batang hindi niya kayang itanggi
bahagi 2: ang batang hindi niya kayang itanggi
“Ang batang ito, paano mo ipapaliwanag sa akin?”
Tahimik ang buong hallway ng ospital.
Kahit ang tunog ng ulan sa labas ay tila biglang lumayo. Si Rafael ay nakatayo roon, hawak ang medical result na para bang isang pirasong papel lang iyon, ngunit sa bigat ng tingin niya, alam kong unti-unti nang gumuho ang mundo niya.
Namumutla si Trina sa tabi niya.
Kanina lang, nakasandal pa siya sa dibdib ni Rafael na parang isang inosenteng biktima. Ngayon, halos hindi na siya makahinga.
“Maria…” mahina ang tawag ni Rafael sa akin.
Hindi ko siya sinagot.
Matagal niyang tinitigan ang papel. Naroon ang pangalan ni Trina. Naroon ang resulta. Naroon ang malinaw na petsa ng checkup. At higit sa lahat, naroon ang katotohanang ilang linggo na siyang buntis.
Hindi ako ang may dala ng bata.
Si Trina.
At ayon sa petsa, ang pagbubuntis niya ay nagsimula bago pa man kami ikasal ni Rafael.
Bago pa man niya ako sinumpaan sa harap ng altar.
Bago pa man niya hawakan ang kamay ko at sabihing ako lang ang babaeng mamahalin niya habang buhay.
“Hindi…” bulong ni Rafael.
Tumingin siya kay Trina.
“Sabihin mong hindi ito totoo.”
Nanginginig ang labi ni Trina. Sinubukan niyang ngumiti, pero nabasag agad iyon.
“Sir Rafael, pakinggan n’yo muna ako…”
Sa unang pagkakataon mula nang makilala ko siya, hindi na malambing ang boses niya.
Hindi na kontrolado.
Hindi na makinis ang kasinungalingan.
Napaatras ako ng isang hakbang. Ayokong madamay sa eksenang ito. Ayokong marinig ang paliwanag niya. Ayokong panoorin kung paano unti-unting malalaman ni Rafael na ang babaeng palagi niyang pinoprotektahan ay may sariling laro.
Pero bago ako tuluyang makaalis, hinawakan ni Rafael ang braso ko.
“Maria, sandali.”
Tiningnan ko ang kamay niya sa braso ko.
Mabagal.
Malamig.
“Bitawan mo ako.”
Napabitaw siya na para bang napaso.
“Paano mo nakuha ito?” tanong niya, puno ng pagkalito.
“Hindi mahalaga.”
“Mahalaga!” bigla niyang sigaw.
Ilang tao sa hallway ang napalingon. Isang nurse ang huminto sandali, tila nag-aalangan kung lalapit ba.
Ngumiti ako nang walang saya.
“Ngayon mahalaga na sa iyo ang katotohanan?”
Nanahimik siya.
“Matagal mo nang alam ang lahat ng ginawa mo, Rafael. Alam mo kung gaano kalayo ang narating ng relasyon n’yo. Alam mo kung ilang beses kang nagsinungaling. Alam mo kung ilang gabi mo akong iniwang mag-isa habang sinasabi mong trabaho ang dahilan.”
Huminga ako nang malalim.
“Ang hindi mo lang alam, hindi na ako tanga.”
Namutla lalo ang mukha niya.
“Maria, hindi ko alam na buntis siya.”
Napatawa ako nang mahina.
“Pero alam mong may nangyari sa inyo.”
Hindi siya nakasagot.
Doon sapat na ang katahimikan niya.
Si Trina naman ay biglang lumapit sa kanya, hinawakan ang manggas ng polo niya.
“Rafael, please. Natakot lang ako. Hindi ko alam kung paano sasabihin sa iyo. Akala ko kapag nalaman mo, iiwan mo ako.”
Tumingin sa kanya si Rafael. Ang mga mata niyang dati’y puno ng pagtatanggol para kay Trina, ngayon ay puno ng galit at pagkasuklam.
“Kailan mo nalaman?”
Hindi sumagot si Trina.
“Kailan?” ulit niya.
“Bago kayo ikasal,” mahina niyang sabi.
Parang may pumutok na kung ano sa loob ni Rafael.
“Bago kami ikasal?” ulit niya, hindi makapaniwala.
Napayuko si Trina.
“Gusto ko sanang sabihin…”
“Pero pinanood mo akong ikasal.”
Walang sumagot.
“Pinanood mo akong magsuot ng singsing sa kanya habang alam mong dinadala mo ang anak ko?”
“Rafael, mahal kita…”
“Tumahimik ka.”
Dalawang salitang iyon ang unang beses kong narinig mula kay Rafael na itinapon niya kay Trina.
Dati, kahit anong gawin nito, siya ang bata. Siya ang mahina. Siya ang kailangang unawain.
Ngayon, siya ang salamin ng lahat ng kasalanang pinili ni Rafael na bulagin ang sarili.
Hindi ko alam kung dapat ba akong makaramdam ng ginhawa.
Pero wala.
Pagod lang ako.
Pagod na pagod.
Kinuha ko mula sa mesa ang kopya ng medical result at ibinalik sa bag ko.
“Nakita mo na ang kailangan mong makita.”
Pagkatapos ay tumalikod ako.
“Maria!”
Hindi ko siya nilingon.
“Please. Pag-usapan natin.”
Huminto ako.
Sa likod ko, naririnig ko ang hingal ni Trina, ang mahinang pag-iyak niya, at ang mabigat na paghinga ni Rafael.
