LALAKING BUMILI NG PANADERYA, ANG LIHIM NA KONTRATA, AT ANG DESISYONG HINDI INAASAHAN NI ADRIAN MULA KAY MARA
BAHAGI 2 — LALAKING BUMILI NG PANADERYA, ANG LIHIM NA KONTRATA, AT ANG DESISYONG HINDI INAASAHAN NI ADRIAN MULA KAY MARA
Hindi ko maalis ang tingin sa lalaking bumaba mula sa kabilang pinto ng sasakyan.
Siya iyon.
Si Mr. Salazar.
Ang lalaking ilang oras lamang ang nakalipas ay nakaupo sa tapat ko sa maliit na opisina ng panaderya, tahimik na binabasa ang bawat pahina ng kontrata bago pumirma.
Siya rin ang taong tumawad nang napakababa sa negosyong iniwan sa akin ng aking ama.
Biglang nagkaroon ng ibang kahulugan ang lahat.
Ang mabilis niyang pagdating.
Ang pagmamadali niyang tapusin ang bentahan.
Pati ang kakaibang paraan ng pagtatanong niya kung ako lang ba ang may karapatang magdesisyon tungkol sa panaderya.
Hindi pala iyon simpleng transaksiyon.
Tumingin ako kay Adrian.
—Ikaw ang nagpadala sa kanya?
Hindi agad sumagot si Adrian.
Lumapit siya sa amin na parang wala siyang nakikitang problema.
—Mara, umuwi muna tayo. Mag-uusap tayo roon.
Napatawa ako.
Sa loob ng limang taon, kapag ginagamit niya ang tonong iyon, palagi akong sumusunod.
Ngunit ngayon, para bang unang beses kong narinig kung gaano iyon kapuno ng utos.
—Dito tayo mag-uusap.
Huminto siya.
Tumingin si Mr. Salazar sa akin, pagkatapos ay kay Adrian.
—Sir, sinabi ninyo sa akin na legal at malinis ang transaksiyon.
Nanigas ang mukha ni Adrian.
—Hindi kita binabayaran para magtanong.
Doon ako tuluyang nakasiguro.
Magkakilala sila.
Lumapit si Camille sa tabi ko.
—Sabihin mo sa kanya ang buong katotohanan.
Mabilis siyang tiningnan ni Adrian.
—Camille, umalis ka rito.
—Hindi.
Isang salitang iyon ang tila ikinagulat ng lahat.
Huminga nang malalim si Camille.
—Anim na taon na akong nananahimik sa mga ginagawa mo dahil akala ko galit ka lang sa nakaraan. Pero ibang usapan na kapag sinisira mo ang buhay ng taong walang kaalam-alam sa lahat.
Natawa si Adrian nang malamig.
—Kailan ka pa naging tagapagtanggol niya?
—Simula nang malaman kong ginagamit mo rin ako.
Napatitig ako kay Camille.
Kinuha niya ang cellphone niya at ipinakita ang ilang mensahe.
Hindi ko binasa lahat.
Sapat na ang isang linya mula kay Adrian.
“Kapag nailipat na ang panaderya, kumpleto na ang mga asset na hinihingi ng trust. Wala nang magiging hadlang.”
Tumingin ako sa kanya.
—Anong trust?
Sa pagkakataong iyon, ang ina ni Adrian ang sumagot.
—Ang lolo niya ang gumawa niyon.
Unti-unting lumitaw ang buong kuwento.
Maraming taon na ang nakalipas, ang ama ko pala ay naging business partner ng lolo ni Adrian.
Noong muntik nang bumagsak ang kanilang negosyo, isinangla ng ama ko ang isang lupain upang tulungan itong makabangon.
Hindi niya kailanman hinabol ang kapalit.
Nang mamatay ang lolo ni Adrian, nag-iwan siya ng isang private trust.
May bahagi ng shares ng kanilang malaking kumpanya na hindi maaaring tuluyang mapunta kay Adrian hangga't hindi niya natutupad ang dalawang kondisyon.
Una, kailangan niyang pakasalan ang legal na tagapagmana ng pamilyang tumulong sa kanila noon.
Ako iyon.
Ikalawa, kailangan niyang maibalik sa family holding ang lupain kung saan nakatayo ngayon ang panaderya.
Bigla kong naunawaan.
Hindi pala ang panaderya mismo ang mahalaga.
Ang lupa.
Ang lupang iniwan sa akin ng tatay ko.
—Kaya mo ako pinakasalan?
Mahina ang boses ko.
Hindi sumagot si Adrian.
—Sagutin mo ako.
Napabuntong-hininga siya.
—Noong una, oo.
Parang may kamay na humawak sa puso ko at pinisil iyon.
Kahit alam ko na, masakit pa ring marinig mula mismo sa kanya.
—At pagkatapos?
Sa unang pagkakataon, nagbago ang tingin niya.
—Hindi ganoon kasimple.
—Napakasimple.
Hinubad ko ang singsing na kanina ko pa hawak at inilapag sa counter.
—Ginamit mo ako.
Lumapit siya.
