Ginamit Nila ang Pangalan ng Yumao Kong Ama, Ngunit Isang Lumang Sobre ang Nagpabago sa Laban

Bahagi 3: Ginamit Nila ang Pangalan ng Yumao Kong Ama, Ngunit Isang Lumang Sobre ang Nagpabago sa Laban

Hindi ko matandaan kung paano ako nakarating sa maliit kong apartment sa Mandaluyong nang gabing iyon.

Ang tanging malinaw sa isip ko ay ang sinabi ng accountant ko.

Ginamit nila ang pangalan ni Papa.

Dalawang araw matapos siyang ilibing.

Hindi ko alam kung anong klaseng tao ang kayang gawin iyon.

Kaya kinaumagahan, bago pa magbukas ang opisina, naroon na ako.

Naghihintay sa akin si Liza, hawak ang isang makapal na folder.

Tatlong taon na siyang accountant ng Casa Clara Interiors.

Tahimik siyang babae, mahilig sa kape, at bihirang makialam sa personal kong buhay.

Ngunit nang makita niya ako, agad siyang tumayo.

“Ma’am, pasensya na po kung ngayon ko lang ito napansin.”

“Hindi ikaw ang may kasalanan, Liza. Ipakita mo sa akin.”

Isa-isa niyang inilatag ang mga dokumento.

May tatlong kliyenteng nagbayad para sa mga renovation project.

May mga invoice na may pangalan ng kumpanya ko.

Ngunit ang bank account na nakalagay sa ilang payment instructions ay hindi pag-aari ng Casa Clara Interiors.

Pag-aari iyon ng isang kumpanyang tinatawag na BC Prime Design Solutions.

“BC?” tanong ko.

Tumango si Liza.

“Bianca Cruz.”

Nanlamig ang sikmura ko.

Nagtayo pala si Bianca ng sariling kumpanya habang nagtatrabaho sa akin.

At mas masakit, ginamit niya ang aming mga kliyente upang palihim na kumuha ng pera.

“Paano niya nagawa ito?”

“May access po siya sa client communications. May ilang supplier din siyang direktang kinakausap.”

Naalala ko ang lahat ng pagkakataong sinabihan niya akong magpahinga.

Clara, ako na ang bahala.

Clara, huwag mo nang problemahin ang invoices.

Clara, pamilya naman tayo.

Ngayon, bawat alaala ay parang kutsilyong unti-unting bumabaon.

“Ang authorization letter?” tanong ko.

Inilabas ni Liza ang isang photocopy.

Nakalagay doon ang pangalan ko.

May pirma sa ibaba.

Kamukha ng pirma ko.

Ngunit hindi akin.

Sa kasunod na pahina, nakalista ang pangalan ni Papa bilang dating financial guarantor sa isang supporting document.

Nakalagay rin ang isang lumang address namin sa Batangas.

“Bakit pangalan ni Papa?”

“Posibleng ginamit nila ang lumang impormasyon mula sa records ng studio, Ma’am. Hindi pa po natin alam kung tinanggap o ginamit talaga ng financing company ang dokumento.”

Napahawak ako sa noo.

Hindi pa sigurado kung may nailabas na pera gamit iyon.

Ngunit sapat nang makita ang pangalan ni Papa sa papel na hindi niya kailanman pinahintulutan.

“Liza, huwag nating gagalawin ang anumang record. Kailangan ng kumpletong kopya ang abogado.”

Tumango siya.

“Kinuha ko na po ang mga original email at transaction references.”

Noong tanghali, nakipagkita ako kay Attorney Miguel Ramos.

Matagal na siyang legal adviser ng aming kumpanya.

Nang makita niya ang mga dokumento, seryoso siyang nagtanong.

“Clara, may pinirmahan ka bang kasunduan na nagbibigay kay Bianca ng karapatang tumanggap ng bayad para sa kumpanya?”

“Wala.”

“May pinahintulutan ka bang maglipat ng account details sa mga kliyente?”

“Wala rin.”

“Kung ganoon, kailangan nating ipaalam agad sa bangko at sa mga apektadong kliyente. Kailangan din nating suriin ang mga ebidensya bago magsampa ng kaukulang reklamo.”

Pagkatapos, inilapit niya sa akin ang isa pang papel.

“May dapat ka pang malaman.”

Isang draft investment agreement iyon.

Nakalagay doon na kapag nakumpleto ang transaksyon, magkakaroon ng malaking controlling stake ang isang bagong holding company sa Casa Clara Interiors.

Ang pangalan ng bagong kumpanya?

Villareal-Cruz Holdings.

Adrian Villareal.

Bianca Cruz.

Para silang naghahanda ng bagong buhay gamit ang perang pinaghirapan ko.

