Habang Akala Nila Isang Resort Lang Ang Mawawala, Isa-Isang Bumukas Ang Mga Dokumentong Tatlong Taon Kong Tahimik Na Itinago
BAHAGI 2 — Habang Akala Nila Isang Resort Lang Ang Mawawala, Isa-Isang Bumukas Ang Mga Dokumentong Tatlong Taon Kong Tahimik Na Itinago
Halos sabay-sabay na nag-ring ang lahat ng telepono sa sala.
Kay Lorenzo.
Sa driver niya.
Pati sa akin.
Hindi na kailangang hulaan kung ano ang nangyayari.
Sa loob lamang ng ilang minuto, ang livestream ni Bianca ay umabot sa mahigit kalahating milyong viewers.
May mga taong nagtatawanan.
May mga nagtatanggol.
Pero mas marami ang nagtatanong.
“Bakit may legal team sa opening?”
“Totoo bang may problema sa titulo?”
“Kanino ba talaga ang resort?”
Tahimik kong ibinulsa ang cellphone.
Hindi ko kailangang magsalita.
Minsan, mas malakas ang katotohanan kapag hinayaan mo itong magsalita nang mag-isa.
Lumapit sa akin si Lorenzo.
Mahigpit ang pagkakahawak niya sa wheelchair na pansamantalang ginagamit dahil sa nabaling paa.
“Amara.”
Mahina ang boses niya.
“Pag-usapan natin ito.”
Napatingin ako sa kanya.
“Akala ko kanina gusto mo nang matapos ang lahat.”
“Hindi ganito.”
Napangiti ako.
“Ikaw ang pumili ng paraan.”
Tumunog muli ang cellphone niya.
Board of Directors.
Hindi niya sinagot.
Makalipas ang ilang segundo, isa na namang tawag.
Chief Financial Officer.
Sunod-sunod.
Parang domino.
Isa-isang bumabagsak.
Nakita kong nanginginig ang kamay niyang hawak ang telepono.
Hindi dahil sa aksidente.
Kundi dahil sa takot.
Sa wakas.
Nararamdaman na rin niya ang ilang porsiyento ng sakit na tatlong taon kong kinimkim.
Lumabas siya ng bahay para sagutin ang tawag.
Hindi ko siya sinundan.
Sa halip, tinawagan ko ang abogado kong si Attorney Javier.
“Nasaan na kayo?”
“Nasa lobby na kami ng resort.”
“Kumusta?”
“Mas magulo kaysa inaasahan.”
“Bakit?”
Huminga siya nang malalim.
“Dumating ang media.”
Napatingin ako sa bintana.
Tahimik ang bahay.
Pero alam kong sa kabilang bahagi ng lungsod, parang may bagyong dumaan.
“At isa pa.”
“Ano iyon?”
“Nandito ang bangkong nag-finance sa expansion.”
Napataas ang kilay ko.
“Hindi ba sila invited guest?”
“Hindi.”
“Nandito sila para magtanong kung bakit may dispute sa ownership.”
Napangiti ako.
Mas mabilis pala kumalat ang balita kaysa inaakala ko.
Ilang minuto ang lumipas bago bumalik si Lorenzo.
Mukha siyang sampung taong tumanda.
Hindi na siya ang lalaking mayabang na umuwi kanina.
“Anong gusto mo?”
Direkta niyang tanong.
“Simple.”
“Sabihin mo.”
“In public.”
Napakunot ang noo niya.
“Humingi ka ng tawad.”
“Tapos?”
“Aminin mong hindi kailanman kay Bianca ang resort.”
Tumawa siya nang mapait.
“Akala mo ba matatapos lahat sa sorry?”
“Hindi.”
“Kung ganoon?”
“Tanging simula pa lang iyon.”
Bigla siyang natahimik.
Parang may naalala.
“Amara…”
“Ano?”
“Ikaw ba ang nagpadala ng anonymous files sa board?”
Hindi ako sumagot.
Hindi rin ako ngumiti.
Sapat na ang katahimikan.
Minsan iyon ang pinakamalinaw na sagot.
Bigla siyang napaupo.
Napahawak sa noo.
“Impossible…”
Hindi niya alam.
Matagal ko nang inaasahan ang araw na ito.
Tatlong taon na ang nakalipas, nang mapansin kong unti-unti niyang inililipat ang mahahalagang proyekto sa pangalan ng iba’t ibang shell companies, nagsimula na akong magtago ng kopya ng bawat dokumentong dumaan sa mesa ko.
Hindi dahil gusto kong maghiganti.
Kundi dahil alam kong darating ang araw na kakailanganin kong protektahan ang sarili ko.
At dumating nga ang araw na iyon.
Muling tumunog ang cellphone ko.
Si Attorney Javier ulit.
“Amara.”
“Yes?”
“May isa pang problema.”
“Ano na naman?”
“May lalaking dumating.”
“Hindi siya empleyado.”
“Hindi rin investor.”
“Kilala niya si Bianca.”
“Ano’ng sabi?”
Tahimik siya nang ilang segundo.
Pagkatapos ay sinabi niya ang pangungusap na nagpahinto sa paghinga ko.
“May dala siyang birth certificate.”
Napatayo ako.
“Kanino?”
“Hindi pa namin sigurado.”
“Pero sinasabi niyang matagal na raw siyang naghahanap kay Bianca.”
“Tapos?”
“At ipinipilit niyang hindi si Lorenzo ang unang lalaking pinangakuan niya ng pamilya.”
Napatingin ako sa pintuan.
Kasabay noon ay biglang nag-ring ang doorbell.
Pagbukas ng kasambahay, isang courier ang pumasok.
May iniabot na makapal na brown envelope.
“Nakapangalan po kay Ma’am Amara.”
Tinanggap ko iyon.
Walang return address.
Pagbukas ko, isang USB drive ang nahulog sa mesa.
Kasama ang isang maikling sulat.
Isang linya lamang.
“Kung gusto mong malaman kung bakit ganoon na lang katapang si Bianca, panoorin mo ang laman nito. Hindi lang si Lorenzo ang niloloko niya.”
Mahigpit kong hinawakan ang USB.
Habang nakatingin sa akin si Lorenzo na halatang wala ring ideya kung ano ang laman nito.
At sa unang pagkakataon simula nang magsimula ang lahat…
Pareho kaming kinabahan sa maaaring lumabas na katotohanan.
(Itutuloy sa BAHAGI 3….)