Sa Mabini Care Center, Burado ang Pangalan ni Tessa sa Bisita—Hanggang Mabiyak ang Rosaryo ni Nanay
Bahagi 2: Sa Mabini Care Center, Burado ang Pangalan ni Tessa sa Bisita—Hanggang Mabiyak ang Rosaryo ni Nanay
Kinabukasan, bago mag-alas nuwebe, nakatayo na si Tessa sa reception ng Mabini Care Center.
Hindi siya nagdala ng galit. Bag lang, lumang folder, at rosaryong nakabalot sa panyo.
“Good morning,” sabi niya sa babaeng nasa desk. “Si Tessa Cruz po. Anak ni Aling Nena. Dadalaw lang ako.”
Tiningnan siya ng receptionist, tapos ang monitor. Kumunot ang noo nito.
“Ma’am… wala po kayo sa approved visitors.”
“Dati akong nasa listahan.”
“Na-update po kahapon.”
“Kaninong bilin?”
Hindi agad sumagot ang babae. Lumipat ang tingin nito sa hallway.
Doon lumabas si Nurse Lanie, hawak ang clipboard. Nang makita si Tessa, parang gusto nitong umatras.
“Lanie,” mahina pero deretso ang boses ni Tessa. “Ikaw ang nagpadala ng rosaryo ni Nanay, di ba?”
Namula si Lanie. “Tessa, huwag dito.”
“Bakit hindi ako puwedeng makita ni Nanay?”
“May bilin si Sir Ramon.”
“Si Nanay ba ang may bilin?”
Tahimik.
Sapat na iyon para kumirot ang dibdib ni Tessa.
Lumapit si Lanie sa desk, pinilit maging normal. “Ma’am, kailangan n’yo munang kausapin ang authorized representative.”
“Kuya ko.”
“Opo.”
“Hindi ako bisita. Anak ako.”
Napapikit si Lanie sandali. Pagmulat niya, mas mababa na ang boses. “Umuwi ka muna. Mas lalala kapag pinilit mo.”
“Lanie, may nangyayari ba kay Nanay?”
“Wala akong puwedeng sabihin.”
Pero habang sinasara nito ang clipboard, nakita ni Tessa ang pahinang nasa ibabaw.
Talaan ng pagbisita.
May pangalan niya roon—pero may guhit. Makapal. Paulit-ulit na parang minadali. Sa tabi, may bagong sulat: “All visits through Ramon Cruz only.”
Sa ibaba, may isa pang linya.
“Cancelled: Tessa Cruz, 3:00 N.H. — request ng patient.”
Nanlamig ang kamay ni Tessa.
“Hindi ako nagpa-schedule kahapon nang alas tres,” sabi niya.
Mabilis na itinakip ni Lanie ang clipboard. “Tessa…”
“Sino ang nagsulat niyan?”
Hindi makatingin si Lanie.
Mula sa loob ng opisina, may lalaking boses. “Lanie, may kailangan ka ba?”
Napaurong ang nurse. “Pasensya na.”
Bago ito tuluyang umalis, halos hindi gumalaw ang labi nito nang bumulong.
“Hanapin mo ang Mayo 18.”
Pagkatapos, nawala siya sa hallway.
Hindi na nagpilit si Tessa. Alam niyang kapag gumawa siya ng eksena, iyon ang gagamitin nina Ramon laban sa kanya.
Kaya humingi siya ng denial slip.
Napilitan ang receptionist na mag-print ng maliit na papel. Nakasulat doon na hindi siya maaaring dumalaw dahil may “Special Power of Attorney at Medical Representative Update” na pirmado ni Aling Nena noong Mayo 18.
Hinawakan iyon ni Tessa na parang manipis na kutsilyo.
Paglabas niya ng center, tinawagan niya si Atty. Sol Dizon.
Hindi nagtanong ng marami ang abogado. “Dalhin mo lahat ng hawak mo. Ngayon.”
Maliit lang ang opisina ni Atty. Sol, nasa ikalawang palapag ng lumang gusali malapit sa terminal. Amoy kape at papel. Sa mesa, inilatag ni Tessa ang lumang therapy schedule, mga text niya kay Ramon, at ang denial slip.
Tahimik na binasa ni Atty. Sol ang papel. Pagdating sa petsa, tumigil ang daliri nito.
“Mayo 18,” sabi niya.
Tumango si Tessa. “Iyon ang binulong ni Lanie.”
Kinuha ng abogado ang therapy schedule. “Tingnan mo ’to. Mayo 18, alas dos hanggang alas kuwatro ng hapon, may treatment session ang nanay mo. May note pa: assisted, limited signing, no outside documents during session.”
“Anong ibig sabihin?”
Ibinaba ni Atty. Sol ang papel. Hindi siya nagtaas ng boses, pero tumigas ang mukha niya.
“Ibig sabihin, kung pinapirma siya sa special power of attorney sa araw at oras na ’yan, may problema sa proseso. Malaki.”
Napaupo si Tessa. “Kaya ba nila akong tanggalin gamit iyon?”
“Puwede nilang subukan. Pero hindi ibig sabihing valid.” Huminga nang malalim si Atty. Sol. “Huwag mong haharapin sina Ramon nang mag-isa. Mula ngayon, bawat papel, bawat denial, bawat pangalan sa log—idadaan natin sa tamang proseso.”
Hinawakan ni Tessa ang panyo sa bag. Nanginginig na naman ang kamay niya.
“Kung hindi ko pinuntahan si Nanay…” naputol ang boses niya. “Baka tuluyan nila akong gawing estranghero.”
Mas lumambot ang mata ni Atty. Sol. “Kaya hindi ka titigil. Pero maingat tayo.”
Tumango si Tessa. Binuksan niya ang panyo para ilipat ang rosaryo sa mesa. Sa pagkakabitaw niya, tumama ang maliit na krus sa gilid ng folder.
May mahinang tunog ng pagkabitak.
“Sandali,” sabi ni Atty. Sol.
Napatingin si Tessa.
Isa sa malalaking butil ng rosaryo ang bumuka, parang matagal nang may nakatagong siwang.
Mula sa loob, may nalaglag na maliit na memory card na may kapirasong tape: “Para kay Tessa.”
(Itutuloy sa BAHAGI 3….)