“Wala na tayong pag-uusapan,” sabi ko. “Ang natitira na lang ay pirma mo.”
“Hindi ako pipirma.”
Dahan-dahan akong lumingon.
“Hindi mo mapipigilan ang paghihiwalay natin.”
“Maria, nagkamali ako.”
“Hindi,” sagot ko. “Hindi ka nagkamali. Pumili ka.”
Natigilan siya.
“Pinili mong maniwala sa bawat iyak niya. Pinili mong isama siya sa honeymoon natin. Pinili mong matulog sa iisang kuwarto. Pinili mong saktan ako at tawagin itong maliit na bagay.”
Humakbang ako palapit sa kanya, sapat lang para makita niya nang malinaw ang mga mata ko.
“At ngayon, pipiliin ko naman ang sarili ko.”
Pagkasabi ko noon, tuluyan na akong umalis.
Sa labas ng ospital, malakas pa rin ang ulan. Wala akong dalang payong. Basang-basa ang balikat ko bago pa man ako makasakay ng sasakyan.
Pero kakaiba.
Hindi ako nanginig sa lamig.
Sa unang pagkakataon pagkatapos ng maraming taon, naramdaman kong may bigat na naalis sa dibdib ko.
Kinagabihan, dumating ang unang tawag ni Rafael.
Hindi ko sinagot.
Sumunod ang pangalawa.
Pangatlo.
Pang-apat.
Pagkatapos, nagsimula ang sunod-sunod na mensahe.
“Maria, mali ako.”
“Hindi ko alam kung paano ako napunta sa ganito.”
“Hindi ko siya mahal.”
“Patawarin mo ako.”
Tinitigan ko ang mga mensahe nang ilang segundo.
Pagkatapos, binura ko ang buong thread.
Hindi ko kailangan marinig kung paano niya ako minahal pagkatapos niya akong saktan.
Hindi ko kailangan ng paliwanag mula sa lalaking kinailangan munang mabunyag ang pagbubuntis ng ibang babae bago niya maintindihang asawa niya ako.
Kinabukasan, pumunta ako sa opisina ng abogado ko.
Isang babaeng nasa edad singkuwenta, matalas ang mata ngunit mahinahon magsalita. Nang ilapag ko sa mesa ang bagong ebidensiya, hindi siya nagulat.
“Handa ka na ba?” tanong niya.
“Oo.”
“Tandaan mo, Maria. Kapag nagsimula ito, maaaring maging marumi ang laban.”
Ngumiti ako nang mahina.
“Matagal na pong marumi. Ngayon ko lang piniling lumaban.”
Makalipas ang tatlong araw, ipinadala ang opisyal na notice kay Rafael.
Kasama roon ang paghahabol ko sa bahagi ko sa kompanya, sa condo, at sa lahat ng asset na binuo namin habang kami pa.
Hindi ako humingi ng awa.
Hindi ako humingi ng sobra.
Hiniling ko lang ang nararapat sa akin.
Ngunit hindi iyon tinanggap ni Rafael nang tahimik.
Sa parehong gabi, pumunta siya sa tinutuluyan kong maliit na serviced apartment. Basang-basa siya sa ulan, maputla, at halos hindi nakatulog.
Pagbukas ko ng pinto, hindi ako lumabas. Nanatili akong nakatayo sa loob, may pagitan kaming kadena ng pinto.
“Maria,” sabi niya. “Papasukin mo ako.”
“Hindi pwede.”
“Pakiusap.”
“Sabihin mo na lang kung ano ang kailangan mo.”
Matagal siyang tumingin sa akin. Sa unang pagkakataon, wala na ang kayabangan sa mukha niya.
“Iniwan ko na siya.”
Tahimik ako.
“Tinanggal ko na siya sa kompanya. Wala na siyang access sa kahit anong dokumento. Pinapakuha ko na rin ng abogado ang tungkol sa bata.”
“Problema mo na iyon.”
Napalunok siya.
“Alam ko.”
Akala ko aalis na siya.
Pero bigla siyang lumuhod sa labas ng pintuan.
Nabigla ako.
“Rafael, tumayo ka.”
Umiling siya.
“Dati, lumuhod ako para hilingin na pakasalan mo ako. Ngayon, lumuluhod ako para humingi ng tawad.”
Walang dumaan sa hallway. Tahimik ang paligid. Ngunit sa loob ko, parang may lumang sugat na muling binuksan.
“Hindi ko hinihingi ang kapatawaran mo ngayon,” sabi niya. “Alam kong wala akong karapatan. Pero gusto kong malaman mo… ngayon ko lang naintindihan kung gaano kita sinira.”
Mahigpit kong hinawakan ang gilid ng pinto.
“Hindi mo ako sinira,” sabi ko. “Sinaktan mo ako. Pero hindi mo ako sinira.”
Napatingala siya.
At doon, nakita ko ang luha sa mga mata niya.
Noon, marahil luluhod ako kasama niya. Yayakapin ko siya. Sasabihin kong ayos lang.
Pero ngayon, tahimik ko lang isinara ang pinto.
Sa kabilang panig, narinig ko ang mahinang paghinga niya.
Hindi ako umiyak.
Naupo ako sa sahig, nakasandal sa pinto, at hinawakan ang dibdib ko.
Masakit pa rin.
Pero kaya ko na.
At sa unang pagkakataon, alam kong ang sakit na iyon ay hindi na hihila sa akin pabalik.
Itutulak na niya ako palabas.