Nahuli Niya Akong Hawak ang Hindi Dapat Kong Makita, Ngunit Ang Sumunod Niyang Ginawa ang Lalong Nagpatunay na Hindi Lang Ito Basta Pag-aalala ng Isang Ina
Bahagi 2: Nahuli Niya Akong Hawak ang Hindi Dapat Kong Makita, Ngunit Ang Sumunod Niyang Ginawa ang Lalong Nagpatunay na Hindi Lang Ito Basta Pag-aalala ng Isang Ina
Napatigil ako.
Para akong nahuling may ginagawang kasalanan.
Dahan-dahan akong lumingon.
Nakatayo si Celia sa pintuan ng kusina. Basang-basa pa ang buhok niya, tanda na kalalabas lang niya ng banyo. Hindi siya nakasimangot. Hindi rin siya sumisigaw.
Ngunit ang malamig niyang tingin ay sapat para manginig ang buong katawan ko.
Napansin niyang hawak ko ang maliit na sachet.
Ngumiti siya.
Ngiting hindi ko maipaliwanag.
“May hinahanap ka ba?” mahinahon niyang tanong.
Mabilis kong isinara ang sachet at ibinalik iyon sa drawer.
“Akala ko po mga herbal tea.”
Lumapit siya nang dahan-dahan.
Kinuha ang sachet.
Pagkatapos ay inilagay ito sa bulsa ng apron na para bang napakahalaga nito.
“Supplement lang.”
“Para sa tiyan ni Miguel.”
Tumango ako.
Ngunit hindi ako naniwala.
Hindi ko rin ipinahalata.
Mula sa sala ay narinig namin ang boses ni Miguel.
“Mama? Marissa? Ayos lang ba kayo?”
Ngumiti agad si Celia.
“Oo naman.”
“Lumalabas lang ng kusina ang asawa mo.”
Parang isang eksena sa teatro.
Ilang segundo lang ang nakalipas ay tila magkaaway kami.
Ngayon ay para kaming dalawang taong walang nangyari.
Habang naghahapunan kami, tahimik lang ako.
Napansin kong ilang beses akong tinitingnan ni Celia.
Parang sinusukat kung gaano karami ang nakita ko.
Samantala, si Miguel ay abalang-abala sa cellphone.
Maya-maya ay nagsalita si Celia.
“Marissa.”
“Nabanggit ni Miguel na may malaking promotion ka raw.”
“Opo.”
“Kapag naging manager ka, mas lalaki ang sweldo.”
“Oo po.”
Tumango siya.
“Maganda iyon.”
“Sana lang hindi mo pababayaan ang pamilya.”
Napatingin ako kay Miguel.
Muli, wala siyang sinabi.
Parang nakasanayan na niyang ang nanay niya ang sumasagot para sa kanya.
Kinagabihan, hindi ako makatulog.
Paulit-ulit kong iniisip ang sachet.
Kung bitamina iyon, bakit walang label?
Kung gamot iyon, bakit itinatago?
Kung legal naman iyon, bakit parang natatakot siyang makita ko?
Kinabukasan, nagpasya akong dumaan muna sa isang botika bago pumasok sa opisina.
Nagpakita ako ng litrato ng sachet na palihim kong nakuhanan noong gabing iyon.
Sinuri iyon ng pharmacist.
“Ito lang po ang litrato?”
“Opo.”
Umiling siya.
“Walang paraan para malaman kung ano ang laman.”
“Pero bakit po?”
“Kasi walang pangalan.”
“Wala ring manufacturer.”
“Lalo pong delikado ang mga produktong ganito.”
Bigla akong kinabahan.
Paglabas ko ng botika, tumunog ang cellphone ko.
Si Miguel.
“Nasaan ka?”
“Nasa labas lang.”
“Bakit hindi ka dumiretso sa opisina?”
Napatingin ako sa paligid.
Hindi ko sinabi sa kanya kung nasaan ako.
Paano niya nalaman na wala ako sa trabaho?
Pagdating ko sa opisina, lalo akong nabigla.
May bouquet ng bulaklak sa mesa ko.
May maliit na card.
“Huwag mong isipin ang mga bagay na wala namang problema. Mas magiging masaya ang buhay kung marunong kang magtiwala.”
Walang pangalan.
Pero alam kong hindi iyon galing sa katrabaho ko.
Pag-uwi ko nang gabing iyon, iba ang pakikitungo ni Celia.
Mas mabait.
Mas mahinahon.
Mas palangiti.
Parang walang nangyari.
Habang naghahapunan kami, sinabi niya bigla,
“Marissa.”
“Bukas may reunion ang pamilya namin.”
“Sumama ka.”
Napatingin ako kay Miguel.
Tumango lang siya.
“Oo nga.”
“Matagal ka nang hindi nakakasama sa mga kamag-anak.”
Hindi ko alam kung bakit, pero may kutob akong may ibang dahilan ang pagyayaya nila.
Kinabukasan, nagtungo kami sa bahay ng nakatatandang kapatid ni Celia sa Quezon City.
Maraming tao.
Masaya.
Maingay.
Ngunit may isang bagay na agad kong napansin.
Halos lahat ng kamag-anak ay tinatawag pa ring “baby” si Miguel.
Tatlumpu’t tatlong taong gulang na ang asawa ko.
Ngunit bawat galaw niya ay parang bata pa rin.
“Ano, baby, kumain ka na ba?”
“Baby, huwag kang uminom ng malamig.”
“Baby, dito ka umupo.”
At higit sa lahat…
Si Celia pa rin ang naghanda ng iinumin niya.
Hindi niya hinayaang kahit sino ang gumawa nito.
Habang abala ang lahat sa videoke, palihim akong pumunta sa kusina.
Naroon ang tray.
Tatlong baso ng juice.
At ang maliit na apron ni Celia na nakasabit sa likod ng pinto.
Mabilis kong kinapa ang bulsa.
Wala na ang sachet.
Pero may nakita akong maliit na resibo.
Resibo mula sa isang pribadong klinika sa Mandaluyong.
Hindi pangalan ni Celia ang nakalagay.
Hindi rin pangalan ni Miguel.
Ang nakalagay ay…
“Patient: Miguel Soriano.”
Kasunod noon ay isang salitang hindi ko kailanman inaasahang mababasa.
“Follow-up: Confidential Program.”
Bago ko pa mabasa ang susunod na linya—
May malakas na kamay ang biglang humawak sa aking pulsuhan.
At isang pamilyar na boses ang bumulong sa aking tainga.
“Marissa… hindi mo dapat nakita iyan.”
Paglingon ko…
Si Miguel mismo ang nakatingin sa akin.
At sa unang pagkakataon mula nang kami’y mag-asawa…
Wala akong nakita ni katiting na lambing sa mga mata niya.
Puro takot.
At parang… pagtatago.
(Itutuloy sa BAHAGI 3…)