Araw Na Bumagsak Ang Kayabangan Ni Gabriel
Bahagi 2: Ang Araw Na Bumagsak Ang Kayabangan Ni Gabriel
Tumigil ang oras sa loob ng hospital room.
Si Gabriel Reyes, ang lalaking minsang tiningala ng lahat dahil sa yaman, impluwensya, at malamig na karisma, ay nakatayo ngayon sa harap ng kama ko na parang isang batang nahuling nagsisinungaling.
Putlang-putla ang mukha niya.
Ang mga mata niyang dati ay laging puno ng pagmamataas ay ngayon ay puno ng takot at pagkalito.
“Lolo…” mahina kong tawag.
Lumapit ang matandang lalaki sa tabi ng kama ko. Sa bawat hakbang niya, nararamdaman ko ang bigat ng awtoridad na dala niya. Hindi siya kailangang sumigaw. Hindi rin niya kailangang magbanta. Ang presensya niya pa lang ay sapat na para patahimikin ang buong silid.
Huminto siya sa tabi ko, hinawakan ang kamay kong hindi nasugatan, at marahang pinisil iyon.
“Althea,” sabi niya, mas malambot ang tinig kaysa kanina. “Simula ngayon, walang sinumang makakasakit sa iyo nang hindi nagbabayad.”
Nangingilid ang luha ko, pero pinilit kong hindi umiyak.
Hindi na ako ang Altheang umiiyak sa sulok, naghihintay sa asawang hindi darating.
Hindi na ako ang babaeng nagmamakaawa para mahalin.
Sa araw na iyon, sa harap ng lalaking sumira sa akin, kailangan kong matutong tumayo kahit sugatan pa ang katawan ko.
Ibinaling ni Lolo ang tingin kay Gabriel.
“Ikaw ba si Gabriel Reyes?”
Hindi agad nakasagot si Gabriel.
Ilang segundo pa bago siya tila natauhan.
“Opo… pero may malaking hindi pagkakaintindihan dito. Hindi ko alam na si Althea ay—”
“Na apo ko?” malamig na putol ni Lolo.
Napayuko si Gabriel.
“Hindi po iyon ang ibig kong sabihin.”
“Kung hindi mo alam na apo ko siya, puwede mo siyang ipabugbog?” tanong ni Lolo. “Kung wala siyang pamilyang makapangyarihan, puwede mo siyang apakan?”
Hindi makasagot si Gabriel.
Ang assistant niya sa gilid ay halos hindi na makahinga. Si Manang Celia naman ay nakatayo nang tuwid, hawak ang mga dokumento, tila matagal nang handa sa eksenang ito.
Tumikhim si Gabriel at lumapit ng isang hakbang.
“Althea, pakinggan mo ako. Galit lang ako kagabi. Hindi ko sinadyang umabot sa ganito. Inutusan ko lang silang takutin ka, hindi bugbugin.”
Napangiti ako nang malamig.
“Takutin?”
Tinaas ko ang kamay kong nanginginig at itinuro ang dibdib ko.
“Nabalian ako ng tadyang, Gabriel.”
Pagkatapos ay hinawakan ko ang namamagang gilid ng mukha ko.
“Halos hindi ko mabuksan ang mata ko.”
Tiningnan ko ang kaliwang pulso kong may benda.
“Ito ba ang ibig mong sabihin sa takot?”
Nanginginig ang labi niya.
“Althea, asawa kita—”
“Dating asawa,” mariing sabi ko.
Napatahimik siya.
“Pinirmahan mo ang divorce papers kagabi,” dagdag ko. “Sa harap ni Isabelle. Sa harap ko. Huwag mong baluktutin ang katotohanan ngayon.”
Biglang tumunog ulit ang cellphone niya. Tiningnan niya iyon, pero hindi sinagot.
Sunod-sunod ang tawag.
Marahil mula sa pamilya niya.
Marahil mula sa kumpanya niya.
Marahil mula kay Isabelle.
Lahat sila ay nagsisimula nang maramdaman ang unang lindol bago tuluyang gumuho ang palasyong itinayo nila sa yabang at kasinungalingan.
“Sir,” nanginginig na sabi ng assistant ni Gabriel. “May emergency call mula sa board. Kinakansela raw po ng dalawang major investors ang meeting bukas. May nagsasabing may review na rin sa lahat ng kontrata ng Reyes Group.”
Napalingon si Gabriel sa kanya.
“Ano?”
Bago pa makasagot ang assistant, nagsalita na si Manang Celia.
“Iyan pa lamang ang simula.”
Tumingin siya kay Gabriel na para bang isa itong dokumentong kailangang punitin.
“Lahat ng kumpanya na may koneksyon sa pamilya Santos ay bibigyan ng abiso. Lahat ng partnership sa pamilya Reyes at pamilya Cruz ay ilalagay sa pagsusuri. Ang hospital records ni Miss Althea ay opisyal nang na-secure. Ang CCTV sa parking area ng building ninyo ay nakuha na rin.”
Biglang nanigas si Gabriel.
“CCTV?”
“Akala mo ba mabubura mo lahat?” malamig na tanong ni Manang Celia. “Hindi lahat ng tao nabibili ng pera mo, Mr. Reyes.”
Namula ang mukha ni Gabriel, pero hindi na iyon dahil sa galit.
Dahil iyon sa takot.
Tinangka niyang lumapit ulit sa akin.
“Althea, alam kong nagkamali ako. Pero hindi natin kailangang umabot sa korte. Apat na taon tayong mag-asawa. Hindi ba puwedeng pag-usapan natin ito nang tayong dalawa lang?”
Tiningnan ko siya.
