pera.
At mana.
Lumapit si Kuya sa akin.
—Alam mo ba kung bakit kita pinabalik?
—Ikaw?
Napangisi siya.
—Hindi si Mama ang nagpadala ng mensahe tungkol sa pagkamatay ni Papa. Ako.
Nanlamig ako.
—Bakit?
—Dahil kailangan ang pirma mo bago mailipat ang ilang bahagi ng kumpanya.
Biglang nagsalita ang matandang katiwala.
—Kaya pala minamadali ninyo ang libing.
Nagbago ang mukha ni Kuya.
Tumingin ako sa kanya.
—Ano'ng ibig niyang sabihin?
Hindi sumagot ang matanda.
Sa halip, lumapit siya sa kabaong.
—Bago namatay ang inyong ama, may iniwan pa siyang bilin.
May inilabas siyang maliit na cellphone mula sa bulsa.
—Kapag narinig na ninyo ang recording, kailangan kong tawagan ang numerong ito.
Pinindot niya ang screen.
Ilang segundo lamang ang lumipas.
May tumunog na cellphone.
Hindi sa loob ng bahay.
Kundi sa labas ng tarangkahan.
Lahat ay napalingon.
May isang sasakyang nakaparada sa kalsada.
Bumukas ang pinto nito.
Isang babaeng may puting buhok ang dahan-dahang bumaba.
Napatakip ako sa bibig.
Hindi ko kailangang magtanong kung sino siya.
Kahit mahigit dalawampung taon na ang lumipas, nakilala ko ang mga mata niya.
Parehong-pareho sa akin.
Bumukas ang tarangkahan.
Dahan-dahan siyang naglakad papasok.
Nanginginig ang mga kamay niya.
At nang magkaharap kami, wala siyang sinabi agad.
Hinawakan lamang niya ang mukha ko.
—Ang laki-laki mo na.
Isang pangungusap lang iyon.
Pero sapat para gumuho ang lahat ng galit na dalawampung taon kong kinimkim.
—Mama?
Napaluha siya.
—Anak.
Niyakap niya ako.
Mahigpit.
Parang gusto niyang bawiin sa isang yakap ang lahat ng taong nawala sa amin.
Ngunit hindi pa tapos ang lahat.
Dahil habang magkayakap kami, biglang tumakbo si Kuya patungo sa likod ng bahay.
Sumigaw ang matandang katiwala.
—Pigilan ninyo siya! Nasa opisina ng inyong ama ang mga orihinal na rekord!
At doon ko napagtanto—
ang pagbabalik ng tunay kong ina ay simula pa lamang ng pagbagsak ng lihim na itinago ng pamilyang ito sa loob ng dalawang dekada.
( Itutuloy sa BAHAGI 3…)