PANGALAN KONG GINAMIT SA LIHIM NA MGA TRANSAKSIYON, AT ANG ISANG BACKUP FILE NA HINDI NILA NAGAWANG BURAHIN
BAHAGI 2 — PANGALAN KONG GINAMIT SA LIHIM NA MGA TRANSAKSIYON, AT ANG ISANG BACKUP FILE NA HINDI NILA NAGAWANG BURAHIN
—At lumilitaw ang pangalan mo sa lahat ng iba pang transaksiyon.
Parang biglang nawala ang lahat ng tunog sa paligid ko.
Tinitigan ko ang CEO.
—Ano pong ibig ninyong sabihin?
Hindi siya agad sumagot. Sa halip, inutusan niya ang technician na buksan ang audit logs ng warehouse system sa nakalipas na dalawang taon.
Habang naghihintay, inilabas ng assistant niya ang ilang records.
Isa.
Dalawa.
Lima.
Hanggang sa umabot sa mahigit dalawampung transaksiyon.
Pare-pareho ang nakita ko.
Ang pangalan ko.
Ang employee ID ko.
Ang digital approval code ko.
May mga shipment na hindi ko kailanman nakita. May mga supplier na hindi ko kilala. May mga kagamitan na diumano'y tinanggap ko kahit noong mga petsang iyon ay nasa ibang branch ako.
Nang makita ko ang kabuuang halaga, nanlamig ang mga kamay ko.
Mahigit apatnapung milyong piso.
—Hindi ako ang gumawa nito.
Halos pabulong kong nasabi iyon.
—Alam ko.
Nagulat akong napatingin sa CEO.
—Paano ninyo nasisiguro?
Itinuro niya ang screen.
—Dahil masyadong perpekto.
Hindi ko agad naunawaan.
Lumapit siya sa monitor.
—Tingnan mo ang oras ng mga approval. Halos lahat ay pagkatapos ng regular working hours. At ang account mo ang ginagamit tuwing may transaksiyong kailangang itago. Kung ikaw talaga ang nagnanakaw, bakit mo gagamitin ang sarili mong pangalan sa bawat pagkakataon?
Napatingin ako sa operations manager.
Nakayuko siya habang nakabantay sa kanya ang security.
—Sabihin mo sa amin kung sino ang nagbigay sa iyo ng access sa account niya.
Tahimik siya.
—Magsalita ka.
—Wala akong sasabihin hangga't wala ang abogado ko.
Tumango lamang ang CEO.
—Karapatan mo iyon.
Pagkatapos ay bumaling siya sa security.
—Ilayo muna siya rito. Huwag ninyong gagalawin ang kanyang laptop at telepono.
Habang inilalabas siya, bigla siyang tumingin sa akin.
May kakaiba sa mga mata niya.
Hindi galit.
Takot.
At doon ko unang naisip na baka hindi siya ang pinakamatinding kalaban ko.
Pagkatapos umalis ng security, nagsimulang maghalungkat ng system logs ang IT team.
Makalipas ang halos isang oras, may natuklasan sila.
Ang account ko ay hindi direktang ginagamit gamit ang password ko.
May duplicate authentication token.
Ibig sabihin, may gumawa ng kopya ng digital credential ko at ginamit iyon nang hindi ko nalalaman.
—Kailan ginawa ang duplicate token? tanong ng CEO.
Nag-type ang technician.
Pagkatapos ay napakunot-noo siya.
—Mahigit dalawang taon na po.
—Sino ang gumawa?
Hindi siya sumagot agad.
Mas lalo akong kinabahan.
—Sir?
Dahan-dahan niyang itinuro ang screen.
Isang administrator account ang ginamit.
Account iyon ng taong nakita namin sa CCTV.
Ang lalaking nakatakdang maging pansamantalang pinuno ng buong grupo.
Napaupo ako.
Dalawang taon.
Ibig sabihin, matagal na akong ginagawang panangga.
Kung hindi nawala ang shipment noong Biyernes, maaaring nagpatuloy iyon nang maraming taon.
At kung hindi ako nag-resign ngayong araw, baka hindi kailanman napansin ng CEO.
Biglang tumunog ang cellphone ng assistant.
Sinagot niya iyon at ilang segundo lamang ay nagbago ang mukha niya.
—Ma'am, umalis na raw po sa headquarters ang executive na nakita natin sa CCTV. Hindi na rin siya makontak.
Mabilis na tumayo ang CEO.
—Inform legal. Preserve every record. Walang buburahin, walang babaguhin.
Pagkatapos ay tumingin siya sa akin.
—May personal computer ka ba rito?
—Wala na po. Naibalik ko na ang company laptop.
—May sarili kang kopya ng trabaho mo?
Nag-isip ako.
At biglang may naalala.
Noong nakaraang taon, paulit-ulit na nagkaroon ng error ang inventory system. Dahil ako ang laging sinisisi kapag bumabagal iyon, gumawa ako ng sariling diagnostic logs para mahanap ang problema.
Hindi iyon naglalaman ng confidential customer files.
Technical activity records lamang.
At awtomatiko kong sini-save ang mga iyon sa isang external drive.
—May backup ako sa bahay.