Ang lalaking ito ang minsang naging buong mundo ko.
Sa boses niyang iyan ako dating natitinag.
Kapag nagsalita siya nang kaunti lang na malambing, nakakalimutan ko ang lahat ng sakit.
Pero ngayon, habang nakikita ko siyang nakatayo sa harap ko, wala na akong naramdaman kundi pagod.
Pagod sa pagmamahal.
Pagod sa pagpapatawad.
Pagod sa pagiging mabait sa taong hindi marunong mahiya.
“Gabriel,” mahina kong sabi. “Noong nakahandusay ako sa parking, narinig ko ang boses mo sa telepono.”
Nanlaki ang mga mata niya.
“Sabi mo, huwag akong hayaang mamatay dahil kailangan ko pang pumirma.”
Namuti ang labi niya.
“Hindi… hindi ganoon…”
“Ganoon mismo.”
Kinuha ko ang dokumentong pinirmahan ko at iniabot kay Manang Celia.
“Sampahan siya ng kaso.”
Nagbago ang mukha ni Gabriel.
“Althea!”
Hindi ko siya pinansin.
“Pati ang dalawang lalaking nanakit sa akin. Pati ang sinumang nag-utos, tumulong, at nagtago ng ebidensya.”
Tumango si Manang Celia.
“Masusunod, Miss.”
Parang nawalan ng lakas si Gabriel. Napaatras siya ng isang hakbang.
Sa mismong sandaling iyon, bumukas ang pinto at pumasok ang dalawang pulis kasama ang abogado ni Lolo.
“Mr. Gabriel Reyes,” sabi ng abogado, “hinihiling naming sumama kayo para sa imbestigasyon kaugnay ng seryosong pananakit, grave coercion, at iba pang kasong ihahain laban sa inyo.”
“Hindi ninyo ako puwedeng kunin nang ganito!” sigaw ni Gabriel. “Althea, sabihin mo sa kanila! Sabihin mong hindi mo itutuloy!”
Tumingin siya sa akin.
Sa unang pagkakataon, nakita ko ang desperasyon sa mga mata niya.
Dati, ako ang laging humahabol.
Ako ang laging nagmamakaawa.
Ako ang laging natatakot maiwan.
Ngayon, siya ang nakatingin sa akin na parang ako ang huling pag-asa niya.
Pero wala na siyang makikita sa akin.
“Gabriel,” sabi ko, kalmado at malinaw. “Noong sinabi mong huwag akong hayaang mamatay, pinatay mo na ang lahat ng natitira sa atin.”
Tahimik ang buong silid.
Lumapit ang pulis sa kanya.
Hindi pumalag si Gabriel noong una. Ngunit nang maramdaman niyang seryoso silang dalhin siya, bigla siyang nagpumiglas.
“Althea! Hindi ka makakalaya sa akin! Kahit ano pa ang gawin mo, asawa pa rin kita!”
Ngumiti ako nang mapait.
“Hindi na.”
At sa sandaling iyon, itinaas ni Manang Celia ang isa pang dokumento.
“Opisyal nang na-file ang divorce papers. Dahil pinirmahan na ninyo pareho, at dahil may ebidensya ng pananakit, pinapabilis na ang proseso.”
Namutla lalo si Gabriel.
“Hindi…”
Habang inilalabas siya ng mga pulis, hindi niya inalis ang tingin sa akin.
Pero hindi na ako umiwas.
Pinanood ko siyang mawala sa pinto, gaya ng dati niyang ginagawa tuwing iniiwan niya ako sa dilim.
Pagkasara ng pinto, biglang nanghina ang katawan ko.
Mabilis akong inalalayan ni Manang Celia.
“Miss Althea.”
“Okay lang ako,” bulong ko, kahit alam kong hindi pa.
Lumapit si Lolo at naupo sa tabi ko.
“Hindi mo kailangang maging matapang sa lahat ng oras,” sabi niya.
Doon tuluyang bumagsak ang mga luha ko.
“Lolo, bakit ngayon lang kayo dumating?”
Nanahimik siya. Sa unang pagkakataon, nakita ko ang sakit sa mukha niya.
“Dahil ipinangako ko sa nanay mo na hahayaan kitang mamuhay nang tahimik.”
“Pero hindi naging tahimik ang buhay ko.”
“Alam ko.”
Hinaplos niya ang buhok ko nang marahan.
“At pagsisisihan ko iyon hanggang sa huling araw ng buhay ko.”
Hindi ko alam kung dapat ba akong magalit.
Bahagi ng puso ko ay gustong sumigaw, gustong itanong kung nasaan siya noong wala akong makain, noong pinagtatawanan ako ng pamilya Reyes, noong umiiyak ako mag-isa sa kusina habang naghihintay kay Gabriel.
Pero nang makita ko ang nangingilid na luha sa mga mata ng matandang lalaki, naintindihan kong hindi lang ako ang nagdusa sa mga desisyon ng nakaraan.
“Puwede ba akong magpahinga muna?” tanong ko.
Tumango siya agad.
“Oo. Magpahinga ka. Ako ang bahala sa lahat.”
Lumabas ang mga abogado, pulis, at bodyguards. Naiwan si Manang Celia sa gilid at si Lolo sa tabi ko.
Bago ako tuluyang makatulog, narinig kong sinabi ni Lolo sa mahinang boses:
“Sa engagement party nila, hindi lang katotohanan ang ihaharap natin.”
Tumigil siya sandali.
“Kukunin natin pabalik ang lahat ng ninakaw nila sa iyo.”
At sa unang pagkakataon matapos ang apat na taon, nakatulog ako nang hindi natatakot paggising kinabukasan.