Bahay na Iniwan Ko
Bahagi 3: Ang Bahay na Iniwan Ko
Hindi ako naghintay na matapos ang pagtatalo sa loob ng mansyon.
Habang nagkakagulo sila, tahimik kong kinuha ang bag ko, isinilid ang kuwintas ng nanay ko sa pinakamaliit na bulsa, at lumakad palabas.
Narinig ko ang boses ni Rafael sa likuran ko.
“Amara, sandali!”
Hindi ako lumingon.
Hindi dahil wala na akong nararamdaman.
Kundi dahil sobra-sobra na ang naramdaman ko.
May mga sakit na kapag pinilit mong harapin nang matagal, hindi ka na makakatayo. At ngayong gabi, hindi lang sarili ko ang dala ko. May tatlong tibok ng puso sa loob ko na kailangang protektahan.
Paglabas ko ng malaking pinto ng mansyon, sinalubong ako ng malamig na hangin sa gabi.
Sa malayo, rinig ang tunog ng mga sasakyan sa highway. Sa itaas, madilim ang langit, ngunit may ilang bituin na pilit na sumisilip sa pagitan ng ulap.
Nakatawag na pala ng kotse ang kasambahay na si Liza.
Tahimik siyang lumapit sa akin, hawak ang payong.
“Ma’am Amara,” bulong niya. “May maliit po akong bag na inihanda. Ilang damit ninyo, gamot, at prenatal vitamins. Pasensya na po, iyon lang ang kaya kong kunin nang hindi napapansin.”
Napatitig ako sa kanya.
Sa buong bahay na iyon, isang kasambahay pa ang nakaisip na baka kailangan ko ng damit.
Samantalang ang lalaking nangakong poprotektahan ako, kanina lang ay pinapapirma ako ng kasunduang nagbubura sa karapatan ng mga anak ko.
“Salamat, Liza,” mahina kong sabi.
Namula ang mata niya.
“Alagaan ninyo po ang sarili ninyo. Hindi po kayo masamang tao, ma’am. Alam naming lahat iyon.”
Hindi ko na napigilan ang luha ko.
Pero isang patak lang.
Pinahid ko agad.
Sumakay ako sa kotse. Nang magsara ang pinto, nakita ko sa side mirror si Rafael na tumatakbo palabas ng mansyon.
Wala na siyang suot na maayos na ekspresyon. Wala na rin ang malamig na CEO na kilala ng lahat.
Mukha siyang lalaking ngayon lang nawala ang pinakamahalagang bagay sa buhay niya.
Pero huli na.
“Ma’am, saan po tayo?” tanong ng driver.
Saglit akong natahimik.
Wala na akong magulang.
Wala na rin akong sariling bahay sa lungsod.
Lahat ng inakala kong tahanan ay nasa loob ng mansyong iniwan ko.
Pagkatapos, naalala ko ang isang lugar.
“Dalhin ninyo ako sa lumang bahay sa probinsya,” sabi ko. “Sa bayan malapit sa dagat.”
Iyon ang bahay ng nanay ko.
Maliit lang iyon. Luma. May bubong na kalawangin at bakurang puno ng gumamela. Pero doon ako natutong tumawa. Doon ako unang tinuruan ni Mama na magtahi, magluto, at huwag yumuko sa kahit sinong minamaliit ako.
Habang bumibiyahe kami palabas ng lungsod, paulit-ulit na tumatawag si Rafael.
Hindi ko sinagot.
Sumunod si Doña Carmen.
Hindi ko rin sinagot.
May mga text na pumasok.
Amara, pakinggan mo muna ako.
Hindi ko alam ang ginawa ni Mama.
Please, ligtas ka ba?
Sabihin mo kung nasaan ka.
Pinatay ko ang cellphone ko.
Sa unang pagkakataon sa loob ng tatlong taon, tahimik ang mundo ko.
Dumating ako sa lumang bahay bago magbukang-liwayway.
Pagbukas ng gate, sumalubong sa akin ang amoy ng dagat at basang lupa. Matagal nang walang nakatira roon, pero regular ko itong pinapalinis noon dahil hindi ko kayang ibenta. Sabi ni Rafael dati, sentimental daw ako masyado.
Ngayon, ang sentimental na bahay na iyon ang tanging tumanggap sa akin nang walang tanong.
Pumasok ako sa kuwarto ni Mama.
Nandoon pa rin ang lumang aparador niya. Ang salamin na may maliit na lamat sa gilid. Ang rosaryong nakasabit sa dingding. Ang larawan namin noong graduation ko.
Umupo ako sa kama at hinawakan ang tiyan ko.
“Mga anak,” bulong ko. “Pasensya na. Hindi ko kayo naipagtanggol agad.”
Sa katahimikan, parang naramdaman kong may munting init sa loob ko.
Hindi pa sila gumagalaw. Masyado pang maaga.
Pero sa puso ko, para bang sumagot sila.
Kinabukasan, pumunta ako sa maliit na klinika sa bayan.
Kilala pa pala ako ng matandang doktor doon. Si Dra. Reyes, kaibigan ni Mama.
Nang makita niya ako, napahinto siya.
“Amara? Anak, bakit ka namumutla?”
