Pagbangon Ni Althea
Bahagi 4: Ang Pagbangon Ni Althea
Matapos ang gabing iyon, hindi na muling naging tahimik ang buhay ni Gabriel.
Kinabukasan, laman siya ng bawat balita sa negosyo.
Hindi direktang pinangalanan ang buong detalye ng pananakit sa akin, ngunit sapat ang mga salitang “domestic abuse,” “corporate scandal,” at “heir of a powerful family” para pagsimulan ng buong lungsod ang usap-usapan.
Ang Reyes Group, na dati’y ipinagmamalaki ni Gabriel bilang simbolo ng sariling tagumpay, ay nagsimulang gumuho.
Unang umatras ang dalawang investor.
Sumunod ang bank credit review.
Pagkatapos, lumabas ang mga lumang reklamo ng mga empleyadong hindi nabayaran nang tama.
Mga kasong dating natabunan ng pera at koneksyon ay isa-isang muling binuksan.
Hindi ko na kailangang gumawa ng kahit ano.
Ang totoo, noon ko lang napagtanto na ang kasamaan, kapag napuno na ang sisidlan, kusa ring umaapaw.
Ako naman ay nasa bahay ni Lolo sa isang tahimik na pribadong village.
Hindi mansion ang tawag ko roon noong una.
Para sa akin, parang isang buong mundo.
Malawak na hardin, tahimik na pasilyo, mga lumang litrato sa dingding, at isang silid na matagal na palang nakahanda para sa akin.
“Silid ito ng nanay mo noon,” sabi ni Lolo nang una niya akong dalhin doon.
Dahan-dahan kong binuksan ang pinto.
Sa loob, malinis ang lahat. May lumang piano sa tabi ng bintana, estanteng puno ng libro, at isang kahong may pangalan ni Mama.
Umupo ako sa gilid ng kama at binuksan ang kahon.
Naroon ang ilang sulat.
Mga larawang kupas.
Isang maliit na notebook.
Sa unang pahina, nakasulat ang sulat-kamay ni Mama.
“Para kay Althea, kapag handa na siyang malaman kung sino siya.”
Napatakip ako ng bibig.
Binasa ko ang notebook nang buong magdamag.
Doon ko nalaman ang totoong kuwento ni Mama.
Hindi niya ako itinago dahil ikinahihiya niya ako.
Itinago niya ako dahil natakot siyang maagaw ako sa kanya ng mga taong noon ay hindi pa marunong magmahal nang tama.
Mahal niya si Lolo, pero nasaktan siya sa kontrol nito.
Mahal niya ang pamilya niya, pero pinili niya ang kalayaan.
At higit sa lahat, mahal niya ako.
Sa bawat pahina, paulit-ulit niyang isinulat:
“Sana lumaki si Althea na malaya.”
Napahagulgol ako nang mabasa iyon.
Dahil matagal akong nabuhay na hindi malaya.
Nakatali ako sa pagmamahal na akala ko ay obligasyon.
Nakatali ako sa kasal na akala ko ay kapalaran.
Nakatali ako sa isang lalaking ginamit ang kahinaan ko para manatili akong maliit.
Kinabukasan, nakita ako ni Lolo sa hardin.
Namamaga ang mata ko, pero magaan ang dibdib ko.
“Galit ka ba sa akin?” tanong niya.
Matagal akong tumingin sa kanya.
“Hindi ko pa alam.”
Tumango siya, tinanggap iyon.
“Karapatan mong hindi agad magpatawad.”
“Pero gusto kong subukan.”
Nang marinig niya iyon, tila nabawasan ng ilang taon ang bigat sa balikat niya.
“Salamat, apo.”
Simula noon, unti-unti kaming natutong maging pamilya.
Hindi perpekto.
Minsan awkward.
Minsan tahimik lang kaming kumakain, hindi alam ang sasabihin sa isa’t isa.
Pero araw-araw, sinusubukan niya.
Dinadalhan niya ako ng tsaa sa umaga.
Kinukuwento niya ang kabataan ni Mama.
Tinatanong niya kung masakit pa ang dibdib ko.
