Isang Lumang Kasunduan ang Nabuksan sa Harap ng Lahat, At Unti-Unting Gumuho ang Mga Kasinungalingang Matagal Nilang Itinayo Laban sa Akin
Bahagi 3: Isang Lumang Kasunduan ang Nabuksan sa Harap ng Lahat, At Unti-Unting Gumuho ang Mga Kasinungalingang Matagal Nilang Itinayo Laban sa Akin
Hindi na marinig ang tugtog mula sa ballroom.
Halos lahat ng bisita ay nasa labas na ng reception hall. Ang iba’y nakatayo sa gilid ng pasilyo, ang iba nama’y nagbubulungan habang nakatutok ang mga cellphone sa amin.
Hindi ko na sila pinansin.
Ang tingin ko ay nasa mukha lang ni Papa.
Kanina lang, siya ang pinakamataas ang noo sa buong selebrasyon. Ngayon, kitang-kita kong nanginginig ang mga kamay niyang pilit itinago sa likod ng katawan.
Tahimik na inilapag ni Attorney Salcedo ang makapal na folder sa maliit na mesa sa gilid ng lobby.
“Mr. Santos,” mahinahon niyang sabi, “kilala n’yo ba ang dokumentong ito?”
Dahan-dahan niyang inilabas ang unang papel.
Nakatatak dito ang petsa walong taon na ang nakalipas.
Nang makita iyon ni Papa, napapikit siya.
“Hindi ko alam ang sinasabi mo.”
“Talaga ba?”
Isa pang dokumento ang inilabas ng abogado.
Pagkatapos ay isa pa.
May deed of sale.
May bank records.
May acknowledgment receipts.
May notarized authorization.
Lahat ay orihinal.
Napansin kong unti-unting namumutla si Mama.
“Anong ibig sabihin ng mga papel na iyan?” pilit niyang tanong.
Hindi sumagot ang abogado.
Sa halip ay tumingin siya sa akin.
“Lira, alam mo ba kung bakit sinabi kong huwag mong itapon ang pulang sobre kahit kailan?”
Umiling ako.
“Hindi.”
“Dahil ito lang ang natitirang kumpletong kopya ng kasunduan.”
Napalunok ako.
Kasunduan?
Anong kasunduan?
Huminga nang malalim si Attorney Salcedo bago nagsimulang magsalita.
“Labindalawang taon na ang nakalipas, nang pumanaw ang iyong Lola Aurora, hindi lang maliit na ipon ang iniwan niya.”
Napatingin agad sina Mama at Papa sa isa’t isa.
“May iniwan din siyang investment property.”
Nagbulungan ang mga bisita.
“Pero…” mahinang sabi ko.
“Akala ko ibinenta iyon para pambayad ng utang.”
Umiling ang abogado.
“Iyon ang sinabi sa iyo.”
Pakiramdam ko ay may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ko.
“Ang totoo,” dugtong niya, “hindi kailanman ibinenta ang property.”
Hindi na nakatiis si Papa.
“Tama na!”
Tumayo siya sa harap ng abogado.
“Matagal nang tapos ang usaping iyan.”
“Hindi.”
“Magsampa ka ng kaso kung gusto mo.”
Ngumiti nang bahagya si Attorney Salcedo.
“Iyon mismo ang dahilan kung bakit narito ako.”
Biglang natahimik ang paligid.
Tinuloy niya.
“Nang pumanaw si Mrs. Aurora Santos, malinaw ang nakasaad sa kanyang habilin.”
Isa-isa niyang binasa ang laman ng dokumento.
“Ang kikitain mula sa investment property ay ilalaan para sa edukasyon at unang bahay ng kanyang panganay na apo na magtatapos ng kolehiyo nang sariling pagsisikap.”
Napatingin ang lahat sa akin.
Ako iyon.
Hindi si Bianca.
Hindi ang sinuman.
Ako.
“At bilang proteksiyon,” patuloy ng abogado, “ang perang iyon ay inilagay sa isang trust account na hindi maaaring galawin ng sinuman nang walang pahintulot ng benepisyaryo.”
Napahawak si Mama sa braso ni Papa.
Hindi na siya makatingin sa akin.
“Ang townhouse na binili ni Ms. Lira,” sabi ni Attorney Salcedo, “ay hindi kailanman pinondohan ng kanyang mga magulang.”
Tahimik.
“Ang down payment ay nagmula sa trust fund.”
Tahimik pa rin.
