Nang Malaman Kong Ako ang Susunod na Biktima, Lumitaw ang Nakaraan ng Asawa Kong Itinatago sa Akin
Bahagi 3: Nang Malaman Kong Ako ang Susunod na Biktima, Lumitaw ang Nakaraan ng Asawa Kong Itinatago sa Akin
Sa loob ng ilang segundo, nakatitig lamang ako kay Rafael.
Hindi ko maunawaan kung bakit may litrato ko sa cellphone ng isang kriminal.
At lalong hindi ko maintindihan kung bakit may nakasulat na oras ng pagsundo sa akin.
“Hindi ba biro lang ito?”
Umiling siya.
“Hindi.”
“Anong ibig sabihin ng susunduin? Kukunin nila ako?”
“Hindi pa natin alam kung ano mismo ang plano nila. Pero seryoso ang banta.”
Naramdaman kong nanghina ang mga tuhod ko.
Si Rafael ang sumalo sa akin bago pa ako tuluyang mapaupo sa sahig.
“Look at me, Bella.”
Hindi ako makatingin.
“Bella.”
Napatingala ako.
“Hindi kita hahayaang mapahamak nang walang ginagawa.”
“Pero paano kung may mangyari sa akin habang nasa trabaho ka?”
“May mga kasamahan akong tutulong. Hindi mo kailangang harapin ito nang mag-isa.”
Bigla akong napahagulgol.
Hindi dahil sa takot lamang.
Kundi dahil sa pakiramdam na wala akong alam sa sarili kong buhay.
May misteryosong babae ang asawa ko.
May mga kriminal na sumusubaybay sa akin.
At lahat ng iyon ay nangyayari habang iniisip kong ang pinakamalaking problema ko ay ang kulay ng kanyang motorsiklo.
Hinawakan ko ang kanyang polo.
“Sabihin mo ang totoo, Rafael. May kinalaman ba rito ang babaeng nakita ko?”
Hindi siya agad sumagot.
At ang katahimikang iyon ang pinakakinatatakutan ko.
“Mayroon,” amin niya.
Para akong sinuntok sa dibdib.
“Kung ganoon, bakit hindi mo sabihin ang lahat?”
“Dahil may mga impormasyong hindi lang sa akin nakasalalay ang pagbubunyag.”
“Pero asawa mo ako!”
“Alam ko.”
“Hindi! Hindi mo alam! Kung alam mo, hindi mo ako hahayaang magmukhang tanga habang nakikita kitang may kasamang ibang babae!”
Pumikit siya.
Sa unang pagkakataon mula nang magkakilala kami, nakita kong nahihirapan siyang magsalita.
“May pagkakamali ako,” sabi niya. “Dapat sinabi ko nang mas maaga na may sitwasyong maaaring makaapekto sa kaligtasan mo.”
“Ano ang hindi mo sinasabi?”
Bago siya makasagot, muling tumunog ang cellphone niya.
Saglit siyang nakinig.
Pagkatapos ay seryosong nagsalita.
“Secure the evidence. Huwag munang ilipat ang witness hangga’t walang clearance.”
Pinatay niya ang tawag at tumingin sa akin.
“Kailangan kong pumunta sa headquarters. Darating ang dalawang officer para samahan ka. Ang isa ay babae. Kilala sila ng nanay ko.”
“Ayaw kong maiwang mag-isa.”
Lumapit siya at niyakap ako.
Hindi mahigpit.
Pero sapat para maramdaman kong nanginginig din pala siya.
“Babalik ako.”
“Ganiyan din ang sabi ng mga lalaking may tinatago.”
Napahinto siya.
Pagkatapos ay humalik sa noo ko.
“Kung ayaw mo na sa akin pagkatapos nito, tatanggapin ko. Pero kailangan muna kitang mailayo sa panganib.”
Umalis siya pagkaraan ng ilang minuto.
At sa unang pagkakataon, ang malaking bahay namin ay parang napakadilim.
Kinabukasan, pansamantalang isinara ko ang clinic.
Tinawagan ko ang manager ko at sinabing may emergency sa pamilya.
Hindi ko sinabi ang totoong dahilan.
Pero bandang alas-diyes ng umaga, may natanggap akong mensahe mula sa hindi kilalang numero.
“Maganda ba ang bagong kulay ng motorsiklo ng asawa mo?”
Nanlamig ang batok ko.
Kasunod noon ang isang litrato.
Ang pink na motorsiklo sa aming garahe.
Kuhang-kuha mula sa labas ng bahay.
Agad kong ipinakita iyon sa babaeng pulis na naka-assign sa akin, si Officer Trisha Mercado.
Hindi niya ako pinayagang lumapit sa bintana.
Tinawagan niya ang kanyang superior at ipinasa ang mensahe bilang ebidensya.
“Ma’am, huwag na po kayong sumagot.”
“Alam nila kung saan kami nakatira?”
“Mukhang may nagmamasid. Pero huwag po tayong mag-assume kung sino. Ipapasuri natin.”
Kinahapunan, dumating si Doña Celeste.
Hindi ko inaasahang makikita ko siyang umiiyak.
Yumakap siya sa akin nang mahigpit.
