USB NA INIWAN NI MAMA ANG NAGBUNYAG NG PLANO NG ASAWA KO AT NG LIHIM NA MATAGAL NIYANG ITINAGO
BAHAGI 2 — USB NA INIWAN NI MAMA ANG NAGBUNYAG NG PLANO NG ASAWA KO AT NG LIHIM NA MATAGAL NIYANG ITINAGO
Mahigpit kong hawak ang maliit na USB habang nakatitig sa asawa ko.
Pitong taon.
Pitong taon kaming nagsama sa iisang bahay, natulog sa iisang kama, sabay kumain at nangarap tungkol sa hinaharap.
Ngunit sa sandaling iyon, pakiramdam ko ay estranghero ang lalaking nasa harapan ko.
—Ano ang laman nito?
Hindi sumagot ang asawa ko.
Sa halip, lumapit siya.
—Mara, ibigay mo muna sa akin. Hindi mo naiintindihan ang nangyayari.
Napatawa ako.
—Kung wala kang itinatago, bakit gusto mong kunin?
—Dahil baka mali ang isipin mo.
—Mas mali pa ba kaysa sa pagsisinungaling mong nasa business trip ka habang palihim mong ipinapaupa ang panaderya ng nanay ko?
Nanahimik siya.
Lumapit ang abogado sa akin.
—May laptop ako sa sasakyan.
Agad siyang pinigilan ng biyenan ko.
—Hindi na kailangan! Problema ito ng pamilya!
Tumingin ako sa kanya.
—Tama kayo. Problema ito ng pamilya ko. Kaya gusto kong malaman kung bakit kayo nakikialam sa ari-arian ng namatay kong ina.
Namula ang mukha niya.
—Ginawa lang namin iyon para sa kinabukasan ninyo.
—Kanino napunta ang tatlong milyon?
Walang sumagot.
Kaya sinundan ko ang abogado papunta sa maliit na opisina sa likod ng panaderya.
Sumunod ang kapatid ko.
Pumasok din ang asawa ko at biyenan ko.
Nang maisaksak ang USB, tatlong folder ang lumitaw sa screen.
Ang una ay may petsang halos dalawang buwan bago pumanaw si Mama.
Binuksan iyon ng abogado.
Isang video.
Lumabas sa screen ang mukha ni Mama.
Payat na siya noon.
Mahina.
Ngunit malinaw pa rin ang mga mata niya.
Nang marinig ko ang boses niya, parang may humigpit sa dibdib ko.
—Mara, kung pinapanood mo ito, ibig sabihin nangyari ang kinatatakutan ko.
Napahawak ako sa mesa.
Nagpatuloy si Mama.
—Ayokong isipin mong hindi kita pinagkatiwalaan. Ang totoo, may isang tao akong hindi pinagkatiwalaan.
Huminto siya sandali.
—Ang asawa mo.
Narinig kong napasinghap ang kapatid ko.
Hindi ako lumingon.
Sa video, sinabi ni Mama na ilang buwan bago siya nagkasakit nang malubha, minsang lumapit sa kanya ang asawa ko upang humiram ng malaking halaga.
May gusto raw itong pasuking negosyo.
Tumanggi si Mama.
Hindi dahil ayaw niya itong tulungan.
Kundi dahil nalaman niyang malaki na pala ang utang nito sa ilang tao dahil sa mga nabigong investment.
Hindi ko alam iyon.
Wala siyang sinabi sa akin.
Ayon kay Mama, pagkatapos niyang tumanggi, ilang beses nitong tinanong kung magkano ang halaga ng panaderya at kung kanino mapupunta iyon kapag namatay siya.
Nanlamig ang mga kamay ko.
Tumingin ako sa asawa ko.
—Totoo?
—Matagal na iyon.
Iyon lamang ang sagot niya.
Parang sapat nang dahilan ang panahon upang gawing maliit ang pagtataksil.
Nagpatuloy ang video.
Sinabi ni Mama na dahil sa hinala niya, inayos niya ang pagmamay-ari ng panaderya.
Hindi pala kami basta tig-kalahati ng kapatid ko.
May espesyal na kondisyon.
Walang sinuman sa amin ang maaaring magbenta, magsangla, o magpaupa ng lugar nang walang pirma naming dalawa at kumpirmasyon ng abogado.
Napatingin ako sa abogado.
Tumango siya.
—Kaya walang bisa ang lease agreement na ipinakita nila.
Biglang nagsalita ang asawa ko.
—Pero pumirma ang kapatid niya!
—Hindi sapat iyon.
Kalmado ang abogado.
—At kung nakuha ang pirma sa pamamagitan ng pananakot o pamimilit, mas malaki ang problema ninyo.
Namutla ang asawa ko.
