Ang Perang Inipon Ko Para sa Kinabukasan Namin ay Naging Puhunan sa Pangarap Nilang Dalawa
Bahagi 3: Ang Perang Inipon Ko Para sa Kinabukasan Namin ay Naging Puhunan sa Pangarap Nilang Dalawa
Hindi nagsalita si Adrian.
Si Bianca naman ay agad umiwas ng tingin.
Kung wala siyang tinatago, bakit bigla siyang natakot?
“Anong bank transfer?” inulit ko.
“Mara, hindi ito ang tamang lugar,” sagot ni Adrian.
“Kung ganoon, sabihin mo kung saan ang tamang lugar. Sa bahay na hindi ninyo ako isinama sa pagpili? O sa kuwartong hindi ko man lang nakita?”
“Mara!”
Hindi ako natinag.
Sa likod namin, nakatingin pa rin ang junk collector. May ilang kapitbahay ding nakasilip mula sa kanilang mga bintana.
Ngunit wala na akong pakialam.
Sa anim na taon, ilang beses kong pinili ang katahimikan para lamang hindi mapahiya si Adrian.
Ngayon, siya naman ang kailangang sumagot.
“Walang ninakaw sa iyo,” mariing sabi niya. “May hiniram lang ako sa joint account natin.”
Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa ulo ko.
“Magkano?”
Nag-atubili siya.
“Adrian. Magkano?”
“One hundred eighty thousand pesos.”
Hindi ako agad nakahinga.
₱180,000.
Halos kalahati ng perang pinagsama-sama naming inipon para sa balak naming kasal at sariling bahay.
Bukas sa aming dalawa ang account, ngunit pareho naming napagkasunduang hindi iyon gagalawin nang walang pahintulot ng isa’t isa.
Ako ang naglagay ng mas malaking bahagi roon.
Bawat bonus ko, bawat natirang allowance, bawat bayad mula sa mga freelance accounting project na ginagawa ko tuwing weekend.
Iyon ang perang itinabi ko habang hindi bumibili ng bagong cellphone, habang paulit-ulit na inaayos ang lumang laptop ko, habang tinatanggihan ang mga bakasyong matagal ko nang gustong puntahan.
“Para saan?” tanong ko.
Napatingin siya kay Bianca.
Isang segundo lamang.
Pero sapat iyon.
“Ano ang binili ninyo?”
Wala pa ring sumagot.
Kinuha ko ang cellphone ko at binuksan ang banking application.
Hindi ko regular na tinitingnan ang account dahil matagal ko nang pinagkakatiwalaan si Adrian.
Nang lumitaw ang transaction history, agad kong nakita ang malaking withdrawal na ginawa tatlong araw na ang nakararaan.
May kasunod na online transfer.
Isang pangalang hindi ko kilala.
Reyes Home Styling and Interiors.
Napatingin ako kay Bianca.
“Sa negosyo mo napunta ang pera?”
Nanlaki ang mga mata niya.
“Mara, makinig ka muna.”
“Sumagot ka.”
Namumula ang mukha ni Adrian.
“Deposit lang iyon para sa furniture package. May kakilala si Bianca na supplier. Makakamura tayo kung magbabayad agad.”
“Tayo?”
“Huwag kang magsimula.”
“Tayong dalawa ba ang nagdesisyon?”
“Para sa bahay nating lahat iyon!”
Iniharap ko sa kanya ang cellphone.
“Kung para sa bahay nating lahat, bakit sa negosyo ni Bianca nakapangalan ang binayaran?”
Hindi siya agad nakasagot.
Si Bianca ang nagsalita.
“May maliit akong interior styling business, Mara. Ako ang mag-aasikaso ng furniture at decorations, kaya sa account ng negosyo ko ipinadaan. May invoice naman.”
“At alam mo bang pera ko ang malaking bahagi ng pinanggalingan niyan?”
Lumunok siya.
“Akala ko napag-usapan na ninyo ni Adrian.”
Napangiti ako.
Hindi dahil naniwala ako.
Kundi dahil napakadaling gamitin ng mga salitang akala ko kapag ayaw mong managot.
Hindi ko na sila kinausap pa.
Humingi ako ng tulong sa junk collector upang maihatid ang mga natitirang bahagi ng mesa sa isang furniture repair shop sa Mandaluyong.
Binayaran ko siya at kinuhanan ng litrato ang bawat piraso.
