Isang Lumang Litrato ang Nagdugtong sa Dalawang Pamilya, Pero Nang Lumabas ang Tunay na Kasunduan, Saka Lang Nalaman ni Mira Kung Sino ang Talagang Kumontrol sa Lahat
BAHAGI 4: Isang Lumang Litrato ang Nagdugtong sa Dalawang Pamilya, Pero Nang Lumabas ang Tunay na Kasunduan, Saka Lang Nalaman ni Mira Kung Sino ang Talagang Kumontrol sa Lahat
Hindi agad nakapagsalita si Mira.
Mahigpit niyang hawak ang lumang litrato habang nanginginig ang mga daliri niya.
Sa larawan, magkatabing nakangiti ang kanyang yumaong lolo na si Don Emilio Alonzo at isang lalaking kilalang-kilala ng buong pamilya.
Si Arturo Villareal.
Isa itong respetadong negosyante, matagal na kaibigan ng kanyang lolo, at kasalukuyang vice chairman ng Alonzo Foundation.
Bata pa lamang si Mira ay kilala na niya si Arturo bilang “Uncle Art.”
Tuwing Pasko, ito ang unang nagbibigay ng regalo.
Tuwing birthday ng kanyang lolo, ito ang laging nasa tabi ng pamilya.
Walang sinuman ang nagduda sa kanya.
Tahimik na nagsalita si Leon.
— Labinlimang taon na ang nakalipas, magkasosyo ang lolo mo at si Arturo sa isang logistics company. Nang malugi ang negosyo, pinili ng lolo mo na akuin ang malaking bahagi ng pagkawala para hindi tuluyang masira ang pangalan ng kaibigan niya.
Tahimik na nakinig ang lahat.
— Pero hindi kailanman nakalimot si Arturo sa perang nawala… hindi para magpasalamat, kundi para bawiin iyon sa ibang paraan.
Napakunot ang noo ng ama ni Mira.
— Hindi maaari…
Tumango si Leon.
— Unti-unti niyang pinasok ang foundation, pagkatapos ang family office, at kalaunan ay nagsimulang maglagay ng sarili niyang mga tao sa iba’t ibang departamento.
Napatingin si Mira sa abogado.
Tahimik itong tumango.
— Matagal na naming napansin na may mga desisyong hindi dumadaan sa board, pero hindi namin matukoy kung sino ang nasa likod.
Sa sandaling iyon, bumukas ang pintuan ng ballroom.
Pumasok ang isang lalaking nasa edad sitenta, maayos ang suot na amerikana, at kalmado ang mukha.
Si Arturo.
Para bang wala siyang pakialam sa kaguluhang nasa loob.
— Napakalungkot naman ng nangyari sa araw ng kasal mo, Mira.
Tahimik ang buong bulwagan.
Lumapit si Mira.
— Kayo ba ang nasa likod ng lahat?
Ngumiti lamang si Arturo.
— Mali ang tanong mo.
— Ang tamang tanong ay… gaano katagal na itong nangyayari.
Hindi naitago ng ilang bisita ang pagkagulat.
Maging si Rafael ay napatingin kay Arturo.
Halatang hindi niya inaasahang darating ito.
Dahan-dahang nagsalita si Arturo.
— Totoo, may problema ang pamilya Monteverde sa negosyo. Lumapit sila sa akin para humingi ng tulong. Ako ang nagsabing mas madali kung magkakaroon ng partnership sa pamilya Alonzo.
Namutla si Doña Celeste.
— Hindi ganito ang napag-usapan natin…
Hindi na siya pinansin ni Arturo.
— Ang plano ay pagsamahin ang dalawang negosyo. Pero nang maging sakim ang ilan, lumaki ang problema.
Biglang nagsalita si Leon.
— Huwag ninyong palabasing biktima kayo.
Kayo ang nag-utos na baguhin ang records.
Kayo ang nagpakilala sa amin sa mga fixer.
Kayo ang nagsabing hindi malalaman ni Mira.
Tahimik na tumingin si Arturo kay Leon.
— At ikaw? Hindi ka ba tumanggap ng bonus kapalit ng pananahimik?
Napayuko si Leon.
— Oo.
Tumanggap ako.
At iyon ang pinakamalaking pagkakamali ng buhay ko.
Hindi na ako naghahanap ng kapatawaran.
Handa akong managot.
Tahimik na tumango si Mira.
Sa unang pagkakataon mula nang magsimula ang lahat, nakita niyang wala nang dahilan si Leon para magsinungaling.
Biglang nagsalita ang abogado ng pamilya Alonzo.
— Mr. Villareal, may warrant na para sa pagkuha ng lahat ng corporate records ng foundation at ng tatlong kumpanyang nabanggit sa imbestigasyon.
Hindi na ngumiti si Arturo.
Ngunit hindi rin siya natakot.
Sa halip ay inilabas niya ang isang sobre.
— Bago ninyo ako husgahan, tingnan muna ninyo ito.
Ibinigay niya ang sobre kay Mira.
Sa loob nito ay isang lumang liham.
Sulat-kamay ng kanyang lolo.
Nanlaki ang mga mata ni Mira habang binabasa ang unang linya.
“Kung mabasa mo man ito balang araw, ibig sabihin ay nabigo akong protektahan ang pamilya natin laban sa maling taong pinagkatiwalaan ko.”
Napaluha ang kanyang ama.
Kilalang-kilala niya ang sulat-kamay ng sariling ama.
Ipinagpatuloy ni Mira ang pagbabasa.
Isinulat ng kanyang lolo na matagal na niyang pinaghihinalaan ang mga lihim na transaksiyon ni Arturo.
Kaya bago siya pumanaw, lihim niyang inilipat ang mahahalagang titulo, orihinal na kontrata, at pangunahing shareholder rights sa isang legal trust na hindi alam ng kahit sinong nasa kumpanya.
May nakasaad ding pangalan ng taong pinagbilinan niya.
Hindi abogado.
Hindi miyembro ng pamilya.
Kundi isang retiradong hukom na matagal nang nawawala sa mata ng publiko.
Napabuntong-hininga ang abogado.
— Kaya pala hindi namin mahanap ang original documents.
Ngumiti nang bahagya si Mira.
Sa unang pagkakataon sa buong araw, naramdaman niyang hindi tuluyang nawala ang iniwang pamana ng kanyang lolo.
Ngunit bago pa siya makapagsalita, mabilis na lumapit ang isang tauhan ng hotel.
Hingal na hingal ito.
— Ma’am Mira…
May emergency po sa parking area.
Nakita po sa CCTV na may dalawang sasakyan na nagmamadaling umalis.
Isa po roon ang sasakyan ni Mr. Arturo.
At ang isa…
ay may kargang ilang kahon mula sa records room ng foundation na kaninang umaga lamang inilabas.
Nagkatinginan ang lahat.
Kung makakatakas ang mga kahong iyon, maaaring mawala ang pinakamahalagang ebidensiya sa buong kaso.
Mahigpit na hinawakan ni Mira ang liham ng kanyang lolo.
— Hindi na sila makakalayo.
At iyon ang sandaling nagsimula ang tunay na laban—hindi na para iligtas ang isang kasal, kundi para mabawi ang pangalan, dangal, at kinabukasan ng pamilya Alonzo.
(Itutuloy sa BAHAGI 5…)