batang nasa likod ng pinto
bahagi 2: ang batang nasa likod ng pinto
Napatigil ako sa paghinga.
Sa labas ng hospital room, nakatayo ang lalaking nakita ko sa panaginip. Siya ang lalaking may malamig na mata, ang lalaking hawak ni Mama sa loob ng panaginip, ang lalaking ngumiti na parang mabait pero ang tingin ay parang may tinatago sa ilalim ng balat.
Sa tabi niya, naroon ang batang babae na nakasuot ng puting bestida.
Si Andrea.
Hawak niya ang basong may disenyong sampaguita.
Hindi dapat narito ang basong iyon.
Nabasag ko iyon sa panaginip.
Pero ngayon, buo ito sa kamay niya.
Ngumiti siya sa akin, at kahit walang tunog, malinaw kong nabasa ang galaw ng labi niya.
“Ikaw na ang susunod.”
Nanlamig ang mga daliri ko. Napahigpit ang kapit ko sa jacket ng babaeng may lila-berdeng buhok.
“Ate…” bulong ko. “Nandiyan sila.”
Yumuko siya sa akin. “Sino?”
Hindi ko kayang ituro. Pakiramdam ko kapag itinuro ko sila, bigla silang papasok at kukunin ako mula sa likod ng lahat.
Ngunit nakita rin sila ni Tito Miguel.
“Naku po,” mahinang sabi niya. “Bakit nandito si Sir appliance?”
Kumunot ang noo ng babaeng may lila-berdeng buhok. “Kilala mo?”
“Kaibigan daw ni Ate,” sagot ni Tito Miguel. “Si Rico. Madalas ko siyang makita sa tindahan ng appliances sa mall.”
Napalingon si Mama. Nang makita niya ang lalaki sa labas, biglang nagbago ang mukha niya. Kanina namumula siya sa galit. Ngayon, pumuti siya na parang papel.
“Rico?” sabi niya, pilit pinapakalma ang boses. “Bakit ka nandito?”
Ngumiti si Rico. Lumakad siya papasok na parang kanya ang kuwarto.
“Nabalitaan kong naospital ang bata,” sabi niya. “Nag-aalala lang ako.”
Pero hindi siya tumingin sa pasa ko. Hindi siya tumingin sa sugat ko. Ang tingin niya ay dumiretso sa cellphone sa kamay ni Ate.
Si Ate ang babaeng may lila-berdeng buhok. Noon ko lang nalaman ang pangalan niya nang tawagin siya ni Tito Miguel.
“Luna, ibulsa mo ’yan,” bulong niya.
Si Ate Luna.
Ang pangalan niya ay parang gabi, pero ang kamay niyang nakahawak sa balikat ko ay mainit.
Nilagay ni Ate Luna ang cellphone sa loob ng jacket niya at umatras ng kalahating hakbang para mas matakpan ako.
Lumapit si Rico. Sa likod niya, dahan-dahang sumunod si Andrea. Ang batang babae ay kasing-edad siguro ng pitong taon, pero ang ngiti niya ay hindi parang bata.
Tumingin siya sa akin mula ulo hanggang paa.
“Siya pala ang kapatid ko soon?” tanong niya kay Mama.
Hindi sumagot si Mama.
Ang opisyal na naka-uniporme ay humarang. “Pasensya na, bawal muna pumasok ang hindi pamilya o hindi kasama sa imbestigasyon.”
Ngumiti si Rico, masyadong kalmado. “Pamilya rin ako soon. Magpapakasal kami ng nanay niya.”
Doon ko naramdaman ang kamay ni Mama na nanginginig.
Hindi dahil sa saya.
Kundi dahil sa takot.
Biglang may naalala ako mula sa panaginip. Ang mukha ni Mama habang pinapagalitan ako. Ang boses niya na malamig. Pero sa likod noon, may isang sandali sa panaginip na nakita kong nakatayo si Mama sa kusina habang hawak ang pisngi niya. May pula sa gilid ng labi niya. Si Rico ang nasa likod niya.
Noon, hindi ko naintindihan.
Ngayon, parang may maliit na ilaw na bumukas sa isip ko.
Hindi lang ako ang natatakot kay Rico.
Pati si Mama.
“Ayoko sa kanya,” bigla kong nasabi.
Tumahimik ang lahat.
Tumingin sa akin si Papa. “Kanino?”
Itinuro ko si Rico, kahit nanginginig ang kamay ko.
“Ayoko sa kanya. Sa panaginip, dinala niya si Mama sa bahay niya. Tapos hindi na ako anak ni Mama. Tapos si Andrea… hawak niya ’yung baso.”
Natawa si Andrea. “Panaginip lang naman.”
Pero hindi natawa si Ate Luna.
Lumapit siya nang kaunti sa akin. “Anong baso?”
Itinuro ko ang kamay ni Andrea. “’Yan.”
