Tunay na Magnanakaw ng Kapalaran
Bahagi 3: Ang Tunay na Magnanakaw ng Kapalaran
Hindi pa tapos ang gabi.
Akala ng lahat, nang maposasan ang pamilya Dela Cruz at madala palabas ng kapilya, nagsara na ang pintuan ng kapahamakan. Akala nila ang lahat ng kasalanan ay nailantad na, ang lahat ng nanakit ay napanagot na.
Ngunit ako, na nakatayo sa harap ng rebultong unti-unting nabibitak, ang unang nakaunawa.
May mas malalim pang ugat ang kasamaan.
Ang itim na usok ay gumapang mula sa bitak ng bato, manipis sa una, saka lumapot na parang anino ng gabing walang buwan. Hindi ito katulad ng gintong liwanag kanina. Ang gintong liwanag ay mabigat ngunit malinis. Ang usok na ito ay malamig, malagkit, at may amoy ng lumang dugo at sinunog na papel.
Napaatras ang mga tao sa labas.
“May apoy ba?”
“Hindi… hindi usok ng apoy ’yan…”
Lumapit ang isang batang babae sa kanyang ina at umiyak. Agad siyang niyakap ng ina niya at inilayo.
Itinaas ko ang kamay ko.
“Lumabas kayo lahat.”
Walang nagtanong. Ang mga taong kanina ay nag-aalinlangan, ngayon ay mabilis na sumunod. May ilan pang lumuhod at nagdasal bago tumakbo palabas ng kapilya.
Nang tuluyang malinis ang loob ng kapilya, naiwan ako sa harap ng altar.
Ako, ang rebulto, at ang itim na usok.
Mula sa usok, unti-unting nabuo ang hugis ng isang tao.
Mahaba ang suot nitong itim na balabal. Wala itong mukha, ngunit may dalawang pulang liwanag sa bahagi ng mga mata. Sa kamay nito ay may hawak na lumang panulat na gawa sa buto.
Naramdaman kong tumigas ang panga ko.
“Tagasulat ng baluktot na kapalaran,” sabi ko.
Tumawa ang nilalang. Ang tawa niya ay parang mga pahinang pinupunit.
“Matagal na tayong hindi nagkikita, banal na tagapangalaga ng karunungan.”
“Hindi ka dapat makialam sa pagsubok ng mortal na katawan ko.”
“Pagsubok?” muling tumawa ang nilalang. “Akala mo ba pagsubok lang ito? Hindi, mahal na diyosa. Ito ay paghahanda.”
Kumunot ang noo ko.
“Paghahanda para saan?”
Itinaas niya ang panulat na gawa sa buto. Sa hangin, lumitaw ang libo-libong pangalan ng mga estudyante. May mga pangalang nagliliwanag, may mga pangalang unti-unting namamatay.
“Sa loob ng maraming taon, ninakaw ko ang kapalaran ng mga batang may tunay na talino. Ang kanilang sipag, kanilang liwanag, kanilang tagumpay… lahat ay inililipat ko sa mga anak ng mayayaman, sa mga pamilyang handang magbayad.”
Nanlamig ang mga mata ko.
“Kaya pala.”
Bigla kong naalala ang maraming estudyanteng nakilala ko sa bahay-ampunan. Mga batang magagaling, masisipag, ngunit palaging natatalo sa huling sandali. May nawawalang dokumento. May maling record. May biglang paratang ng cheating. May scholarship na biglang napupunta sa anak ng opisyal.
Hindi iyon simpleng malas.
May nagnanakaw.
“Ang pamilya Dela Cruz ay isa lamang sa mga kliyente mo,” sabi ko.
“Isa sa pinakamayaman,” sagot niya. “Ngunit hindi sila ang pinakamahalaga.”
Bigla niyang iwinasiwas ang panulat.
Lumitaw sa harap ko ang isang malaking talaan.
Sa talaan, nakita ko ang mga pangalan ng mga paaralan, opisina, foundation, ospital, at institusyon. Lahat may kaugnayan sa scholarship, admission, ranking, at exam result.
Sa likod ng bawat pangalan, may nakatagong itim na marka.
“Ang mundo ng tao ay madaling bilhin,” sabi ng nilalang. “Kapag may pera, ang matalino ay ginagawang sinungaling. Ang masipag ay ginagawang walang kwenta. Ang mahirap ay pinapaniwalang kasalanan nilang hindi sila umangat.”
Humakbang ako palapit.
“Hindi mo ninakaw ang kapalaran nila dahil lang sa pera.”
Bahagyang tumagilid ang ulo niya.
“Matalino ka pa rin.”
“Kinokolekta mo ang liwanag ng mga batang iyon.”
“Upang bumuo ng bagong trono,” bulong niya. “Isang tronong gawa sa ninakaw na talino, ninakaw na pangarap, at ninakaw na pag-asa. Kapag nakumpleto iyon, hindi na ang mga diyos ang magsusulat ng kapalaran. Ako na.”
Biglang lumakas ang itim na usok.
Ang mga kandila sa altar ay muling namatay.
