Engagement Party Na Naging Hatol
Bahagi 3: Ang Engagement Party Na Naging Hatol
Tatlong araw akong nanatili sa private hospital suite.
Hindi iyon mukhang kwarto sa ospital. Para itong maliit na apartment na may sariling sala, malawak na bintana, pribadong nurse, at tahimik na paligid.
Araw-araw, may doktor na sumusuri sa akin. May therapist para sa kamay ko. May nutritionist na nagdadala ng pagkain. May abogado na tahimik na nag-aabot ng updates kay Manang Celia.
Hindi ako sanay sa ganitong pag-aalaga.
Sa loob ng apat na taon, ako ang laging nag-aalaga.
Ako ang nagtitimpla ng kape.
Ako ang nag-aabang sa pinto.
Ako ang naglalagay ng gamot sa tabi ng kama.
Ngayon, bawat galaw ko ay may taong nag-aalala.
Noong ikatlong araw, dumating si Lolo dala ang isang kahong kahoy.
“May ibibigay ako sa iyo,” sabi niya.
Binuksan niya iyon.
Sa loob ay isang lumang pearl necklace, maingat na nakalagay sa pulang tela.
Agad kumirot ang puso ko.
“Kay Mama ba ito?”
Tumango siya.
“Paborito niya ito. Isinuot niya ito noong umalis siya sa pamilya Santos.”
Hinawakan ko ang perlas. Malamig ito sa daliri ko, pero kakaibang init ang naramdaman ko sa dibdib.
“Bakit siya umalis?”
Matagal na tumahimik si Lolo.
“Dahil pinilit namin siyang pakasalan ang taong hindi niya mahal.”
Napatingin ako sa kanya.
“Tumakas siya kasama ang ama mo. Akala ko noon, kahihiyan iyon sa pamilya. Galit ako. Matigas ang ulo ko. Hindi ko siya hinabol.”
Bumaba ang tingin niya.
“Nang malaman kong namatay siya, huli na ang lahat.”
Hindi ako nagsalita.
“Althea, hindi ko mababawi ang mga taon. Pero kung papayagan mo ako, gusto kong itama ang natitira.”
Hinawakan ko ang kwintas.
“Hindi ko alam kung kaya kong tawagin kayong pamilya agad.”
“Hindi mo kailangang pilitin ang sarili mo.”
Tumingin siya sa akin nang may lungkot at pag-asa.
“Basta hayaan mo akong protektahan ka habang natututo tayong magsimula.”
Sa unang pagkakataon, bahagya akong ngumiti.
Nang gabing iyon, sinabi ni Manang Celia na tuloy pa rin ang engagement party ni Gabriel at Isabelle.
“Akala nila pananakot lang ang ginawa natin,” sabi niya. “Ginagamit ng pamilya Cruz ang party para ipakita sa mga investor na matatag pa rin sila.”
“Nandoon ba si Gabriel?”
“Oo. Nakalabas siya pansamantala habang nagpapatuloy ang imbestigasyon. Pero hindi siya makakaalis ng bansa.”
Napahawak ako sa gilid ng kama.
“Ano ang plano ni Lolo?”
“Gusto niyang ikaw ang magdesisyon.”
“Ako?”
Tumango si Manang Celia.
“Maaari kang hindi pumunta. Kami na ang haharap. Maaari ka ring dumalo, hindi para maghiganti nang magulo, kundi para kunin ang dignidad na inagaw nila sa iyo.”
Matagal akong nanahimik.
Kaya ko ba siyang harapin?
Kaya ko bang pumasok sa silid na puno ng taong minsang tumingin sa akin na parang wala akong halaga?
Pagkatapos ay naalala ko ang parking lot.
Ang malamig na semento.
Ang boses ni Gabriel.
“Huwag ninyong hayaang mamatay.”
Dahan-dahan kong sinabi:
“Pupunta ako.”
Kinabukasan ng gabi, dumating ang kotse ni Lolo sa harap ng hotel kung saan gaganapin ang engagement party.
Hindi pinangalanan ang lugar sa imbitasyon, pero kilala iyon bilang isa sa pinakamahal na venue sa lungsod.
Suot ko ang simpleng itim na damit na pinili ni Manang Celia. Hindi marangya. Hindi mapagmataas. Ngunit malinis, elegante, at tahimik na makapangyarihan.
Sa leeg ko, suot ko ang pearl necklace ni Mama.
Nang pumasok kami ni Lolo sa ballroom, dahan-dahang humina ang ingay.
Maraming mata ang napunta sa amin.
Sa unahan ng entablado, nakatayo si Isabelle sa tabi ni Gabriel.
Napakaganda niya sa suot niyang puting gown, ngunit nang makita niya ako, nawala ang ngiti niya.