“Anak, sorry.”
Napatitig ako.
“Bakit po kayo humihingi ng tawad?”
“Dahil alam kong delikado minsan ang trabaho ni Rafael. Pero hindi ko inakalang madadamay ka.”
Pinaupo ko siya.
“Ma, may kilala po ba kayong Andrea Mendoza?”
Biglang nagbago ang kanyang mukha.
“Andrea?”
“Opo. Sinabi ni Rafael na magkasama silang lumaki.”
Napabuntong-hininga siya.
“Oo. Magkapitbahay kami noong nasa Antipolo pa kami.”
“Magkasintahan po ba sila dati?”
Mariin siyang umiling.
“Hindi, anak. Hindi naging sila.”
“Sigurado po kayo?”
“Sigurado ako.”
Bahagyang gumaan ang pakiramdam ko.
Pero ang susunod niyang sinabi ay nagdala ng panibagong sakit.
“May panahon lang na pakiramdam ni Rafael, responsibilidad niya ang buong pamilya ni Andrea.”
“Bakit?”
Dahan-dahang ibinaba ni Doña Celeste ang tingin.
“Labingpitong taon pa lang si Rafael nang mamatay ang kapatid ni Andrea sa isang aksidente sa kalsada. Magkakasama silang magkakaibigan noon. Si Rafael ang unang tumulong, pero hindi niya nailigtas ang bata.”
“At?”
“Sinisi niya ang sarili niya nang maraming taon.”
Hindi ko alam ang sasabihin.
“Pagkatapos noon, kapag may problema si Andrea, lagi siyang tumutulong. Hindi dahil mahal niya bilang kasintahan. Kundi dahil pakiramdam niya, may utang siyang hindi mababayaran.”
Tahimik akong nakinig.
“Pero hindi tama kung itinago niya sa iyo ang mga bagay na nakakasakit sa iyo,” dagdag ng biyenan ko. “Kakausapin ko rin ang anak ko.”
Napaluha ako.
“Ma, ang hirap pong magtiwala ulit.”
Hinawakan niya ang kamay ko.
“Alam ko. Pero mas mahirap kung puro hinala ang magiging kapalit ng katotohanan.”
Nang gabing iyon, umuwi si Rafael.
Mukha siyang hindi natulog.
May maitim na anino sa ilalim ng kanyang mga mata.
Pero bago pa kami makapag-usap, may tumawag sa akin.
Si Marco.
Ang dating boyfriend ko.
Hindi ko alam kung bakit niya ako tinawagan.
Pero nang marinig ko ang kanyang boses, para bang may kung anong humila sa akin pabalik sa nakaraan.
“Bella, puwede ba tayong magkita?”
“Bakit?”
“May kailangan akong sabihin tungkol sa asawa mo.”
Napatigil ako.
“Anong alam mo kay Rafael?”
“Basta, may mga bagay kang hindi alam.”
“Sabihin mo rito.”
“Hindi puwede sa telepono.”
Napatingin ako sa asawa ko.
Nakatayo siya malapit sa kusina, tahimik na nakikinig.
“Marco, kung wala kang matinong sasabihin, ibababa ko na.”
Biglang bumaba ang boses niya.
“May mga taong gumagamit sa pangalan mo. At kung hindi ka makikinig, baka ikaw ang sumalo sa kasalanan nila.”
Napakunot ang noo ko.
“Anong kasalanan?”
“Mga bayad. Mga pekeng sponsorship. At may isang account na nakapangalan sa negosyo mo.”
Bago ko siya matanong pa, naputol ang tawag.
Agad kong sinabi kay Rafael ang nangyari.
Hindi siya nagulat sa pangalan ni Marco.
At iyon ang nagpagalit sa akin.
“May alam ka rin tungkol sa kanya?”
“Sinusuri rin siya.”
“Simula kailan?”
“May ilang linggo na.”
Napaatras ako.
“Ilang linggo? Rafael, ilang linggo mo na itong alam at hindi mo sinabi sa akin?”
“Bella, pakinggan mo—”
“Hindi! Pagod na akong makinig sa kalahating katotohanan!”
Napahawak ako sa noo.
“Una, Andrea. Pagkatapos, litrato ko. Ngayon, pati ex ko. Ano pa ang malalaman ko bukas? Na hindi talaga tayo kasal?”
Lumapit siya.
“Hindi ko kailanman nilaro ang kasal natin.”
“Pero hindi mo rin ako tinrato bilang kapareha!”
Hindi siya sumagot.
At sa pagkakataong iyon, nakita kong tinamaan siya ng sinabi ko.
Makalipas ang ilang sandali, naupo siya sa harap ko.
“Tama ka.”
Nagulat ako.
“Anong sabi mo?”
“Tama ka. Nagkamali ako nang isipin kong ang pagprotekta sa iyo ay katumbas ng pagtatago sa iyo ng mga impormasyong dapat mong malaman tungkol sa sarili mong kaligtasan.”
Inilapag niya ang kanyang cellphone sa mesa.
“May mga bagay akong puwedeng sabihin. May iba namang kailangan munang pahintulutan ng imbestigasyon. Pero hindi na ako gagawa ng dahilan para iwasan ang mga tanong mo.”