Hindi ko alam kung paano ko ikukuwento ang lahat. Pero sa harap niya, bumigay ako. Isinalaysay ko ang nangyari, mula sa divorce papers hanggang sa tawag ng ospital.
Tahimik siyang nakinig.
Pagkatapos, hinawakan niya ang kamay ko.
“Unang-una, kailangan mong kumalma. Tatlo ang dinadala mo. Delikado ang stress sa multiple pregnancy. Pangalawa, kailangan natin ng sariling test. Hindi test ng pamilya ng asawa mo. Hindi test na kontrolado ng mayaman. Dito, tayo ang pipili ng laboratory.”
Tumango ako.
Sa loob ng sumunod na mga araw, nagpaulit ako ng ultrasound at blood work. Maingat si Dra. Reyes. Araw-araw niya akong pinapahinga, pinapakain nang tama, pinapainom ng vitamins.
Doon, unti-unting bumalik ang lakas ko.
Pero hindi ibig sabihin noon ay nanahimik ang kabilang panig.
Sa ikatlong araw, dumating si Rafael.
Hindi siya nakasuot ng mamahaling suit. Naka-simpleng polo lang siya, halatang hindi nakatulog. May maitim na anino sa ilalim ng mata.
Nasa labas siya ng gate, hawak ang isang folder at isang maliit na kahon.
Hindi ko siya pinapasok agad.
Nakatayo lang ako sa veranda, nakatingin sa kanya.
“Amara,” sabi niya, halos pabulong. “Hindi ako pupunta rito para pilitin kang umuwi.”
“Kung ganoon, bakit ka nandito?”
“Ibabalik ko ang mga bagay na dapat matagal ko nang ibinalik.”
Binuksan niya ang kahon.
Nandoon ang ilang alahas ni Mama na akala ko ay matagal nang nawala. Isang pares ng hikaw, lumang brooch, at singsing na may maliit na bato.
Nanlamig ang kamay ko.
“Saan mo nakuha iyan?”
“Sa vault ni Mama,” sagot niya. “Hindi ko alam na kinuha niya ang mga ito. Akala ko nasa iyo lahat ng gamit ng nanay mo.”
Napapikit ako.
Kahit patay na si Mama, nakuha pa rin nilang bastusin ang alaala niya.
“Nag-file na ako ng internal investigation,” sabi ni Rafael. “Tinanggal ko si Attorney Santos, ang head ng legal team na gumawa ng kasunduan. Frozen na rin ang access ni Mama sa ilang family accounts.”
Napatingin ako sa kanya.
“Ngayon mo lang kaya gawin iyan?”
Tinanggap niya ang tama ng salita ko. Hindi siya umiwas.
“Oo. Ngayon ko lang ginawa. At kasalanan ko iyon.”
Tahimik ako.
Lumuhod siya sa labas ng gate.
Nagulat ako.
Si Rafael Soriano, ang lalaking tinitingala ng mga negosyante, ang lalaking hindi yumuyuko kahit sa boardroom, ay nakaluhod sa lupa sa harap ng lumang bahay ng nanay ko.
“Hindi ko hihingin na patawarin mo ako ngayon,” sabi niya. “Hindi ko rin hihingin na bumalik ka. Ang gusto ko lang, malaman mong sisimulan kong ayusin ang lahat. Hindi para makuha kita agad. Kundi dahil iyon ang tama.”
Kumirot ang puso ko.
May bahagi sa akin na gustong maniwala.
May bahagi rin na gustong isara ang pinto sa mukha niya.
“Rafael,” sabi ko. “Noong pinili mong manahimik habang nilalait nila ako, pinili mo rin silang saktan ako. Hindi lang si Doña Carmen ang problema. Ikaw din.”
Napaiwas siya ng tingin, ngunit tumango.
“Alam ko.”
“Hindi mo alam. Dahil kung alam mo, hindi mo ako hahayaang umabot sa ganito.”
Wala siyang naisagot.
Noon lumabas si Dra. Reyes mula sa loob ng bahay. Hawak niya ang bagong resulta.
“Amara,” sabi niya, maingat ang boses. “Nandito na ang initial report.”
Kinuha ko iyon. Nanginginig ang kamay ko habang binubuksan.
Tumayo si Rafael, pero hindi siya lumapit.
Binasa ni Dra. Reyes ang pangunahing resulta.
“Malinaw na multiple pregnancy. Tatlong fetal heartbeat, stable sa ngayon.”
Nakahinga ako nang maluwag.
“Pero,” dagdag niya.
Bigla akong napatingin.
“May nakita kaming indikasyon na hindi ordinaryo ang fertility process na dinaanan mo. May traces ng medication sa dugo mo na kadalasang ginagamit bago ang assisted conception.”
Parang tumigil ang mundo.
“Hindi ako uminom ng ganoong gamot,” sabi ko.
Alam ko. Sigurado ako.
Tumingin si Dra. Reyes kay Rafael.
“Kung ganoon, may nagbigay sa kanya nang hindi niya alam.”
Ang mukha ni Rafael ay naging matigas na bato.
At sa sandaling iyon, alam naming pareho kung sino ang dapat tanungin.
Hindi lang ako niloko ng pamilya Soriano.
Ginamit nila ang katawan ko.
At ngayon, hindi na lang ito usapin ng kasal.
Usapin na ito ng krimen.