Habang Akala ng Lahat na Nahuli na ang Grupo, Isang Tawag ang Nagsabing May Isa Pang Maleta na Nakalabas na ng Paliparan, At Ang Taong Pinagkatiwalaan ni Rafael ang Siyang Nagbukas ng Pinto sa Lahat ng Sakuna
Bahagi 4: Habang Akala ng Lahat na Nahuli na ang Grupo, Isang Tawag ang Nagsabing May Isa Pang Maleta na Nakalabas na ng Paliparan, At Ang Taong Pinagkatiwalaan ni Rafael ang Siyang Nagbukas ng Pinto sa Lahat ng Sakuna
Nanigas ang buong command center.
Hindi dahil sa boses ni Dennis.
Kundi dahil sa apat na salitang binitiwan ng babaeng narinig sa kabilang linya.
“Nasa amin ang pangalawang maleta.”
Agad kong pinatay ang tawag.
“Walang lalabas sa terminal!” sigaw ko sa radyo. “I-lock ang lahat ng service gate. Ibigay sa akin ang CCTV ng nakaraang tatlumpung minuto.”
Mabilis na kumilos ang buong team.
Samantala, si Camille ay tuluyang nawalan ng pag-asang makatakas.
Nakahawak na sa magkabilang braso niya ang dalawang babaeng opisyal ng Bureau of Customs.
Hindi na siya ngumiti.
Hindi na rin siya nagpanggap.
Tahimik lang siyang nakatingin sa akin.
Parang hinihintay kung kailan ako magkakamali.
Lumapit ang team leader.
“Ma’am, secure na ang unang maleta.”
“Dalhin agad sa isolation facility. Huwag bubuksan hangga’t wala ang biohazard specialists.”
Tumango siya at mabilis na umalis.
Habang papalayo siya, napansin kong nakatitig pa rin sa akin si Rafael.
Namumutla.
Parang ilang taon ang biglang nadagdag sa mukha niya sa loob lamang ng isang oras.
“Liana…”
Hindi ko siya nilingon.
“Liana… patawarin mo ako.”
Tahimik akong huminga.
“Ngayon ka lang humihingi ng tawad dahil nalaman mong tama ako.”
Hindi siya nakasagot.
“Kung ordinaryong empleyado lang ako gaya ng akala mo, ano kaya ang mangyayari ngayon?”
Unti-unti siyang napayuko.
“Wala akong… alam.”
“Hindi.”
Napatingin siya sa akin.
“May alam ka.”
Napaluha siya.
“Pero hindi ko alam na ganito kalaki.”
Mabigat ang katahimikan sa pagitan namin.
Tatlong taon.
Tatlong taong pinili niyang paniwalaan ang ibang tao kaysa sa sariling asawa.
Tatlong taong hindi niya man lang sinubukang intindihin ang mga lihim na kailangan kong itago para sa trabaho.
Ngayon, huli na.
Dumating ang isang analyst na may dalang tablet.
“Ma’am, nakuha na namin ang CCTV.”
Agad kong tiningnan ang footage.
Kitang-kita si Camille paglabas niya sa arrival gate.
Pero hindi lang siya.
May isa pang babae na kapareho halos ng suot niya.
Parehong cream na coat.
Parehong kulay ng maleta.
Parehong sumbrero.
Napahinto ako.
“Pause.”
Pinalaki namin ang larawan.
Napanganga ang analyst.
“Ma’am…”
“Body double.”
Tumango ako.
Habang nakatingin ang lahat kay Camille at kay Rafael, ang pangalawang babae ay tahimik na dumaan sa kabilang exit.
Walang pumansin.
Doon dinala ang tunay na target.
Ang unang maleta…
Isa lang palang panlinlang.
Napakuyom ako ng kamao.
“Mukhang alam nila ang standard response natin.”
Biglang nagsalita si Camille.
“Hindi kayo mabibigo kung hindi kayo masyadong kampante.”
Lumingon ako sa kanya.
“Ano’ng ibig mong sabihin?”
Napangiti siya.
“May taong matagal nang nagbibigay ng impormasyon sa amin.”
Tahimik ang buong silid.
Isa sa loob.
May tagas.
At hindi maliit na tao.
Dahil tanging mga insider lang ang nakaaalam kung sino ang naka-duty, anong protocol ang ginagamit, at gaano katagal bago makarating ang response team.
Lumapit ang director ng operasyon.
“Agent Soriano.”
Tumayo kaming lahat.
“Ikaw ang mamumuno sa pursuit.”