“Ang natitirang halaga ay personal na hinulugan ni Ms. Lira sa loob ng maraming taon.”
Parang huminto ang oras.
Lahat ng taong nagsasabing “utang mo ang lahat sa pamilya mo” ay walang masabi.
Dahil ngayon, malinaw na hindi pala sila ang nagbigay ng pundasyon ng bahay ko.
Mas lalo pang bumigat ang katahimikan nang ilabas ng abogado ang susunod na dokumento.
“At narito ang listahan ng lahat ng perang kusang ibinigay ni Ms. Lira sa kanyang pamilya.”
Isang makapal na talaan.
Taon-taon.
Buwan-buwan.
Transfer pagkatapos ng sweldo.
Bayad sa ospital.
Pambayad ng matrikula ni Bianca.
Pang-renovate ng tindahan.
Pambayad sa utang.
Pambili ng sasakyan.
Puhunan sa negosyo.
Hindi ko alam na itinabi pala ng abogado ang lahat ng rekord na ipinapadala ko noon sa kanya para sa accounting.
Isa-isang binasa niya ang kabuuan.
“Sa loob ng siyam na taon, umabot sa higit labing-isang milyong piso ang naitulong ni Ms. Lira sa kanyang pamilya.”
May napasinghap.
May napailing.
May matandang bisita ang bumulong.
“Kung ganoon… sino ang talagang tumulong kanino?”
Namula si Bianca.
“Hindi namin hiningi ang lahat ng iyon!”
Tahimik akong tumingin sa kanya.
“Hindi?”
Naalala ko ang bawat tawag.
“Ate, kulang ang tuition.”
“Ate, masisira ang negosyo.”
“Ate, emergency.”
“Ate, ikaw lang ang maaasahan.”
Wala akong isinumbat noon.
Pero ngayong gabi, sila mismo ang nagtulak sa akin para sabihin ang lahat.
Biglang lumapit si Carlo.
“Attorney, kahit ano pa ang sabihin ninyo, wala pa ring masamang intensiyon ang pamilya.”
Hindi pa man siya natatapos ay inilabas ni Attorney Salcedo ang isa pang dokumento.
Mas manipis.
Pero mas mabigat.
“Kung ganoon,” sabi niya, “maipapaliwanag ba ninyo ito?”
Ipinakita niya ang photocopy ng isang authorization letter.
May pirma ko.
O mas tamang sabihing…
Mukhang pirma ko.
Napakunot ang noo ko.
“Hindi ako pumirma niyan.”
“Iyan din ang sinabi ko noong una ko itong nakita,” sagot ng abogado.
Unti-unting nag-iba ang ekspresyon ni Papa.
Habang si Mama ay halos mawalan ng balanse.
“Natuklasan naming may nagtangkang gamitin ang dokumentong ito dalawang linggo na ang nakalipas upang mailipat ang pagmamay-ari ng townhouse.”
Parang may sumabog sa isip ko.
“Ano?”
“Tinanggihan ng Registry of Deeds ang aplikasyon dahil may nakitang hindi tugma sa pirma.”
Napaatras si Carlo.
Habang si Bianca ay biglang napakapit sa braso ni Mama.
Tahimik na ibinaling ni Attorney Salcedo ang tingin kina Papa at Mama.
“Ang tanong ngayon ay napakasimple.”
Huminto siya sandali.
“Sino ang naghanda ng pekeng authorization na ito?”
Walang sumagot.
Walang gumalaw.
Pero sapat na ang nakita ko.
Dahil sa unang pagkakataon simula nang magsimula ang gabing iyon, hindi na galit ang nasa mukha ng mga magulang ko.
Takot na.
At sa mismong sandaling iyon, bumukas ang pangunahing pinto ng hotel.
Pumasok ang dalawang taong parehong nakasuot ng pormal na uniporme.
Diretso silang lumapit kay Attorney Salcedo.
“Attorney,” sabi ng isa, “kumpleto na po ang lahat ng dokumentong hiniling ninyo.”
Tahimik na tumango ang abogado.
Pagkatapos ay tumingin siya kina Papa, Mama, Bianca, at Carlo.
“Ngayon,” malamig niyang sabi, “oras na para marinig ninyo ang testimonya ng taong mismong tumangging iproseso ang pekeng papeles.”
At nang marinig ni Papa ang pangalang binanggit ng abogado, tuluyan siyang namutla at napahawak sa mesa na para bang mawawalan na siya ng lakas.
(Itutuloy sa BAHAGI 4…)