PRESYO NG PAGSISISI

BAHAGI 4: ANG PRESYO NG PAGSISISI

Tatlong oras.

Tatlong napakahabang oras.

Sa labas ng operating room, hindi gumalaw ang lalaki kahit isang hakbang.

Hindi niya alintana ang dugo sa kanyang damit.

Hindi niya alintana ang sugat sa kanyang balikat na pansamantalang binalutan lamang ng benda.

Nakaupo lang siya roon.

Tahimik.

Habang paulit-ulit na iniisip ang lahat ng nangyari sa nakaraang mga taon.

Sa kabilang dulo ng pasilyo, dinala ng mga pulis ang babaeng sumira sa kanilang buhay.

Nakaposas.

Wala na ang maamong ngiti.

Wala na ang inosenteng anyo.

Sa unang pagkakataon, nakita ng lahat ang tunay niyang mukha.

At habang palayo siya nang palayo, hindi niya inaalis ang tingin sa akin.

Punong-puno ng galit.

Punong-puno ng inggit.

Parang kahit sa huling sandali ay ayaw pa rin niyang tanggapin na natalo siya.

Ngunit wala na siyang magagawa.

Natapos na ang kanyang laro.

Nabunyag na ang lahat.

Pagkalipas ng ilang oras, lumabas ang doktor.

“Ligtas na siya.”

Parang nabunutan ng tinik ang lahat.

Napaupo ang lalaki.

At sa unang pagkakataon sa loob ng isang taon, tuluyan siyang napaluha.

Hindi dahil sa sakit.

Kundi dahil buhay pa ako.

Nang magising ako kinabukasan, tahimik ang silid.

Sumisilip ang sikat ng araw mula sa bintana.

At may isang tao sa tabi ng kama.

Natutulog.

Nakayuko sa gilid ng kama ko.

Siya.

Ang lalaking minsan kong minahal.

At minsan ko ring pinakakinamuhian.

Tahimik ko siyang pinagmasdan.

Mas payat siya kaysa dati.

Mas matanda ang hitsura.

May mga puting buhok na rin sa gilid ng kanyang ulo.

Hindi ko napansin noon.

Pero isang taon pa lang ang lumipas.

Parang sampung taon na siyang tumanda.

Bigla siyang nagising.

At nang makita niyang gising na ako, agad siyang tumayo.

“May masakit ba?”

“Kailangan mo ba ng tubig?”

“Gusto mo bang tawagin ko ang doktor?”

Napakaraming tanong.

Napakabilis.

Napakataranta.

At sa unang pagkakataon, napangiti ako nang bahagya.

“Huminga ka muna.”

Natigilan siya.

Pagkatapos ay bahagyang natawa.

Matagal nang panahon mula nang marinig niya akong magsalita nang ganoon.

Ngunit ang katahimikan ay hindi nagtagal.

Dahil pareho naming alam.

May mga bagay na kailangang pag-usapan.

“Bakit?”

Mahina kong tanong.

Napatigil siya.

“Bakit mo ako hindi pinaniwalaan noon?”

Parang sinaksak ang puso niya.

Matagal siyang hindi nakasagot.

Pagkatapos ay dahan-dahan siyang umupo.

“At iyon ang pagkakamaling pagsisisihan ko habambuhay.”

Tahimik akong nakinig.

“At the time…”

“Akala ko nagseselos ka lang.”

“Akala ko sobra kang nag-o-overthink.”

“Akala ko kilala ko ang taong pinagkakatiwalaan ko.”

Napapikit siya.

“Hindi ko alam na niloloko niya tayong lahat.”

“Pero hindi iyon dahilan.”

“Tinalikuran kita noong kailangan mo ako.”

“Hindi kita pinakinggan.”

“Hindi kita pinrotektahan.”

“Hindi ako naging mabuting asawa.”

Isa-isang bumagsak ang luha niya.

At sa unang pagkakataon.

Wala akong nakitang mayamang negosyante sa harap ko.

Wala akong nakitang makapangyarihang lalaki.

Isa lamang siyang taong puno ng pagsisisi.

Makalipas ang ilang araw, tuluyan nang bumalik ang lahat ng alaala ko.

Lahat.

Ang masasaya.

Ang masasakit.

Ang mga gabing umiiyak ako nang mag-isa.

Ang mga panahong pinagdudahan ko ang sarili ko.

At ang aksidenteng muntik nang pumatay sa akin.

Ngunit kasabay ng pagbabalik ng alaala.

May isang bagay din akong napagtanto.

Noong isang taon nawala ako.

At iyon ang pinakamasayang taon ng buhay ko.

Natuto akong mabuhay nang mag-isa.

Natuto akong maging masaya nang hindi umaasa sa kahit sino.

Natuto akong mahalin ang sarili ko.

Kaya nang isang gabi ay lumapit siya sa akin.

Alam ko na agad ang sasabihin niya.

“Maaari ba tayong magsimula ulit?”

Mahina niyang tanong.

Tahimik akong tumingin sa dagat sa labas ng bintana.

Matagal bago ako sumagot.

“Hindi.”

Biglang namutla ang mukha niya.

Ngunit ipinagpatuloy ko.

“Dahil hindi na ako ang babaeng dating minahal mo.”

“At hindi na rin ikaw ang lalaking minahal ko noon.”

Tahimik siyang yumuko.

At sa unang pagkakataon.

Tinanggap niya ang sagot ko.

Walang pamimilit.

Walang galit.

Walang pagtatalo.

“Maiintindihan ko.”

Mahina niyang sabi.

“At hihintayin kita.”

“Tao man o hindi ang tingin mo sa akin.”

“Basta alam kong buhay ka.”

“Sapat na iyon.”

Napapikit ako.

Dahil sa unang pagkakataon.

Nakita ko ang lalaking dapat sana ay naging asawa ko.

Ngunit huli na ang lahat.

O baka…

Hindi pa.

(Itutuloy sa BAHAGI 5 – ANG BAGONG SIMULA)