Paglayo sa Dilim
Bahagi 3: Ang Paglayo sa Dilim
Lumipas ang tatlong linggo matapos arestuhin si Rafael para sa imbestigasyon.
Sa loob ng tatlong linggong iyon, natutunan kong may mga sugat palang hindi agad naghihilom kahit wala nang humahawak sa kutsilyo.
Bumabalik pa rin ang takot sa maliliit na bagay.
Kapag may biglang kumatok sa pinto, naninigas ang katawan ko.
Kapag nawawala ang ilaw sa hallway, napapahawak ako sa dibdib.
Kapag may naririnig akong yabag sa hagdan, hindi ko mapigilang sumilip sa peephole nang paulit-ulit.
Pero kahit mahirap, hindi na ako bumalik sa dati kong kuwarto.
Tinulungan ako ni Mama na humanap ng mas ligtas na tirahan. Isang maliit na unit sa ikatlong palapag ng isang gusaling may security guard, CCTV, at maayos na pinto.
Noong una kong gabi roon, hindi ako nakatulog.
Hindi dahil may ingay.
Kundi dahil masyadong tahimik.
Sanay na pala ako sa takot.
Sanay na akong maghintay ng susunod na sakit.
Kaya nang dumating ang katahimikan, hindi ko agad alam kung paano ito tatanggapin.
Sa trabaho, pilit akong bumalik sa normal.
Ngumiti ako kapag may bumabati.
Sumagot ako sa meeting kapag tinatanong.
Inayos ko ang mga file, tinapos ang mga report, at nagkunwaring hindi ako nababasag sa loob.
Pero may mga araw na hindi ko kaya.
Minsan, habang nasa elevator ako, biglang namatay ang ilaw nang ilang segundo. Sandali lang iyon, pero para sa akin, parang bumalik ako sa gabing iyon.
Napaupo ako sa sahig, nanginginig, hindi makahinga.
Nang bumukas ang elevator, si Gabriel ang unang taong nakita ko.
Hindi siya nagulat nang sobra. Hindi siya gumawa ng eksenang ikinahihiya ko.
Lumuhod lang siya sa harap ko, sapat ang layo para hindi ako masakal.
“Camille,” mahinahon niyang tawag. “Nasa opisina ka. Bumukas na ang elevator. May ilaw na.”
Hindi niya sinabing “huwag kang matakot.”
Hindi niya sinabing “wala lang iyan.”
Ipinaalala lang niya sa akin kung nasaan ako.
At iyon ang kailangan ko.
Nang huminahon ako, gusto kong humingi ng tawad.
Pero naunahan niya ako.
“Hindi mo kailangang mag-sorry.”
Napatingin ako sa kanya.
“Naabala kita.”
“Hindi ka abala.”
Simple lang ang tono niya, pero tumama iyon sa parte ng puso kong matagal nang sanay tawaging pabigat.
Doon nagsimula ang tahimik naming pagkakaibigan.
Hindi niya ako niligawan.
Hindi niya sinamantala ang panahon na mahina ako.
Hindi siya nagpadala ng mahahabang mensaheng puno ng pangako.
Tuwing umaga, may nakalagay lang na isang maliit na kape sa mesa ko kapag alam niyang maaga akong pumasok.
Kapag umuulan nang malakas, tinatanong niya kung kailangan ko bang sabayan hanggang sakayan.
Kapag may meeting na alam niyang mabigat para sa akin, ipinapadala niya ang agenda nang mas maaga para hindi ako mabigla.
Sa dami ng ingay na iniwan ni Rafael sa buhay ko, ang katahimikan ni Gabriel ang unang bagay na nagparamdam sa akin ng kapayapaan.
Samantala, lumalim ang kaso.
Nahuli si Nestor, ang lalaking pinakiusapan ni Rafael na takutin ako. Ayon sa pahayag niya, binayaran siya para kumalampag sa pinto ko, kalikutin ang kandado, at umalis bago may mangyari. Hindi raw niya alam na mag-isa ako sa loob at halos mamatay sa takot.
Hindi ako naawa sa kanya.
Hindi rin ako nagalit nang sumisigaw.
Natutunan kong hindi lahat ng galit kailangan maging apoy.
Minsan, sapat nang maging bato.
Tahimik.
Mabigat.
Hindi kayang itulak.
Isang hapon, tinawagan ako ng abogado ko.
“Camille, gusto ni Rafael ng settlement. Humihingi siya ng pagkakataong makipag-usap sa iyo.”
Napapikit ako.
Sa kabilang dulo ng linya, patuloy ang abogado.
“Hindi mo kailangang pumayag.”