Pagkatapos ay umakyat ako sa apartment.
Naroon pa rin ang mga karton.
Nakabukas ang aparador ko.
Nakalatag sa sahig ang mga damit na pinagsama-sama ni Bianca ayon sa kulay.
Sa ibabaw ng kama, may isang maliit na bag na may label na “Mara — essentials.”
Parang may isang taong nagdesisyon kung alin lamang sa sarili kong buhay ang maaari kong dalhin.
Agad kong isinara ang pinto.
Sinimulan kong iligpit ang mga personal na dokumento ko, laptop, alahas na bigay ng nanay ko, at mga litrato namin ni Papa.
Hindi ko ginalaw ang mga gamit ni Adrian.
Hindi ko rin ginalaw ang anumang hindi ko pag-aari.
Habang nag-aayos, may tumawag.
Si Attorney Celeste Ramos, ang abogadang nirekomenda ng isang dating kasamahan ko sa trabaho.
Nakapagpadala na ako sa kanya ng maikling paglalarawan ng problema namin sa shared savings, lease, at mga kasangkapang binili ko.
“Mara, available akong makipagkita bukas. Dalhin mo ang bank records, receipts, at anumang written agreement ninyo.”
“May posibilidad po bang mabawi ang pera?”
“Depende sa mga dokumento at sa paraan ng paggamit sa account,” paliwanag niya. “Hindi sapat ang pakiramdam na ikaw ang mas malaki ang ambag. Kailangan nating malinaw na maipakita ang kasunduan at kung saan ginamit ang pera.”
Tumango ako kahit hindi niya ako nakikita.
“Maihahanda ko po lahat.”
Kinagabihan, hindi umuwi si Adrian.
Nagpadala lamang siya ng mensahe.
“Magpalamig muna tayo. Nasa bagong bahay ako kasama nila.”
Makalipas ang limang minuto, may isa pa siyang sinabi.
“At huwag mong gambalain si Bianca. Nahihiya na siya sa ginawa mo.”
Matagal kong tinitigan ang screen.
Pagkatapos ay isinara ko ito.
Kinabukasan, maaga akong pumasok sa opisina.
Humingi ako ng kopya ng mga lumang payslip, bank deposit records, at dokumento ng aking employment transfer.
Sa tanghali, pumunta ako sa bangko upang humingi ng opisyal na transaction history at alamin kung paano ko mapoprotektahan ang sarili kong pera habang inaayos ang alitan.
Ipinaliwanag ng bank officer na dahil pareho kaming may access sa joint account, kailangang suriin ang mismong account terms. Pinayuhan niya akong huwag nang maglagay ng bagong pera roon at idaan sa tamang proseso ang anumang pagtutol sa transaksiyon.
Hindi ko ipinilit na basta ibalik nila ang pera.
Gusto kong gawin ang lahat nang maayos.
Pagkatapos ay pumunta ako kay Attorney Celeste.
Halos dalawang oras naming sinuri ang mga dokumento.
Nakita niya ang mga mensahe naming magkasintahan tungkol sa ipon.
May isang mensahe si Adrian noong nakaraang taon.
“Mara, promise, hindi natin gagalawin ang savings hangga’t hindi tayo parehong pumapayag. Para ito sa future natin.”
May isa pa kaming spreadsheet na ginawa ko.
Nakalista ang bawat deposito, petsa, at kung sino ang naghulog.
Sa kabuuang ₱420,000 na naipon, ₱310,000 ang galing sa akin.
Tahimik na tiningnan ni Attorney Celeste ang mga rekord.
“May dokumentado kang basehan para hilingin ang accounting at reimbursement,” sabi niya. “Pero kung hindi sila makikipag-ayos, maaaring kailanganin nating dumaan sa mediation o legal proceedings.”
“Handa po ako.”
“Mahalaga rin na linawin natin ang mga gamit sa apartment. Huwag mong hayaang may mailipat o maibenta pa nang walang imbentaryo.”
Lumabas ako sa opisina niya na may malinaw na plano.
Hindi ako uuwi para makipagsigawan.
Hindi ko ipapahiya si Bianca sa social media.
Hindi ko hahabulin si Adrian para magmakaawang mahalin niya ako.
Aayusin ko ang mga bagay na ako ang may karapatang magpasya.
Kinahapunan, kinausap ko ang landlord ng apartment namin.