Mula sa labas, narinig ko ang sigaw ng mga tao. Ang mga cellphone na kanina ay nag-record ng katotohanan ay isa-isang nag-shutdown. Ang mga ilaw sa kalye ay kumikislap. Ang sirena ng mga pulis ay biglang nawala.
Gusto niyang burahin ang ebidensya.
Gusto niyang itama muli ang kuwentong nabaluktot niya.
Itinaas ko ang kamay ko, at mula sa dibdib ko ay lumabas ang gintong liwanag. Ngunit nang tumama iyon sa itim na usok, bigla akong napaatras.
Masakit.
Napatingin ako sa palad ko. May maliit na itim na marka roon.
Ngumiti ang nilalang.
“Nakalimutan mo ba? Ikaw ay nasa katawang mortal pa rin. Hindi ka pa ganap na nakakabalik sa trono mo. Kapag ginamit mo ang buong kapangyarihan mo, masusunog ang katawan mong tao.”
Tama siya.
Ang labingwalong taon kong pamumuhay bilang Althea Santos ay hindi ilusyon lamang. Ang katawang ito ay nagutom, nasugatan, napagod, at umiyak. Hindi ito kayang saluhin nang buo ang kapangyarihan ng isang diyos.
Ngunit hindi ibig sabihin noon ay wala akong magagawa.
“Hindi ko kailangan ng buong kapangyarihan ko para talunin ka,” sabi ko.
“Talaga?” Lumapit siya. “Kung gayon, iligtas mo sila.”
Iwinasiwas niya ang panulat.
Sa sahig ng kapilya, bumukas ang mga bilog na anino. Sa bawat bilog, nakita ko ang mga batang estudyante sa iba’t ibang lugar.
May isang batang lalaki sa probinsya, nakatingin sa lumang cellphone, umiiyak dahil biglang nawala ang scholarship niya.
May isang babae sa pampublikong paaralan, tinatawag na mandaraya kahit wala siyang ginawa.
May isang ulila sa dormitoryo, nakatanggap ng email na nagsasabing hindi siya pasado, kahit ang tunay na score niya ay pinakamataas.
At nakita ko ang sarili kong pangalan.
Althea Santos.
Sa tabi nito, may nakasulat na bagong kapalaran:
“Bagsak. Walang unibersidad. Walang kinabukasan.”
Mahigpit kong kinuyom ang kamao.
“Sobra ka na.”
“Hindi,” sabi niya. “Ito ang mundong ginawa ng tao. Ako lang ang naglagay ng pirma.”
Pagkasabi niya niyon, ibinaba niya ang panulat sa hangin at nagsimulang burahin ang mga gintong pangalan.
Isa-isang nanghina ang liwanag ng mga estudyante.
Alam kong hindi ko kayang protektahan silang lahat kung ako lang.
Kaya ginawa ko ang tanging bagay na hindi inaasahan ng nilalang.
Lumuhod ako.
Hindi sa kanya.
Lumuhod ako sa harap ng altar, kinuha ang basag na kandila, at sinindihan ito gamit ang huling apoy na natira sa aking palad.
Mahina ang liwanag ng kandila.
Ngunit ito ay malinis.
“Lahat ng pusong minsang nagdasal dito,” bulong ko. “Lahat ng magulang na umiyak para sa anak. Lahat ng estudyanteng nagtiis, lahat ng batang hindi sumuko kahit walang tumulong…”
Itinaas ko ang kandila.
“Pahiramin ninyo ako ng inyong liwanag.”
Tumawa ang itim na nilalang.
“Mga mortal? Hihingi ka ng tulong sa kanila?”
Hindi ako sumagot.
Sa labas ng kapilya, isang matandang babae ang unang nakarinig. Siya ang babaeng kanina ay muntik magsalita para sa akin.
Dahan-dahan siyang lumuhod, kinuha ang sariling rosaryo, at nagsindi ng maliit na kandila mula sa bag niya.
“Para sa batang inapi,” bulong niya.
Sumunod ang isang ina.
“Para sa anak kong nangangarap makapag-aral.”
Sumunod ang isang estudyante.
“Para sa lahat ng ninakawan ng pagkakataon.”
Isa-isa, sa labas ng kapilya, nagsindi ng kandila ang mga tao.
Ang liwanag ay hindi malakas sa simula.
Ngunit dumami.
Sampu.
Dalawampu.
Isang daan.
Mula sa mga bahay sa paligid, may mga taong lumabas. Nakita nila ang mga video bago ito nag-shutdown. Narinig nila ang kampana. Naramdaman nila na may mali.
At sa gitna ng dilim, nagsindi sila ng kandila.
Sa ospital, may nurse na nagsindi ng ilaw sa maliit na altar.
Sa bahay-ampunan, ang mga batang kasama kong lumaki ay sabay-sabay na nagdasal.
Sa mga dormitoryo, sa mga karinderya, sa mga pampublikong paaralan, may mga batang hindi alam kung bakit biglang bumigat ang dibdib nila, ngunit nagsindi ng kandila para sa katarungan.