Matagal akong hindi sumagot.
Dati, kapag alam kong naghihintay si Rafael, kinakabahan ako. Iniisip ko kung ano ang sasabihin niya, kung magagalit ba siya, kung masasaktan ko ba siya.
Ngayon, ang una kong naisip ay ang sarili ko.
Kaya kong makita siya?
Gusto ko ba?
Makakatulong ba ito sa paghilom ko?
Kinabukasan, pumayag akong makipagkita, pero sa loob ng presinto, may abogado at pulis sa tabi ko.
Hindi dahil gusto ko siyang bigyan ng pagkakataon.
Kundi dahil gusto kong marinig niya mula mismo sa akin na tapos na ang lahat.
Pagpasok ni Rafael, halos hindi ko siya nakilala.
Payat siya, magulo ang buhok, at nawala ang dating tindig na laging parang siya ang may hawak sa mundo.
Nang makita niya ako, namula agad ang mga mata niya.
“Camille…”
Hindi ako sumagot.
Umupo siya sa tapat ko.
“I’m sorry,” sabi niya. “Alam kong kulang iyon. Alam kong hindi sapat. Pero araw-araw kong pinagsisisihan.”
Tahimik ko siyang tiningnan.
“Pinagsisisihan mo dahil nasaktan ako, o dahil nahuli ka?”
Napahinto siya.
Dati, masasaktan ako sa katahimikan niya.
Ngayon, sagot na iyon.
Napayuko siya.
“Hindi ko alam kung paano kita hahawakan noon. Nararamdaman kong lumalayo ka. Natakot ako.”
“Kaya tinakot mo rin ako?”
Bumagsak ang luha niya.
“Hindi ko naisip na magiging ganoon kalala.”
“Hindi,” mahinahon kong sabi. “Naisip mo. Sinabi mo sa recording. Alam mong kapag natakot ako, tatawag ako sa iyo. Iyon ang gusto mo.”
Wala siyang naisagot.
Huminga ako nang malalim.
“Rafael, mahal kita noon. Totoo iyon. Pero ang pagmamahal ko sa iyo ay hindi dahilan para sirain mo ako.”
Nanginginig ang labi niya.
“Pwede ba nating simulan ulit?”
Sa wakas, narinig ko rin ang tanong na minsan kong hinintay mula sa kanya.
Noong mga panahong siya ang pinipili ko kahit hindi niya ako pinipili.
Noong mga panahong ako ang umiintindi kahit ako ang nasasaktan.
Noong mga panahong akala ko, kapag humingi siya ng tawad, magiging sapat na iyon.
Pero nang dumating ang tanong, wala na akong naramdaman.
Walang saya.
Walang lungkot.
Walang pag-asa.
Kapayapaan lang.
“Hindi.”
Isang salita.
Pero parang isang pinto na sa wakas ay naisara ko mula sa loob.
Tumulo ang luha niya.
“Camille, please.”
Tumayo ako.
“Hindi na ako babalik sa lugar kung saan kailangan ko munang matakot para mahalin.”
Paglabas ko ng presinto, malakas ang sikat ng araw.
Walang ulan.
Walang kulog.
Walang dilim.
Nasa labas si Gabriel, nakasandal sa kotse niya, may hawak na dalawang bottled water.
Nang makita niya ako, hindi niya tinanong kung ano ang nangyari sa loob.
Iniabot niya lang ang isa.
“Tapos na?”
Tinanggap ko ang tubig.
“Oo.”
“Okay.”
Naglakad kami nang magkatabi papunta sa sakayan.
Sa kalagitnaan ng daan, bigla akong tumigil.
“Gabriel.”
“Hm?”
“Salamat.”
Tumingin siya sa akin.
“Sa tubig?”
Umiling ako, napangiti nang bahagya.
“Sa hindi mo ako minamadali.”
Saglit siyang natahimik.
Pagkatapos, sinabi niya:
“Hindi naman dapat minamadali ang taong bumabangon.”
Sa pangungusap na iyon, may kung anong mainit na dahan-dahang kumalat sa dibdib ko.
Hindi iyon ang nakabubulag na kilig na ibinibigay noon ni Rafael.
Hindi iyon ang pagmamadaling parang kailangan kong kumapit agad.
Mas tahimik iyon.
Mas banayad.
Parang unang liwanag sa umaga matapos ang napakahabang gabi.
Hindi ko pa alam kung handa na akong magmahal ulit.
Pero alam kong sa unang pagkakataon, hindi na ako tumatakbo pabalik sa dilim.
Palayo na ako.
Papunta sa liwanag.