BABAENG IPINALAGAY KONG PATAY AY BUHAY, AT ANG LIHIM NI RAMON ANG NAGBUKAS SA PINAKAMADILIM NA NAKARAAN NG RESORT
BAHAGI 2 — BABAENG IPINALAGAY KONG PATAY AY BUHAY, AT ANG LIHIM NI RAMON ANG NAGBUKAS SA PINAKAMADILIM NA NAKARAAN NG RESORT
—Kung gayon, sino ang babaeng patuloy na nagpapadala sa akin ng pera sa loob ng labing-isang taon?
Parang tumigil ang oras sa loob ng silid.
Nakatitig lamang ako kay Ramon habang paulit-ulit na umaalingawngaw sa isip ko ang sinabi niya.
Labing-isang taon.
Labing-isang taon akong naniwalang patay na ang nanay ko.
Labing-isang taon akong nagdadala ng bulaklak sa isang puntod na walang laman.
—Ano'ng ibig mong sabihin?
Halos pabulong ang tanong ko.
Ngumisi si Ramon, ngunit kitang-kita kong pilit lamang iyon.
—Hindi mo ba alam? Hindi namatay ang nanay mo sa sunog.
Biglang hinawakan ni Adrian ang braso ng kanyang ama.
—Sabihin mo ang buong katotohanan.
—Bitawan mo ako!
—Hindi hangga't hindi mo ipinapaliwanag ang lahat.
Tahimik na lumapit si Tomas sa computer.
—Hindi na natin kailangang umasa sa kuwento niya.
Binuksan niya ang isa pang video.
3:02 ng madaling-araw.
Makapal na usok ang bumabalot sa likod ng bodega.
Maya-maya, may isang babaeng gumapang palabas mula sa maliit na bintana sa gilid.
Nanlaki ang mga mata ko.
Si Mama.
Buhay siya.
May sugat ang kanyang mukha at halos hindi makatayo, ngunit malinaw na siya iyon.
Tinulungan siya ng isang lalaki.
Ang parehong lalaking nakita naming nakikipag-usap kay Ramon.
—Sino siya? —tanong ko.
Sumagot si Tomas.
—Si Ernesto. Dating accountant ng resort.
Napalingon si Adrian.
—Akala ko tumakas siya matapos ang sunog.
Umiling si Tomas.
—Iyon ang ipinaniwala sa lahat.
Ayon kay Tomas, labing-isang taon na ang nakaraan, natuklasan ni Ernesto na may malalaking halaga ng pera mula sa resort na inililipat sa mga pekeng supplier.
Hindi maliit na halaga.
Taon-taon itong ginagawa.
At ang taong pumipirma sa mga transaksiyon ay si Ramon.
Ang nanay ko noon ay pansamantalang nagtatrabaho sa accounting office.
Siya ang nakakita ng ilang duplicate na resibo.
Dinala niya ang mga iyon kay Ernesto.
Magkasama nilang balak isumbong ang anomalya sa mga tunay na may-ari ng lupang kinatatayuan ng resort.
Ngunit nalaman ni Ramon.
—Kaya sinunog mo ang bodega? —tanong ni Adrian.
—Hindi ko sinadyang kumalat ang apoy!
Sa wakas ay sumigaw si Ramon.
—Gusto ko lang sirain ang mga dokumento!
Napaatras si Bianca.
—Dad…
—Hindi ko alam na papasok ang babae roon!
Napatawa ako nang mapait.
—Pero ikinandado mo ang pinto.
Hindi siya makasagot.
Tumayo si Tomas.
—Dahil gusto niyang masunog pati ang ebidensiya at ang taong nakakita rito.
Bumagsak ang katahimikan.
Ngunit may isang bagay pa rin akong hindi maintindihan.
—Kung nakaligtas si Mama, bakit hindi siya bumalik sa akin?
Doon unang umiwas ng tingin si Tomas.
At alam kong may mas masakit pang sagot.
Sinabi niyang dinala ni Ernesto ang nanay ko sa isang maliit na klinika.
Malubha ang mga paso nito at ilang linggo siyang halos walang malay.
Nang makabawi siya, sinubukan niyang bumalik.
Pero naunahan siya ni Ramon.
Ipinakita nito sa kanya ang litrato ko habang nasa paaralan.
Pagkatapos ay nagbanta.
Kapag bumalik siya o nagsumbong sa pulis, ako raw ang susunod na mapapahamak.
Napahawak ako sa gilid ng mesa.
—Kaya nawala siya?
Tumango si Tomas.
—Para protektahan ka.
—At iyong perang ipinapadala niya?
Muling nagsalita si Ramon.
—Kabayaran.
Tumingin ako sa kanya.
—Kabayaran para saan?
Hindi siya sumagot.