Tumingin ang lahat sa basong may disenyong sampaguita.
Napatigil si Mama.
“Hindi…” bulong niya. “Nasa bahay ’yan.”
Napatingin si Rico kay Andrea. Sa unang pagkakataon, nawala ang ngiti niya.
“Sabi ko itago mo sa kotse,” mahinang sabi niya.
Maliit ang boses niya, pero narinig iyon ng opisyal.
“Anong ibig mong sabihin?” tanong ng opisyal.
Hindi sumagot si Rico.
Si Andrea naman, biglang yumakap sa baso. “Akin ito. Ibinigay ni Daddy.”
“Mama,” sabi ko, “iyan po ba iyong basong sinabi mong espesyal?”
Nanginig ang labi ni Mama. Tumingin siya sa akin. Sa unang pagkakataon sa buong araw, hindi galit ang mata niya.
Nasasaktan.
Nahihiya.
At natatakot.
“Bigay ’yan ng lola mo,” bulong niya. “Nawawala ’yan simula kahapon.”
Umigting ang panga ni Ate Luna. “So pumasok sila sa bahay ninyo bago pa mangyari ang gulo?”
Biglang nagsalita si Tito Miguel. “Ate, may sinabi ka kahapon na may nawawalang sobre, di ba?”
Nanlaki ang mata ni Mama.
Si Papa naman ay napatayo. “Anong sobre?”
Walang gustong sumagot.
Lumapit ang opisyal. “Ma’am, may kailangan po ba kayong sabihin?”
Saglit na natigilan si Mama. Tumingin siya kay Rico. Kitang-kita ko kung paano bahagyang umiling si Rico, parang tahimik na nagbabanta.
Kumapit ako kay Ate Luna.
Si Ate Luna ay biglang yumuko at binuhat ako. Hindi niya tinanong kung mabigat ako. Hindi rin siya nagreklamo kahit natapon ang kaunting milk tea sa sapatos niya.
“Bata,” bulong niya sa akin, “huminga ka lang. Nandito ako.”
Hindi ko alam kung bakit, pero naniwala ako.
Sa labas ng kuwarto, narinig ang tunog ng ulan. Sa loob, tila lahat ay naghihintay kung sino ang unang bibitaw.
Si Mama ang unang bumigay.
“May pera sa bahay,” mahina niyang sabi. “Pera iyon na pinag-ipunan namin ni Ben para sa anak namin. Pero nawawala. Akala ko si Ben ang kumuha kaya kami nag-away.”
Si Papa, si Ben, ay napatitig sa kanya. “Akala ko ikaw ang kumuha. Sabi mo gusto mong magsimula ng bagong buhay kasama siya.”
Itinuro niya si Rico.
Ngumisi si Rico, pero halatang pilit na.
“Hindi ninyo dapat pinag-uusapan ’yan sa harap ng bata.”
“Bakit?” tanong ni Ate Luna. “Baka kasi marinig niya ang totoo?”
Tumalim ang tingin ni Rico. “Ikaw, babae, wala kang alam.”
“Ako?” Tinaas ni Ate Luna ang kilay. “Wala nga akong alam. Pero may recording ako. May nawawalang pera. May basong galing sa bahay nila na nasa kamay ng anak mo. At may batang ayaw sumama sa kahit sinong nandito maliban sa akin.”
Lumapit si Andrea kay Rico. “Daddy, alis na tayo.”
Pero hinarang sila ng isang naka-uniporme.
“Sandali lang po. Kailangan po naming makuha ang detalye ninyo.”
Doon biglang nagbago ang mukha ni Rico.
Hindi na siya ngumiti.
Hindi na siya nagpanggap na mabait.
Hinawakan niya ang braso ni Andrea at mabilis na umatras.
“Wala kayong karapatang pigilan ako.”
Tumakbo siya palabas.
Sumigaw ang nurse.
Kumilos ang mga opisyal.
Nagsimula ang kaguluhan sa hallway.
At sa gitna ng ingay, biglang kumawala si Andrea sa kamay ni Rico. Nabitiwan niya ang baso.
Bumagsak ito sa sahig.
Basag.
Sa loob ng mga piraso ng baso, may nalaglag na maliit na susi.
Napatitig ang lahat.
Si Mama ay napahawak sa bibig.
Si Papa ay halos hindi makapagsalita.
Si Ate Luna ang unang yumuko, pinulot ang susi gamit ang tissue, at tumingin sa akin.
“Anak,” bulong niya, “mukhang hindi lang panaginip ang nakita mo.”
Sa dulo ng hallway, narinig namin ang sigaw ng opisyal.
“Nahuli siya!”
At doon, habang yakap ako ni Ate Luna, nagsimulang umiyak si Mama.
Hindi iyak ng galit.
Kundi iyak ng isang taong huli nang naalala na may anak siyang muntik nang mawala.