Habang Akala Nila Natakot Na Ako, Isang Matandang Abogado ang Dumating na May Dalang Isang Sobre na Kayang Bumaligtad sa Lahat
Bahagi 2: Habang Akala Nila Natakot Na Ako, Isang Matandang Abogado ang Dumating na May Dalang Isang Sobre na Kayang Bumaligtad sa Lahat
Nakaharang sina Mama, Papa, Bianca, at Carlo sa pasilyo bago pa ako makalayo.
Namumula pa rin ang mukha ni Mama, ngunit hindi dahil sa hiya. Galit ang nakikita ko sa kanyang mga mata.
“Lira, bumalik ka sa loob,” mariin niyang sabi. “Huwag mong sirain ang kasal ng kapatid mo.”
Hindi ako sumagot.
Mahigpit kong hawak ang pulang sobre sa aking bag.
Napansin iyon ni Bianca.
“Ano’ng laman niyan?” tanong niya.
“Wala kayong dapat alalahanin.”
Ngumisi siya.
“Ate, huwag ka nang magdrama. Alam naming wala ka namang magagawa. Nasa amin ang kopya ng titulo.”
Napailing ako.
“Kopya lang.”
Biglang sumingit si Carlo.
“Tama na ang pagtatalo. Kung gusto mo ng kabayaran, sasagutin na lang namin ang ilang buwan mong amortization.”
Napatawa ako.
Ngayon ko lang napagtanto na wala talaga silang alam.
Akala nila may utang pa ako sa bangko.
Akala nila puwede akong bilhin.
“Carlo,” mahinahon kong sabi, “alam mo ba kung magkano ang bahay na gusto mong tirhan?”
“Hindi mahalaga.”
“At alam mo ba kung sino talaga ang legal na may kontrol sa lahat ng dokumentong iyon?”
Hindi siya nakasagot.
Lumabas si Papa at itinuro ako.
“Huwag mo nang lituhin ang bata. Bahay ng pamilya iyan. Bilang ate, responsibilidad mong tumulong.”
“Bahay ng pamilya?” tanong ko.
“Oo.”
“Kailan pa naging bahay ng pamilya ang bahay na hindi kayo naghulog kahit isang piso?”
Natahimik siya.
Pero mabilis ding nakabawi si Mama.
“Kung hindi dahil sa pagpapalaki namin sa’yo, wala kang trabaho.”
“Totoo.”
“Kung hindi dahil sa amin, hindi ka makakapag-aral.”
“Totoo rin.”
“Kung ganoon, may utang ka sa amin.”
Napabuntong-hininga ako.
“Binayaran ko ang utang na iyan sampung beses na.”
Tumawa si Bianca.
“Narinig n’yo? Bilang na bilang niya.”
“Oo.”
“Magkano ba ang naibigay mo?”
Doon ako tumingin sa kanya.
“Simula nang makapagtapos ako, ako ang nagbayad ng dialysis ni Papa nang halos dalawang taon.”
Hindi siya umimik.
“Ako rin ang nagbayad ng renovation ng tindahan ni Mama.”
Tahimik pa rin.
“At noong nalugi ang negosyo ni Carlo bago pa kayo ikasal, sino ang nagpautang nang walang interes?”
Nagkatinginan sina Bianca at Carlo.
Hindi nila inasahang sasabihin ko iyon sa harap ng mga taong nagsisimula nang lumabas sa ballroom upang manood.
Unti-unting dumarami ang mga bisita sa pasilyo.
May mga nakataas na cellphone.
May mga pabulong na nagtatanong.
Napansin iyon ni Mama.
“Mga usaping pamilya ito!” sigaw niya.
“Kung usaping pamilya lang ito,” sagot ko, “bakit ninyo ako pinahiya sa harap ng lahat?”
Walang nakasagot.
Eksaktong sandaling iyon, bumukas ang pangunahing pintuan ng hotel.
Pumasok ang isang lalaking nasa animnapung taong gulang, nakasuot ng simpleng kulay-abong suit.
Kasama niya ang dalawang babae at isang lalaking may dalang itim na briefcase.
Diretso silang naglakad papunta sa amin.
“Attorney Salcedo…” mahina kong sabi.
Tumango siya.
Pagharap niya kina Mama, agad siyang nagpakilala.
“Magandang gabi. Ako ang legal representative ni Ms. Lira Santos.”
Napakunot ang noo ni Papa.
“Abogado? Para saan?”
Hindi siya agad sumagot.
Sa halip, binuksan niya ang briefcase.
Inilabas niya ang isang makapal na folder.
May mga selyo.
May mga orihinal na dokumento.
May ilang papeles na halatang matagal nang nakatago.
“May ilang bagay,” kalmado niyang sabi, “na kailangang linawin bago ninyo ipagpatuloy ang selebrasyon.”
Kinabahan si Mama.
“Anong kalokohan na naman ito?”
Hindi siya pinansin ng abogado.
“Lira.”
“Opo.”
“Nasa iyo pa ba ang pulang sobre?”
Tumango ako.
“Oo.”
“Pakibigay.”
Iniabot ko iyon.
Maingat niya iyong binuksan.
Pagkakita pa lamang ni Papa sa unang pahina ng dokumento, bigla siyang namutla.
“Sandali…”
Halos mapasigaw siya.
“Hindi puwedeng nasa kanya ‘yan.”
Napatingin ang lahat kay Papa.
Habang dahan-dahang inilalabas ni Attorney Salcedo ang unang dokumento, mahigpit niyang sinabi,
“Kung ganoon, mukhang alam ninyo kung ano ang nasa loob ng sobreng ito.”
At doon ko unang nakita ang takot sa mukha ng sarili kong ama.
(Itutuloy sa BAHAGI 3…)