Binuksan namin ang ikalawang folder.
Mga scanned copy iyon ng mga lumang mensahe.
Sa ilan, kausap ng asawa ko ang isang hindi kilalang tao tungkol sa halaga ng lupa.
Sa isa naman, malinaw niyang sinabi:
“Kapag wala na ang matanda, mas madali nang kumbinsihin ang magkapatid.”
Hindi ko namalayang tumulo na pala ang luha ko.
Hindi dahil sa pera.
Hindi dahil sa panaderya.
Kundi dahil habang inaalagaan ko si Mama noong mga huling buwan niya, ang lalaking dapat sana'y kasama kong nag-aalala ay naghihintay lamang kung kailan magiging mas madali para sa kanya ang lahat.
—Bakit?
Iyon lang ang naitanong ko.
Hindi siya makatingin sa akin.
—Nalubog ako sa utang.
—At hindi mo sinabi sa akin?
—Alam kong magagalit ka.
—Kaya mas pinili mong lokohin ako?
Biglang sumabat ang biyenan ko.
—Huwag mong sisihin lahat ang anak ko! Gusto lang niyang mabayaran ang mga utang bago kayo mawalan ng bahay!
Napatingin ako sa kanya.
—Alam ninyo?
Tumahimik siya.
Iyon na ang sagot.
—Magkano ang utang?
Walang gustong magsalita.
Sa huli, ang asawa ko ang bumulong.
—Mahigit limang milyon.
Napapikit ako.
Ngunit may isa pang bagay.
—At iyong tatlong milyong advance?
Hindi siya sumagot.
Ang biyenan ko ang napatingin sa sahig.
Doon ko naunawaan.
—Ginamit ninyo na.
—Bahagi lang.
—Saan?
—Pambayad sa utang.
Napahawak sa bibig ang kapatid ko.
Pagkatapos ay bigla siyang nagsalita.
—Ate, may kailangan din akong sabihin.
Humarap ako sa kanya.
Kinuha niya ang cellphone niya.
—Ito iyong video na ginagamit nilang panakot sa akin.
Ipinakita niya sa akin.
Sa video, makikita siyang pumapasok sa isang hotel kasama ang isang lalaki.
Ngunit bago pa ako makapagsalita, sinabi niya:
—Pinsan ng asawa ko iyon. Sinamahan ko siya roon dahil may problema ang asawa ko at ayaw niyang malaman ng pamilya namin. Pinutol nila ang video para magmukhang may relasyon kami.
Napatingin ako sa asawa ko.
—Ikaw ang gumawa nito?
Tahimik siya.
—Sagutin mo ako!
—Kailangan ko ang pirma niya.
Parang may kung anong tuluyang namatay sa loob ko.
Hindi na galit.
Hindi na sakit.
Kundi ang huling dahilan para manatili pa ako sa kasal.
Binuksan ng abogado ang ikatlong folder.
Isang dokumento ang lumitaw.
—Ito ang huling habilin ng inyong ina tungkol sa panaderya.
Binasa niya iyon nang malakas.
Kapag may sinumang asawa, kamag-anak, o ikatlong partido na nagtangkang kunin ang panaderya sa pamamagitan ng panlilinlang, ang buong karapatan sa pamamahala nito ay pansamantalang ililipat sa dalawang anak lamang.
Walang asawa ang maaaring magkaroon ng claim dito.
Napaupo ako.
Parang naririnig ko si Mama.
Pinoprotektahan niya pa rin kami kahit wala na siya.
Tumayo ako at humarap sa asawa ko.
—Mula ngayon, huwag mo akong tawaging asawa.
Nanlaki ang mga mata niya.
—Mara…
—Makipag-usap ka na lamang sa abogado ko.
Lumapit siya.
—Please. Ayusin natin ito.
Umiling ako.
—Pitong taon kitang binigyan ng pagkakataong maging tapat.
Kinuha ko ang wedding ring ko.
Hindi ko iyon ibinato.
Hindi ako sumigaw.
Marahan ko lamang itong inilapag sa mesa sa pagitan namin.
—Tapos na.
Pagkatapos ay humarap ako sa kapatid ko.
Hinawakan ko ang kamay niya.
—Uuwi tayo.
Ngunit bago kami makalabas, nagsalita ang abogado.
—May isa pa.
Huminto ako.
May inilabas siyang maliit na sobre mula sa bag.
Nakasulat sa harapan ang pangalan naming magkapatid.
—Hindi ito tungkol sa inyong asawa.
Tumingin siya sa lumang kusina ng panaderya.
—May iniwan pa ang inyong ina sa loob mismo ng gusaling ito. At ayon sa habilin niya, ngayon lamang ninyo maaaring buksan.
( Itutuloy sa BAHAGI 3…)