Ngunit si Tomas ang sumagot.
—Hindi kay Ramon nanggagaling ang pera.
—Ano?
—Ang nanay mo ang nagpapadala, pero hindi para sa kanya.
Binuksan niya ang lumang talaan ng bangko na kasama sa kahon.
Ang pera ay ipinapadala sa isang account na ginagamit para sa maintenance at sahod ng ilang matatandang empleyado ng resort.
Ngunit sa loob ng mga taon, lihim na inililipat ni Ramon ang malaking bahagi nito sa sarili niyang account.
Kaya bumababa ang kita ng resort.
Kaya may nawawalang pera.
At kaya desperado siyang pigilan ang audit.
Biglang napaupo si Bianca.
—Ibig sabihin… iyong mga gamit na itinago sa lumang bahay…
—Pampalabas lamang na may nagnanakaw —sabi ni Adrian.
Tumingin siya sa akin.
—At ikaw ang napili nilang sisihin dahil ikaw ang nagpasimula ng audit.
Napatingin ako kay Bianca.
Namumula ang mga mata niya.
—Alam mo ba?
Umiling siya.
—Hindi lahat.
Nanginginig ang boses niya.
—Sinabi lang ni Dad na ilagay ko ang alak at pera sa locker mo. Sabi niya, pananakot lang iyon para umatras ka sa audit.
—At pumayag ka?
Napayuko siya.
—Oo.
Wala akong sinabi.
May mga pagtataksil na hindi kayang ayusin ng isang simpleng paghingi ng tawad.
Biglang tumayo si Ramon at sinunggaban ang hard drive.
Ngunit bago niya iyon makuha, bumukas ang pinto.
Dalawang pulis ang pumasok kasama ang manager ng security team.
Napatigil si Ramon.
Tumingin siya kay Tomas.
—Ikaw?
Umiling si Tomas.
Si Adrian ang sumagot.
—Ako ang tumawag.
Napatitig ako sa kanya.
Inilabas niya ang cellphone niya.
—Noong nakita kong may mga gamit sa lumang bahay, alam kong hindi na ito simpleng problema ng pamilya.
Lumapit ang mga pulis kay Ramon.
—Sir, kailangan naming makausap kayo tungkol sa posibleng falsification ng records, theft, at isang lumang insidente ng arson.
Biglang nagwala si Ramon.
—Akin ang resort na ito!
Tahimik na sumagot si Adrian:
—Hindi, Dad.
Inilabas niya ang isang dokumento mula sa kanyang bag.
—Hindi kailanman naging iyo ang buong resort.
Natigilan si Ramon.
Ipinaliwanag ni Adrian na matapos niyang mapansin ang mga kakaibang transaksiyon, hinanap niya ang orihinal na land records.
Doon niya natuklasang kalahati ng lupang kinatatayuan ng resort ay pag-aari ng isang tahimik na investor na hindi na lumitaw sa loob ng mahigit isang dekada.
Isang babae.
Naramdaman kong bumilis muli ang tibok ng puso ko.
—Ano'ng pangalan?
Tiningnan ako ni Adrian.
Bago siya makasagot, tumunog ang cellphone ni Tomas.
Sinagot niya iyon.
—Hello?
Ilang segundo siyang tahimik.
Pagkatapos ay tumingin siya sa akin.
—Mara.
Hindi ko nagustuhan ang ekspresyon niya.
—Ano?
Iniabot niya sa akin ang cellphone.
—May gustong kumausap sa iyo.
Dahan-dahan ko iyong inilapit sa tainga.
—Hello?
Walang sumagot sa unang ilang segundo.
Pagkatapos ay narinig ko ang isang mahinang tinig.
—Anak…
Nanigas ang buong katawan ko.
Kahit labing-isang taon na ang lumipas, nakilala ko iyon.
—Mama?
May narinig akong hikbi mula sa kabilang linya.
—Patawad, Mara.
Napaupo ako.
Hindi ko namalayang umiiyak na pala ako.
—Nasaan ka?
—Malapit lang.
Napatingin ako kay Tomas.
Dahan-dahan siyang ngumiti.
Pagkatapos ay tumingin siya sa pinto.
Lahat kami ay napalingon.
May isang babaeng nakatayo roon.
May manipis na peklat sa gilid ng mukha.
Mas maputi na ang kanyang buhok.
Mas payat.
Mas matanda.
Ngunit walang kahit anong makapagpapabago sa paraan ng pagkilala ng isang anak sa sariling ina.
Nalaglag mula sa kamay ko ang cellphone.
—Mama…
Binuka niya ang mga braso niya.
At sa unang pagkakataon matapos ang labing-isang taon, tumakbo ako papunta sa kanya.
(Itutuloy sa BAHAGI 3…)