Tahimik akong nakatitig sa kanya.
“At si Andrea?”
Bahagya siyang huminga nang malalim.
“Si Andrea ay financial analyst sa isang logistics company. Isa siya sa mga taong nakatuklas ng kahina-hinalang mga transaksyon ng kumpanyang pinapasukan niya.”
“Anong klaseng transaksyon?”
“May mga account na ginagamit sa paglipat ng pera mula sa ilegal na online operations at extortion.”
“At bakit siya nakikipagkita sa iyo?”
“Nagbigay siya ng impormasyon sa mga imbestigador. Natatakot siya dahil may mga taong nagbabanta sa kanya at sa pamilya niya.”
“Yung sobre?”
“May mga kopya iyon ng dokumento na nais niyang ipaabot sa kanyang abogado at sa mga imbestigador.”
“At ang paghawak mo sa kamay niya?”
“Umiiyak siya. Sinabi niyang natatakot siyang mawala rin ang natitira niyang pamilya.”
Masakit pa ring isipin.
Pero hindi na pareho ang bigat.
“Kung hindi mo siya mahal, bakit parang handa kang isakripisyo ang kasal natin para sa kanya?”
Doon tuluyang nagbago ang mukha niya.
“Bella, hindi ko isinasakripisyo ang kasal natin para kay Andrea.”
Tumayo siya at lumapit.
“Pero alam kong iyon ang naramdaman mo. At responsibilidad kong itama iyon.”
Hindi ko alam kung bakit mas masakit marinig ang pag-amin niya kaysa sa mga palusot na inaasahan ko.
Kinabukasan, kasama ang abogado ng kompanya ko, sinimulan naming suriin ang mga dokumentong binanggit ni Marco.
Doon nagsimulang magkaroon ng malinaw na hugis ang bangungot.
May tatlong pekeng resibo mula sa aking clinic.
May mga invoice na may pangalan ko ngunit hindi ko pinirmahan.
At may halagang ₱1.8 milyon na nakatala bilang bayad sa isang marketing consultancy na hindi ko kailanman kinontrata.
Mas nakakakilabot, ang pangalang nakalagay bilang contact person ay pamilyar sa akin.
Marco Villanueva.
Nang makita ko iyon, para akong nawalan ng hangin.
“Imposible.”
Tiningnan ako ng abogado ko.
“Ma’am Isabella, kailangan nating tiyaking walang ibang nakakuha ng access sa inyong business records.”
Agad kong ipinatawag ang accountant at operations manager ko.
Isa-isang sinuri ang mga log, approval records, at dating kontrata.
Doon namin natuklasang may lumang authorization form na ginagamit pa rin ng isang external marketing agency.
Agency na unang ipinakilala sa akin ni Marco noong kami pa.
Hindi pa malinaw kung sino ang gumawa ng mga pekeng dokumento.
Pero may dahilan na kaming maniwalang ginamit ang negosyo ko nang walang pahintulot.
Nang gabing iyon, nakatanggap ako ng email.
Walang malinaw na pangalan ng nagpadala.
Nakalakip ang isang litrato.
Ako at si Marco, kuha noong magkasintahan pa kami.
Sa ilalim, isang maikling mensahe:
“Kung ayaw mong lumabas ang lahat ng pangalan at dokumento, sabihin mo sa asawa mong tigilan ang paghahanap.”
Parang may malamig na kamay na dumaan sa aking likod.
Ipinakita ko iyon kay Rafael.
Muli siyang naging seryoso.
Ngunit sa pagkakataong ito, hindi niya ako iniwan sa dilim.
Tinawagan niya ang case investigator, pinasumite ang email bilang ebidensya, at ipinaalam sa akin kung anong hakbang ang susunod.
Makalipas ang dalawang araw, may bagong pangyayari.
Si Marco mismo ang pumunta sa opisina ng abogado ko.
May dala siyang flash drive.
Sinabi niyang gusto niyang tumulong.
Pero kapalit noon, gusto niyang maalis ang pangalan niya sa reklamo.
Nang tanungin kung bakit siya biglang nakikipagtulungan, napayuko siya.
“May mga taong mas malaki sa akin,” sagot niya.
“Sino?”
Nanginginig ang mga kamay niyang inilapag ang flash drive.
“Si Victor Salazar.”
Napatingin ako kay Rafael.
Kilala ko ang pangalang iyon.
Si Victor Salazar ang negosyanteng madalas makita sa mga charity event, sponsor ng mga motorcycle gathering, at may-ari ng isang malaking logistics firm.
At siya rin ang lalaking nakita kong kasama ni Andrea sa isang lumang larawan sa social media.
Pero hindi iyon ang pinakagulat ko.
Dahan-dahang inilabas ni Marco ang isang pirasong papel mula sa kanyang bulsa.
Isang photocopy ng marriage certificate namin.
May pulang bilog sa pangalan ni Rafael.
At sa gilid nito, may nakasulat na utos.
“Remove Captain Navarro from the investigation.”
Sa ilalim ng utos ay may ikalawang linya.
“If he refuses, use his wife.”