“Yes, sir.”
“Tandaan mo.”
Sandali siyang tumingin kay Rafael.
“Wala nang personal mula rito.”
Tumango ako.
Tama siya.
Hindi na ito usapin ng asawa.
Hindi na ito tungkol sa pagtataksil.
Usapin na ito ng pambansang seguridad.
Lumipas ang halos apatnapung minuto.
Isa-isang pumasok ang mga ulat.
Na-trace ang sasakyang ginamit ng body double.
Isang puting delivery van.
Pekeng rehistro.
Pero nahuli ito ng traffic camera sa Roxas Boulevard.
Sunod na nakita sa Macapagal Avenue.
Pagkatapos…
Wala na.
Parang naglaho.
Habang abala ang lahat, isang batang analyst ang biglang tumayo.
“Sir!”
Lahat kami napalingon.
“May napansin po ako.”
Ipinakita niya ang mapa.
“Hindi po nawawala ang van.”
“Ano’ng ibig mong sabihin?”
“Pinapalitan lang nila ng sasakyan.”
Sunod-sunod niyang ipinakita ang CCTV.
Parehong oras.
Magkaibang lugar.
Tatlong magkakaibang van.
Pare-pareho ang maliit na gasgas sa likurang pinto.
Iisang sasakyan.
Palit lang ng sticker.
Napangiti ako.
“Magaling.”
Agad naming na-trace ang huling direksiyon.
Patungong lumang bodega sa Pier Area ng Maynila.
Eksakto ring lugar kung saan nagtatrabaho noon si Dennis bilang logistics coordinator bago siya lumipat sa pribadong kumpanya.
Napapikit si Rafael.
“Alam ko ang bodega.”
Lumingon ako.
“Huwag mong sabihing…”
“Doon kami dati nag-iimbak ng imported equipment.”
Tahimik akong tumingin sa kanya.
“Hindi ako sasama bilang asawa mo.”
Tumango siya.
“Alam ko.”
“Kung sasama ka, sasama ka bilang testigo.”
“Handa ako.”
Hindi ko alam kung bakit, pero sa unang pagkakataon mula nang magsimula ang araw na iyon, wala na akong naramdamang galit.
Pagod na lang.
At isang matinding determinasyon na tapusin ang lahat.
Makalipas ang tatlumpung minuto, napalibutan na ng mga awtoridad ang lumang bodega.
Patay ang ilaw.
Tahimik.
Halos walang senyales na may tao.
Isang tactical team ang dahan-dahang pumasok.
Ako ang nasa likod nila.
Habang papalapit kami sa malaking bakal na pinto, biglang nagsalita ang radio.
“Movement detected.”
Nakahinga nang malalim ang lahat.
Tatlo.
Apat.
Limang tao.
May gumagalaw sa loob.
Unti-unting binuksan ang pinto.
Tumambad ang dose-dosenang kahon.
Mga imported medical supplies ang nakalagay sa label.
Pero alam naming hindi iyon ang laman.
Isa-isang lumapit ang mga tauhan.
Biglang sumigaw ang isa.
“Sir! May tao rito!”
Sa likod ng mga kahon ay nakagapos ang isang warehouse guard.
May busal.
Buhay pa.
Agad siyang pinalaya.
Nanginginig ang buong katawan niya.
“Nasaan sila?” tanong ko.
Tinuro niya ang likod ng bodega.
“May underground loading tunnel…”
Hindi pa siya natatapos magsalita nang umalingawngaw ang malakas na tunog ng makina.
May truck.
Papaalis.
“Move!”
Sabay-sabay kaming tumakbo.
Paglabas namin sa likod ng bodega, nakita namin ang malaking container truck na papalayo na sa kalsada.
At sa driver’s seat…
Si Dennis.
Paglingon niya sa rearview mirror, nagkatinginan kami nang ilang segundo.
Pagkatapos ay ngumiti siya.
At pinindot ang isang button sa dashboard.
Kasabay niyon, nagsimulang umilaw ang pulang indicator sa loob ng container.
Napatingin ang biohazard specialist sa monitor na hawak niya.
Biglang nagbago ang kulay ng sensor.
Namutla ang mukha niya.
“Agent Soriano…”
“Ano?”
Hindi siya agad nakasagot.
Pagkatapos ay halos pabulong niyang sinabi ang salitang nagpabilis sa tibok ng puso naming lahat.
“Hindi lang dalawang maleta ang nasa loob…”
“…may buong container.”
(Itutuloy sa BAHAGI 5…)