Nagkatinginan ang CEO at ang IT head.
—Gaano katagal ang sakop?
—Halos tatlong taon.
Tumayo ang IT head.
—Ma'am, kung mayroon iyon, maaari nating ikumpara ang tunay na activity logs sa records na binago sa central system.
Sa unang pagkakataon mula nang magsimula ang lahat, nakita kong bahagyang nagbago ang ekspresyon ng CEO.
Parang may nakita siyang daan palabas sa isang madilim na silid.
Dalawang oras pagkatapos, sinamahan ako ng dalawang security personnel sa inuupahan kong apartment.
Kinuha ko ang lumang external drive sa ilalim ng mesa.
Pagbalik namin, halos gabi na.
Walang umuuwi.
Nandoon pa rin ang legal team, internal audit at IT.
Isinaksak ng technician ang drive.
Lumabas ang libu-libong log files.
Nagsimula silang magkumpara.
Isang oras.
Dalawang oras.
Pagsapit ng halos hatinggabi, biglang tumayo ang IT head.
—Nakita na namin.
Lumapit kaming lahat.
Sa backup ko, malinaw na ang ilang shipment approvals ay orihinal na nagmula sa administrator account.
Ngunit makalipas ang ilang minuto, binabago ang audit record at inililipat sa employee ID ko.
Hindi lang iyon.
May pattern.
Tuwing may malaking shipment, gumagawa sila ng pekeng transfer.
Ang tunay na produkto ay inililihis sa ibang warehouse.
Pagkatapos ay binabago ang records para magmukhang normal na delivery.
At kapag may discrepancy, pangalan ko ang naiiwan.
—Bakit siya? tanong ng isang auditor.
Tahimik akong napatingin sa screen.
Ako rin ang gustong malaman iyon.
Makalipas ang ilang sandali, may binuksang archived email ang IT head.
Hindi ko alam kung bakit, pero nang makita ko ang subject line, kumabog ang dibdib ko.
“Replacement Candidate.”
Dalawang taon at walong buwan na ang email.
Mula iyon sa operations manager papunta sa executive na nakita namin sa CCTV.
Binasa ng CEO ang mensahe.
Unti-unting tumigas ang mukha niya.
Pagkatapos ay ibinaling niya sa akin ang monitor.
Isang maikling pangungusap lamang ang naroon:
“Siya ang pinakamagandang gamitin. Siya ang may access sa halos lahat ng warehouse module, tahimik, masipag, at walang malakas na koneksiyon sa management. Kapag may sumabog, walang maniniwala sa kanya laban sa atin.”
Hindi ako nakapagsalita.
Anim na taon akong nagsikap.
Dahil tahimik ako, inakala nilang mahina ako.
Dahil hindi ako mahilig makipagtalo, inakala nilang madali akong gawing scapegoat.
Dahil ginagawa ko nang maayos ang trabaho ko, ginamit nila mismo ang lawak ng access ko laban sa akin.
Napapikit ako.
Naalala ko ang lahat ng gabing mag-isa akong nagbabantay ng warehouse.
Ang lahat ng pagkakataong pinili kong manahimik para hindi magkaroon ng gulo.
At ngayon, ang mga katangiang ipinagmamalaki ko noon ang mismong dahilan kung bakit ako pinili nilang isakripisyo.
May kamay na marahang naglagay ng isang basong tubig sa harap ko.
Ang CEO.
—Hindi mo kailangang manatili rito ngayong gabi.
Umiling ako.
—Gusto kong makita hanggang saan nila ginamit ang pangalan ko.
Tinitigan niya ako nang ilang segundo bago tumango.
—Sige. Tatapusin natin ito.
Bandang alas-dos ng madaling-araw, may isa pang natuklasan ang audit team.
May scheduled transaction na hindi pa naipapatupad.
Nakatakdang mangyari kinabukasan.
Halaga: dalawampu't walong milyong piso.
At muli, pangalan ko ang nakalagay bilang final approver.
Kung natuloy iyon pagkatapos ng resignation ko, lalabas na bago ako umalis ay naghanda ako ng isang huling malaking pagnanakaw.
Isang perpektong paraan para ipasa sa akin ang lahat.
Biglang tumunog ang telepono ng CEO.
Mula sa security gate.
May sasakyang bumalik sa kumpanya.
At ang taong sakay nito ay walang iba kundi ang executive na nakita namin sa CCTV.
Ngunit hindi siya bumalik nang mag-isa.
May dala siyang dalawang malalaking bag.
At humihingi siyang makapasok sa server room.
Nagkatinginan kaming lahat.
Dahan-dahang tumayo ang CEO.
—Huwag ninyo siyang pigilan sa gate.
Nagulat ang assistant.
—Ma'am?
—Papasukin ninyo siya.
Pagkatapos ay tumingin siya sa security monitor.
—Pero mula sa sandaling pumasok siya, i-record ninyo ang bawat kilos niya.
At doon ko naunawaan.
Hindi na kami naghihintay para malaman kung sino ang may kasalanan.
Hinihintay na lamang naming siya mismo ang magpakita kung ano pa ang pilit niyang gustong burahin.
(Itutuloy sa BAHAGI 3…)