—Mara—
—Huwag.
Napaatras siya.
Hindi ako sumigaw.
Hindi ko siya sinampal.
Hindi ko rin tinanong kung minahal niya ba ako kahit minsan.
Bigla kong naisip na hindi ko na kailangan ang sagot.
Dahil kahit sabihin niyang oo, hindi mababago niyon ang limang taong kasinungalingan.
Humarap ako kay Mr. Salazar.
—Naiparehistro na ba ang bentahan?
Umiling siya.
—Hindi pa. Pinirmahan pa lamang natin ang conditional deed. Hindi pa naililipat ang titulo.
Biglang sumingit si Adrian.
—Pero may binding agreement na.
Tumingin sa kanya ang ina niya.
—Tumigil ka na, Adrian.
—Ma, huwag kang makialam.
—Ako ang trustee.
Tumahimik ang lahat.
Maging si Adrian ay tila hindi inaasahan iyon.
Nagpatuloy ang kanyang ina.
—Akala mo ba basta mo na lamang makukuha ang natitirang shares kapag nakuha mo ang lupa?
Lumapit siya sa counter.
—Hindi mo binasa nang mabuti ang huling amendment ng lolo mo.
Namutla si Adrian.
—Anong amendment?
May inilabas siyang maliit na sobre mula sa kanyang bag.
—Tatlong buwan bago siya mamatay, binago niya ang kondisyon.
Tumingin siya sa akin.
—Ang lupa ay kailangang kusang ibigay ng tagapagmana nang walang panlilinlang, pamimilit, o pagtatago ng mahalagang impormasyon.
Hindi gumalaw si Adrian.
—At dahil malinaw na nilinlang mo si Mara tungkol sa dahilan ng pagbili, wala kang karapatang gamitin ang kontratang ito para sa trust.
Parang sa isang iglap, nabaligtad ang lahat.
Ngunit hindi ako nakaramdam ng saya.
Pagod lang.
Sobrang pagod.
Kinuha ko ang kontrata at ibinigay kay Mr. Salazar.
—Gusto kong kanselahin ang bentahan.
Tumango siya.
—May karapatan kayo. Wala pang final transfer.
Napapikit ako sandali.
Nailigtas ko ang panaderya.
Pero may mas mahalagang bagay akong kailangang iligtas.
Ang sarili ko.
Tumingin ako kay Adrian.
—Hindi ako uuwi ngayong gabi.
Kumunot ang noo niya.
—Mara, huwag kang gumawa ng desisyon habang galit ka.
—Hindi ako galit.
At iyon ang totoo.
Parang lumampas na ako sa galit.
—Sa unang pagkakataon sa limang taon, malinaw ang isip ko.
Kinuha ko ang bag ko.
—Bukas, kakausapin ko ang abogado.
—Para saan?
Tumingin ako sa kanya.
—Para sa paghihiwalay natin.
Nagbago ang mukha ni Adrian.
Lumapit siya at hinawakan ang braso ko.
—Hindi.
Agad siyang hinarangan ng kanyang ina.
—Bitawan mo siya.
—Asawa ko siya.
Mahinang tumawa si Camille.
—Iyan ang problema mo, Adrian. Akala mo kapag asawa mo, pag-aari mo.
Unti-unting bumitaw ang kamay niya.
Umalis ako nang hindi lumilingon.
Kinagabihan, natulog ako sa maliit na kuwarto sa itaas ng panaderya.
Halos hindi ako nakatulog.
Pero pagsikat ng araw, gumawa ako ng desisyong matagal ko nang dapat ginawa.
Tinawagan ko si Paolo.
—Hindi mo kailangang huminto sa pag-aaral.
—Pero Ate, paano ang tuition?
Tumingin ako sa mga lumang oven sa ibaba.
—Gagawa tayo ng paraan.
Sa unang pagkakataon, hindi ko sinabi na “kami ni Adrian.”
Sinabi ko:
Tayo.
Ako at ang kapatid ko.
At kinabukasan, habang papunta ako sa opisina ng abogado, may tumawag sa akin mula sa isang numerong hindi ko kilala.
Isang matandang lalaki ang nagsalita.
—Ms. Mara, ako ang abogado ng yumao mong ama.
Napahinto ako sa paglalakad.
—May isang bagay siyang iniwan sa akin maraming taon na ang nakalipas.
Napalunok ako.
—Ano iyon?
Tahimik siyang sumagot.
—Isang dokumentong maaaring magpatunay na ang lupang gustong kunin ng pamilya ni Adrian ay hindi lamang panaderya ang nakatayo roon.
Humigpit ang hawak ko sa cellphone.
—Ano ang ibig ninyong sabihin?
—May nakatagong ownership interest ang ama mo sa kumpanyang pinamumunuan ngayon ng asawa mo.
At bago ko pa maitanong kung gaano kalaki iyon, sinabi niya ang huling pangungusap na tuluyang nagpabago sa laban.
—Mara, posibleng mas malaki ang karapatan mo sa kumpanyang iyon kaysa kay Adrian.
( Itutuloy sa BAHAGI 3…)