Si Gabriel naman ay parang tinamaan ng kidlat.
“Althea…” bulong niya.
Hindi ako lumingon sa kanya.
Inalalayan ako ni Lolo papunta sa gitna ng ballroom.
Ang host ng programa ay natigilan, hindi alam kung itutuloy ba ang anunsyo.
Ang ama ni Isabelle, isang kilalang negosyante, ay nagmamadaling lumapit.
“Chairman Santos!” pilit ang ngiti niya. “Hindi namin inaasahan ang inyong pagdating. Isang karangalan—”
“Karangalan?” putol ni Lolo.
Tahimik ang lahat.
“Hindi ako pumunta rito para batiin kayo.”
Namutla ang ama ni Isabelle.
“May hindi pagkakaintindihan po ba?”
Itinaas ni Lolo ang kamay.
Agad na umilaw ang malaking screen sa likod ng entablado.
Una, lumabas ang kopya ng medical report ko.
Nabaling ang tingin ng mga bisita sa screen.
Sumunod, lumabas ang CCTV footage mula sa parking area.
Hindi ipinakita nang malapitan ang karahasan, pero sapat ang mga anino, kilos, at oras para maunawaan ng lahat ang nangyari.
Narinig sa audio ang boses ng isa sa mga lalaki.
“Sir Gabriel, nawalan na po siya ng malay. Ititigil na po ba?”
Pagkatapos, ang boses ni Gabriel.
“Huwag ninyong hayaang mamatay. Bukas kailangan pa niyang pumirma sa huling papeles.”
Isang malakas na bulungan ang sumabog sa buong ballroom.
May napasinghap.
May napaatras.
May naglabas ng cellphone.
Si Isabelle ay napatingin kay Gabriel na para bang ngayon lang niya nakita ang tunay nitong mukha.
“Gabriel…” nanginginig ang boses niya. “Totoo ba iyon?”
“Hindi! Edited iyan!” sigaw ni Gabriel. “Paninira iyan!”
Pero walang naniwala.
Dahil sa screen, lumabas ang isa pang dokumento.
Ang divorce papers na pareho naming pinirmahan.
At ang kasunod nito: ang transfer record ng perang galing sa pagbenta ng bahay ng nanay ko, na ginamit noon para sagipin ang kumpanya ni Gabriel.
Tahimik akong nakatayo sa tabi ni Lolo.
Hindi ako sumigaw.
Hindi ako umiyak.
Hindi ako nagmakaawa.
Hinayaan kong magsalita ang ebidensya para sa akin.
Lumapit si Gabriel sa akin, pero agad siyang hinarang ng bodyguards.
“Althea, huwag mo akong sirain,” sabi niya, halos pabulong. “Pakiusap.”
Tiningnan ko siya.
“Noong sinisira mo ako, humingi ka ba ng pahintulot?”
Nanlamig ang mukha niya.
Si Isabelle ay biglang humarap sa kanya.
“Ginamit mo ako,” sabi niya. “Sinabi mong baliw siya. Sinabi mong hinahabol ka lang niya.”
Napatingin siya sa akin, at sa unang pagkakataon, nawala ang yabang sa mukha niya.
“Hindi ko alam,” mahina niyang sabi.
Hindi ko alam kung totoo iyon.
Pero sa gabing iyon, hindi na mahalaga.
Tumayo sa entablado ang abogado ni Lolo.
“Dahil sa mga ebidensyang nakalap, opisyal na ihahain ang kaso laban kay Mr. Gabriel Reyes at sa mga kasabwat niya. Bukod dito, kinansela na ng Santos Group ang lahat ng direktang at hindi direktang kontrata sa pamilyang Reyes at Cruz, habang iniimbestigahan ang posibleng financial irregularities.”
Nagkagulo ang mga bisita.
Ang ama ni Isabelle ay halos mapasigaw.
“Chairman Santos, hindi ninyo puwedeng gawin ito!”
Tumingin si Lolo sa kanya.
“Ginawa ko na.”
Sa sandaling iyon, bumagsak ang mukha ng buong pamilya Cruz.
Si Gabriel naman ay hindi na kayang itago ang takot.
Lumapit siya sa akin, pilit na kumawala sa harang.
“Althea, minahal naman kita kahit papaano!”
Napangiti ako nang malungkot.
“Kung iyon ang tawag mo sa pagmamahal, mabuti na lang tapos na.”
Tumalikod ako.
Habang palabas kami ni Lolo, narinig ko ang sigaw ni Gabriel sa likuran.
“Althea! Hindi pa ito tapos!”
Hindi ako huminto.
Dahil para sa akin, tapos na.
At sa unang pagkakataon, hindi ako umalis bilang babaeng itinapon.
Umalis ako bilang babaeng bumalik sa sarili.