Habang Unti-Unti Kong Binubuksan ang Katotohanan sa Likod ng “Confidential Program,” Napagtanto Kong Hindi Sakit ang Itinatago Nila—Kundi Isang Relasyong Hindi Kailanman Pinayagang Lumaki
Bahagi 3: Habang Unti-Unti Kong Binubuksan ang Katotohanan sa Likod ng “Confidential Program,” Napagtanto Kong Hindi Sakit ang Itinatago Nila—Kundi Isang Relasyong Hindi Kailanman Pinayagang Lumaki
Nanigas ako nang hawakan ni Miguel ang aking pulsuhan.
Hindi siya galit.
Pero mahigpit ang pagkakahawak niya.
Parang ayaw niyang mabasa ko pa ang nasa resibo.
Dahan-dahan niyang kinuha ang papel sa kamay ko at itinupi iyon bago ibinalik sa bulsa ng apron.
“Marissa.”
Mahina ang boses niya.
“Huwag na nating pag-usapan ito rito.”
Napatingin ako sa kaniya.
“Kung wala namang problema, bakit kailangan mong itago?”
Bago pa siya makasagot, lumabas na si Celia mula sa sala.
May dala siyang plato ng prutas at nakangiti sa lahat ng bisita.
Nang makita niyang magkatabi kami sa kusina, bahagya lamang siyang natigilan bago muling ngumiti.
“O, nandito lang pala kayo.”
“Miguel, hinahanap ka ng Tito Ramon mo.”
Agad na binitiwan ni Miguel ang kamay ko.
“Susunod na lang tayo mag-usap.”
Pag-uwi namin nang gabing iyon, tahimik ang buong biyahe.
Walang nagsasalita.
Pagdating sa condominium, ako na ang unang bumasag sa katahimikan.
“Ano ang Confidential Program?”
Huminga nang malalim si Miguel.
“Matagal na iyon.”
“Hindi na mahalaga.”
“Kung hindi mahalaga, bakit walang may gustong magsabi sa akin?”
Hindi siya agad sumagot.
Umupo muna siya sa sofa.
Pagod na pagod ang mukha niya.
“Labing-isang taon na ang nakalipas, dumaan ako sa matinding stress.”
“Matapos mamatay si Papa, hindi ako halos lumalabas ng bahay.”
“Si Mama lang ang kasama ko.”
Tahimik akong nakinig.
“Nag-recommend ang doktor ng counseling.”
“Kasama iyon sa isang confidential support program.”
“Kaunti lang ang nakakaalam.”
Napatingin ako sa kaniya.
“Pero bakit parang sikreto hanggang ngayon?”
Napayuko siya.
“Dahil si Mama ang may gusto.”
“Ayaw niyang isipin ng mga kamag-anak na mahina ako.”
Hindi ako nagsalita.
Sa unang pagkakataon, may bahagi ng kuwento na nagsimulang magkaroon ng saysay.
Ngunit may isa pa ring tanong.
“Kung tapos na ang counseling…”
“Bakit hanggang ngayon, si Mama pa rin ang nagdedesisyon sa halos lahat ng bagay sa buhay mo?”
Hindi siya nakatingin sa akin.
Mahabang katahimikan ang namagitan sa amin.
Sa wakas ay sinabi niya ang katotohanang matagal na niyang ikinukubli.
“Hindi ko napansin.”
“Hanggang sa sinabi mo.”
Napabuntong-hininga ako.
Hindi siya masamang tao.
Pero sanay siyang may taong nag-iisip para sa kaniya.
Kinabukasan, habang nasa opisina ako, tinawagan ako ng matalik kong kaibigang si Andrea.
Isa siyang HR manager at matagal na niyang kilala si Miguel.
“May gusto akong sabihin sa’yo.”
Nagkita kami sa isang maliit na café sa Ortigas.
Pagkaupo pa lang namin ay diretsahan na siyang nagsalita.
“Huwag kang magagalit.”
“Pero napansin naming lahat noon pa.”
“Ano?”
“Kapag may kailangang desisyon si Miguel, hindi muna siya sumasagot.”
“Naghihintay muna siya ng tawag mula sa nanay niya.”
Napakunot ang noo ko.
“Kahit sa trabaho?”
Tumango si Andrea.
“Promotion.”
“Paglipat ng department.”
“Kahit simpleng business trip.”
“Parang kailangan muna niyang humingi ng pahintulot.”
Napahawak ako sa tasa ng kape.
Hindi ko iyon alam.
Akala ko sa bahay lang ganoon si Miguel.
“May isa pa.”
Ani Andrea habang inilalabas ang lumang larawan sa cellphone niya.
Larawan iyon mula sa company family day limang taon na ang nakalipas.
Sa larawan, magkakasama ang mga empleyado at kani-kanilang pamilya.
Lahat ng asawa ay magkatabi.
Pero si Miguel…
Katabi ng nanay niya.
At halos hindi man lang ako makita sa likuran.
Hindi ko napigilang mapangiti nang mapait.
Hindi pala ngayon lang nagsimula ang lahat.
Matagal na.
Ako lang ang hindi nakapansin.
Nang gabing iyon, umuwi akong mas maaga.
Tahimik ang bahay.
Narinig kong may kausap si Celia sa telepono sa balkonahe.
Hindi ko sinasadyang marinig ang usapan.
“Unti-unti nang nagtatanong si Marissa.”
“Hindi na natin puwedeng ituloy ang dating paraan.”
Tumigil siya sandali.
“Saka na natin pag-usapan.”
Mabilis niyang ibinaba ang tawag nang marinig ang pagbukas ko ng pinto.
Ngumiti siya.
“Maaga ka.”
“Opo.”
“Traffic ba?”
“Hindi.”
“Tapos lang nang maaga.”
Tahimik kaming naghapunan.
Pagkatapos kumain, lumapit si Miguel sa akin.
“Pwede ba tayong lumabas bukas?”
“Dalawa lang tayo.”
Matagal ko nang hinihintay na yayain niya akong lumabas nang kami lang.
Kaya pumayag ako.
Kinabukasan, nagtungo kami sa isang maliit na park sa Marikina.
Matagal kaming naglakad nang walang nagsasalita.
Hanggang sa bigla siyang huminto.
“Marissa.”
“Gusto kong subukan.”
“Ano?”
“Matutong gumawa ng sariling desisyon.”
Napangiti ako nang bahagya.
“Hindi madaling gawin iyon.”
“Alam ko.”
“Pero gusto kong magsimula.”
Hindi pa man ako nakakasagot ay tumunog ang cellphone niya.
“Mama.”
Nakita kong nanginginig ang kamay niya.
Matagal niyang tinitigan ang screen.
Sa unang pagkakataon…
Hindi niya agad sinagot.
Ilang segundo ang lumipas.
Tumigil ang ringtone.
Ngunit makalipas lamang ang isang minuto…
May pumasok na mensahe.
“Kung uunahin mo ang asawa mo kaysa sa pamilya mo, huwag ka nang umuwi ngayong gabi.”
Napatingin sa akin si Miguel.
At doon ko unang nakita ang isang lalaking pagod na pagod nang mamuhay sa pagitan ng dalawang taong pareho niyang mahal.
Ngunit hindi pa namin alam… na may mas malaking lihim pang naghihintay sa amin sa mismong condominium na inuuwian namin.
(Itutuloy sa Bahagi 4…)