Ang mahihinang liwanag na iyon ay isa-isang pumasok sa kapilya.
Parang mga alitaptap.
Parang mga bituin.
Ang itim na usok ay umatras.
“Imposible,” singhal ng nilalang. “Hindi dapat makapasok ang liwanag ng mortal sa larangan ko!”
Tumayo ako.
Ngayon, ang hawak kong kandila ay nagliliwanag na parang araw sa gitna ng gabi.
“Hindi mo naiintindihan,” sabi ko. “Ang kapalaran ay hindi sinusulat ng pera. Hindi rin ito pag-aari ng mga diyos lamang.”
Itinaas ko ang kandila.
“Ang kapalaran ay binubuo ng bawat taong patuloy na lumalaban kahit paulit-ulit silang tinutulak pababa.”
Mula sa likod ko, tuluyang nabasag ang lumang rebulto.
Ngunit hindi ito gumuho.
Sa loob ng bato, lumitaw ang tunay na anyo ng tagapangalaga ng karunungan: isang ginintuang pigura na kahawig ko, nakasuot ng liwanag, may aklat sa isang kamay at panulat sa kabila.
Ang pigura ay pumasok sa katawan ko.
Sa sandaling iyon, naramdaman kong bumalik ang tunay kong kapangyarihan.
Hindi bilang hiwalay na diyos.
Kundi bilang Althea Santos, ang batang naghirap, nag-aral, umiyak, at hindi sumuko.
Sumigaw ang itim na nilalang at sinubukang saksakin ang hangin gamit ang panulat na buto.
Ngunit bago niya maisulat ang bagong sumpa, inunahan ko siya.
Gamit ang gintong liwanag, isinulat ko sa hangin ang isang salita:
Katotohanan.
Biglang nagliyab ang buong kapilya sa ginintuang apoy.
Hindi ito apoy na nanununog.
Ito ay apoy na naglalantad.
Ang panulat na buto sa kamay ng nilalang ay nabiyak.
“Hindi!” sigaw niya.
Ang mga pangalang binura niya ay muling nagliwanag.
Isa-isa, bumalik ang tunay na resulta, tunay na record, tunay na karapatan ng mga estudyanteng ninakawan.
Sa gitna ng lahat, nakita ko ang pangalan ko.
Althea Santos.
Score: pinakamataas sa buong bansa.
Status: tunay na topnotcher.
Ngunit hindi pa ako ngumiti.
Dahil ang itim na nilalang, kahit nabibitak na, ay biglang tumawa.
“Akala mo tapos na? Kung sisirain mo ako, mawawala rin ang lahat ng kapalarang isinaayos ko. Maraming batang tinulungan ko rin ang babagsak. Maraming buhay ang guguho.”
Napahinto ako.
Tama siya sa isang bagay.
Ang kanyang kasamaan ay nakapasok na sa napakaraming sistema. Kung basta ko ito wawasakin, maraming inosenteng madadamay.
Ngumisi siya, duguan ang boses.
“Pumili ka, diyosa. Katarungan o awa?”
Tumingin ako sa mga pangalang lumulutang sa paligid.
Pagkatapos, dahan-dahan kong ibinaba ang kamay ko.
“Hindi.”
Kumunot ang anyo niya.
“Hindi ako pipili ng isa lang.”
Binuksan ko ang ginintuang aklat.
“Bibigyan ko ang bawat isa ng nararapat.”
Biglang umikot ang liwanag.
Ang mga batang tunay na nagsikap ay ibinalik sa kanilang tamang landas.
Ang mga nakinabang sa daya ngunit walang alam ay hindi pinarusahan, ngunit inalisan ng ninakaw na karangalan.
Ang mga sadyang bumili, nanloko, nanakit, at nang-api ay tinatakan ng gintong marka ng pananagutan.
At ang itim na nilalang?
Hindi ko siya pinatay.
Ikinulong ko siya sa loob ng panulat na buto, saka isinara iyon sa pinakailalim ng aklat ng kapalaran.
Bago tuluyang mawala, sumigaw siya:
“Babalik ako! Hangga’t may inggit at kasakiman sa puso ng tao, babalik ako!”
Tahimik kong isinara ang aklat.
“Kung gayon, bawat pagbabalik mo, may tatayo ring liwanag laban sa’yo.”
Nang matapos ang lahat, sumikat ang unang sinag ng umaga.
Sa labas ng kapilya, nag-ring ang cellphone ng isang reporter.
Kasunod nito, isa-isa ring bumalik ang signal ng lahat.
At sa iisang sandali, sabay-sabay na lumabas ang opisyal na resulta ng pambansang pagsusulit.
Narinig ko ang sigawan sa labas.
“Lumabas na!”
“Top one…”
“Si Althea Santos!”
Huminga ako nang malalim.
Akala ko roon matatapos ang pagsubok.
Ngunit nang lumingon ako, nakita ko si Isabella sa labas ng kapilya, nakatakas sandali mula sa bantay ng pulis.
May hawak siyang basag na piraso ng itim na panulat.
At nakatutok iyon sa sariling dibdib niya.