At kapag napapansin niyang napapagod ako, tahimik niyang ipinagpapaliban ang lahat ng business meetings niya para samahan akong maglakad sa hardin.
Samantala, nagpatuloy ang kaso laban kay Gabriel.
Isang hapon, habang nasa library ako, pumasok si Manang Celia.
“Miss Althea, nasa gate si Mr. Reyes.”
Huminto ang kamay ko sa pagbuklat ng libro.
“Ano ang gusto niya?”
“Nakikiusap na makausap kayo. Mag-isa lang siya. Wala siyang dalang tao.”
Tahimik akong napatingin sa bintana.
Dati, kapag sinabi lang ng kahit sino na hinahanap ako ni Gabriel, mabilis na ang tibok ng puso ko.
Ngayon, kakaiba ang katahimikang naramdaman ko.
Hindi takot.
Hindi pananabik.
Kundi pagsasara ng pinto.
“Papasukin siya sa garden,” sabi ko. “Pero manatili kayo sa malapit.”
Pagkalipas ng ilang minuto, nakita ko si Gabriel.
Malaki ang ipinagbago niya.
Payat siya, maputla, at halatang hindi natutulog nang maayos. Wala na ang dating kumpiyansa. Wala na ang mamahaling dating ng bawat kilos niya.
Tumayo siya sa harap ko.
“Althea.”
Hindi ako sumagot agad.
“Ano ang kailangan mo?”
Napakagat siya sa labi.
“Gusto kong humingi ng tawad.”
Tahimik akong nakinig.
“Alam kong huli na. Alam kong hindi sapat. Pero araw-araw kong naiisip ang ginawa ko. Hindi ko alam kung paano ako naging ganoon kasama.”
“Alam mo,” sabi ko.
Napatingin siya sa akin.
“Alam mong masama ang ginagawa mo. Alam mong nasasaktan ako. Ang hindi mo lang alam noon, may darating na araw na hindi na ako tatahimik.”
Napaiwas siya ng tingin.
“Tama ka.”
Umihip ang hangin sa hardin. Nahulog ang ilang tuyong dahon sa pagitan namin.
“Iniwan ako ni Isabelle,” sabi niya. “Kinakasuhan din siya ng pamilya niya dahil sa ilang dokumentong pinirmahan niya para sa akin. Ang kumpanya… halos wala na.”
“Hindi mo kailangang sabihin sa akin iyan.”
“Akala ko kapag nawala sa akin ang lahat, ikaw lang ang makakaintindi.”
Napatingin ako sa kanya.
Doon ko nakita ang pinakamalaking pagkakamali niya.
Hanggang ngayon, iniisip niyang ako ang dating Althea.
Ang babaeng laging nandiyan kapag bumagsak siya.
Ang babaeng pupulot sa kanya kahit siya mismo ang tumulak.
“Gabriel,” mahinahon kong sabi. “Naiintindihan ko ang sakit. Pero hindi na ako ang tahanan mo.”
Namula ang mga mata niya.
“Mahal pa rin kita.”
Minsan, iyon ang pinakahihintay kong marinig.
Minsan, handa akong ipagpalit ang dignidad ko para lang sabihin niya iyon nang totoo.
Pero ngayon, nang marinig ko ang mga salitang iyon, wala nang gumalaw sa puso ko.
“Siguro mahal mo ang bersyon ko na hindi lumalaban,” sabi ko. “Pero wala na siya.”
Tumulo ang luha niya.
“Wala na ba talagang pag-asa?”
Tumayo ako.
“May pag-asa ka pa, Gabriel. Pero hindi sa akin. Harapin mo ang ginawa mo. Magbayad ka. Magbago ka, kung kaya mo. Pero huwag mo nang gamitin ang pagsisisi para itali ako ulit.”
Hindi siya nakapagsalita.
Tumalikod ako at naglakad pabalik sa bahay.
Sa likod ko, narinig ko ang mahina niyang boses.
“Patawarin mo ako.”
Huminto ako, pero hindi lumingon.
“Balang araw, baka mapatawad kita.”
Huminga ako nang malalim.
“Pero hindi na kita babalikan.”
At sa bawat hakbang ko palayo sa kanya, mas gumaan ang mundo.