Ipinaliwanag niyang si Adrian ang nakapangalan sa lease, ngunit hindi pa pormal na natatapos ang kontrata at kailangan pa ring ayusin ang turnover.
Sinabi ko ring hindi ako papayag na basta kunin ang aking personal na gamit.
Binigyan niya ako ng pahintulot na mag-imbentaryo sa presensiya ng building administrator.
Doon ko nalaman ang isa pang bagay.
Hindi lamang pala si Adrian ang nag-utos ng paglilipat.
Sa delivery log ng gusali, may ilang entry na si Bianca ang nagbigay ng instructions sa movers.
Dalawang beses niyang ipinakuha ang mga gamit ko noong wala ako.
May listahan pa.
“Books — storage.”
“Old furniture — disposal.”
“Kitchen appliances — new townhouse.”
Napahinto ako sa huling linya.
Ang rice cooker.
Ang microwave oven.
Ang refrigerator.
Lahat ng iyon ay binili ko.
Maging ang washing machine na hulugan kong binayaran sa loob ng isang taon, naipadala na rin pala sa bagong townhouse.
Tinawagan ko si Adrian.
Sumagot siya pagkatapos ng apat na ring.
“Ano na naman?”
“Bakit nasa bagong bahay ang mga appliances ko?”
“Natural lang, Mara. Gagamitin naman natin.”
“Hindi ako lilipat.”
“Bakit paulit-ulit kang ganyan?”
“Hindi ako lilipat, Adrian. At kailangan kong mabawi ang mga gamit ko.”
Tumawa siya nang maikli.
“Alam mo, minsan napakahirap mong pakisamahan.”
“Kung ganoon, hindi ka na mahihirapan.”
Tumahimik siya.
“Ano’ng ibig mong sabihin?”
“Maghiwalay na tayo.”
Narinig ko ang paghinga niya.
Pagkatapos ay tumawa siya.
“Huwag kang magbiro. Anim na taon tayo, Mara.”
“Hindi ako nagbibiro.”
“Mag-usap tayo mamaya.”
“Wala nang kailangang pag-usapan tungkol sa relasyon natin. Tungkol na lang sa pera at gamit.”
Bago niya ako masagot, ibinaba ko ang tawag.
Kinagabihan, nagsimula akong mag-empake.
Nakapag-book na ako ng flight papuntang Cebu para sa Linggo.
May nakahanda nang staff accommodation.
May trabaho na akong bagong sisimulan.
Sa unang pagkakataon, hindi ko kailangang isaalang-alang kung papayag si Adrian.
Pero bandang alas nuwebe, may kumatok sa pinto.
Pagbukas ko, si Bianca ang nakita ko.
Mag-isa siya.
May hawak na paper bag.
Namumugto ang kanyang mga mata.
“Mara, puwede ba tayong mag-usap?”
Hindi ako agad sumagot.
“Limang minuto lang,” pakiusap niya.
Pinapasok ko siya sa sala.
Inilapag niya ang paper bag sa mesa.
“Nagdala ako ng pagkain. Hindi ka raw kumakain nang maayos nitong mga nakaraang araw.”
Hindi ko ginalaw iyon.
“Ano ang kailangan mo?”
Huminga siya nang malalim.
“Alam kong galit ka. Pero sana huwag mo nang ituloy ang paghabol sa perang iyon.”
Napatingin ako sa kanya.
“Bakit?”
“Kasi kapag pinilit mong ibalik agad ang ₱180,000, magkakaproblema ang negosyo ko.”
“Negosyo mo?”
Tumango siya.
“May mga supplier akong kailangang bayaran. May commitments na ako.”
“At bakit responsibilidad kong iligtas ang negosyo mo?”
Bumaba ang tingin niya.
“Si Adrian ang nagsabing puwede niyang gamitin ang pera.”
“Kung ganoon, siya ang singilin mo.”
Bigla siyang napaiyak.
“Mara, hindi mo naiintindihan. Nagsisimula pa lang ako rito. Wala akong ibang maaasahan.”
Nakaramdam ako ng pamilyar na pagod.
Kahit sa sandaling iyon, ako pa rin ang inaasahang umunawa.
Ako pa rin ang kailangang magsakripisyo.
“Bianca, hindi ako ang dahilan kung bakit wala kang pambayad sa supplier.”
Nanigas ang mukha niya.
Pinunasan niya ang kanyang luha.
Pagkatapos ay may sinabi siyang tuluyang nagpatigil sa akin.
“Alam mo bang may plano na kaming bumili ng condo?”
Dahan-dahan akong tumingin sa kanya.
“Sino?”
“Ako at si Adrian.”
Walang emosyon ang boses ko nang magtanong ako.
“Kailan pa?”
“Matagal na naming pinag-uusapan.”
Hindi ako nakagalaw.
Hinugot niya ang cellphone niya at ipinakita ang isang condominium reservation document.
Nakalagay ang dalawang pangalan.
Adrian Mendoza.
Bianca Reyes.
At sa ibabang bahagi, may nakasulat na reservation date.
Anim na buwan na ang nakararaan.
Anim na buwan.
Anim na buwang ang buong akala ko ay nag-iipon kami para sa sarili naming bahay.
Anim na buwang sinasabi niyang mahal niya ako.
Anim na buwang hindi pala ako kasama sa pangarap na binubuo niya.
“Sinabi niyang maghihiwalay na kayo,” mahina niyang paliwanag.
Napatingin ako sa kanya.
“Kailan niya sinabi iyon?”
“Mas maaga pa.”
Nagpanting ang tainga ko.
“Bakit hindi ninyo sinabi sa akin?”
“Wala raw tamang pagkakataon.”
Hindi ako sumigaw.
Hindi ako nagwala.
Kinuha ko lamang ang cellphone ko at binuksan ang camera.
“Pakita mo ulit ang dokumento.”
Nagulat siya.
“Bakit?”
“Dahil kung may perang galing sa pinagsamang ipon namin na ginamit sa mga plano ninyo, kailangan kong malaman.”
Agad niyang ibinaba ang cellphone.
“Mara, huwag mo na sanang idamay ang condo.”
“Ikaw ang nagpakita sa akin.”
Tumayo siya.
“Nakikiusap ako. Mahal ko si Adrian.”
Tinitigan ko siya nang matagal.
Pagkatapos ay tinanong ko ang isang bagay na hindi ko inakalang masasabi ko.
“Kung mahal mo siya, bakit kailangan ninyo akong gawing taga-bayad ng buhay na gusto ninyong dalawa?”
Hindi siya nakasagot.
Umalis siyang umiiyak.
Akala ko roon na matatapos ang gabing iyon.
Ngunit ilang minuto pagkatapos niyang umalis, tumawag ang isang hindi kilalang numero.
Isang babae ang nagsalita.
“Good evening. Si Ms. Mara Villanueva po ba ito?”
“Opo.”
“Ako po si Denise mula sa leasing office ng townhouse na inuupahan nina Mr. Mendoza.”
Napakunot ang noo ko.
“Ano po iyon?”
“May gusto lang po kaming i-confirm. May ipinadalang revised occupant information form sa amin, at nakalagay po ang pangalan ninyo bilang isa sa mga authorized occupants.”
“Hindi po ako pumayag na lumipat doon.”
Natahimik siya.
Pagkatapos ay maingat na nagtanong.
“Ma’am, may pinirmahan po ba kayong authorization para gamitin ang pangalan at signature ninyo?”
Nanlamig ang batok ko.
“Wala.”
Maya-maya, may pumasok na email.
Isang scanned document.
May nakasulat na pangalan ko.
May pirma sa tabi.
At kahit halos kapareho ng sulat-kamay ko ang itsura nito, alam kong hindi ako ang pumirma.
Sa dokumentong iyon, nakasaad na pumapayag akong maging isa sa mga responsable sa bayarin ng bahay.
Nakatitig pa rin ako sa screen nang may dumating na mensahe si Adrian.
“Mara, tigilan mo na ang pagiging makasarili. Kapag sinira mo ang plano namin ni Bianca, huwag kang umasa na makakabalik ka pa sa akin.”
Doon ko napagtanto na hindi pa niya naiintindihan.
Hindi na ako naghahanap ng daan pabalik sa kanya.
Ang hinahanap ko na ngayon ay kung hanggang saan niya ginamit ang pangalan ko nang wala akong pahintulot.
At kinabukasan, nang makita ni Attorney Celeste ang dokumentong ipinadala sa akin, isa lamang ang sinabi niya.
“Mara, huwag mo munang burahin ang kahit isang mensahe. Mas seryoso na ito kaysa sa simpleng away tungkol sa renta.”
(Ipagpatuloy ang pagbabasa ng Bahagi 4…)