“Hindi pa ito epektibo,” paliwanag ni Attorney Miguel. “Hindi nila basta-basta makukuha ang negosyo mo nang walang wastong kasunduan. Pero malinaw na may pinagplanuhan sila.”

Tahimik akong tumango.

“Attorney, gusto kong protektahan ang kumpanya.”

“At ang kasal mo?”

Tumingin ako sa kanya.

“Gusto ko ring makaalis doon nang legal.”

Ipinaliwanag niya na sa Pilipinas, hindi simpleng pagkuha lamang ng divorce certificate ang pagwawakas ng isang karaniwang lokal na kasal.

Kailangan naming suriin kung anong legal na proseso ang naaangkop, kabilang ang legal separation at iba pang posibleng remedyong pinahihintulutan ng batas.

Hindi niya ako binigyan ng huwad na pangako.

At iyon ang kailangan ko.

Katotohanan.

Hindi panibagong kasinungalingan.

Kinahapunan, nagpatawag ako ng emergency meeting sa studio.

Nandoon ang lahat ng empleyado maliban kay Bianca.

“May ilang financial irregularities na kasalukuyang sinusuri,” sabi ko. “Simula ngayon, lahat ng pagbabago sa payment instructions ay kailangang kumpirmahin sa official company channels.”

Nagkatinginan ang mga tauhan ko.

Lumapit si Marco, ang senior designer namin.

“Ma’am, may problema po ba ang kumpanya?”

Ngumiti ako nang mahina.

“May problema. Pero hindi ibig sabihin ay matatapos tayo.”

Nanahimik ang lahat.

“Kung may magsabi sa inyong magsasara tayo, huwag kayong maniwala hangga’t hindi ninyo naririnig sa akin.”

Tumango sila.

Pagkatapos ng meeting, lumapit ang isang batang designer na si Jenny.

“Ma’am Clara, may gusto po sana akong sabihin.”

“Ano iyon?”

“Dalawang linggo na po akong kinakausap ni Ma’am Bianca.”

Tumingin ako sa kanya.

“Tungkol saan?”

“Gusto niya po akong lumipat sa bagong company nila. Sabi niya, malapit na raw magsara ang Casa Clara.”

Napapikit ako.

“May iba pa ba siyang kinausap?”

Tumango si Jenny.

“Halos lahat po kami.”

Ipinakita niya ang mga mensahe.

May pangakong mas mataas na sahod.

May signing bonus.

May listahan ng mga proyektong kasalukuyang hawak ng studio ko.

At may isang linyang paulit-ulit na lumilitaw.

Huwag munang sabihin kay Clara.

Tinignan ko si Jenny.

“Bakit mo ito ipinakita sa akin?”

Namula ang mga mata niya.

“Ma’am, noong naospital ang anak ko, kayo ang nagbigay sa akin ng salary advance. Hindi ninyo ako pinahiya. Ayokong makitang mawala ang kumpanyang pinaghirapan ninyo.”

Sa unang pagkakataon mula nang mamatay si Papa, muntik na akong umiyak sa harap ng ibang tao.

Hindi dahil sa sakit.

Kundi dahil may natitira pa palang mga taong marunong tumanaw ng utang na loob.

Nang gabing iyon, nakatanggap ako ng tawag mula kay Mama.

Matagal kong tinitigan ang pangalan niya sa screen.

Sa huli, sinagot ko.

“Clara, anak, kumusta ka?”

“Ano pong kailangan ninyo?”

“Ganyan ka na ba makipag-usap sa nanay mo?”

Tahimik ako.

Bumuntong-hininga siya.

“Nabalitaan kong may problema kayo ni Adrian.”

“Sino ang nagsabi?”

“Si Adrian mismo. Tumawag siya sa akin.”

Napatawa ako nang mapait.

“Siyempre.”

“Anak, huwag mong sirain ang marriage mo dahil lang sa isang babae.”

Hindi ako nakapagsalita.

“Lalaki si Adrian. May mga pagkakataong natutukso sila. Ang mahalaga, responsable siya at may magandang trabaho.”

Naramdaman kong nanginginig ang kamay ko.

“Ma, seryoso po ba kayo?”

“Clara, hindi lahat ng pagkakamali ay kailangang humantong sa paghihiwalay.”

Naalala ko si Papa.

Ang mga gabing nakaupo siya sa veranda habang hinihintay si Mama.

Ang mga pagkaing paulit-ulit niyang iniinit.

Ang araw na humingi siya ng tawad kahit hindi naman siya ang nagtaksil.

“Ganyan din po ang sinabi ninyo kay Papa, hindi ba?”

Tumahimik siya.

“Sinabi ninyo sa kanya na intindihin kayo. Na hayaan muna kayong maging masaya.”

“Clara—”

“At ngayon, gusto ninyo akong turuang gawin ang parehong bagay?”

“Anak, iba ang sitwasyon—”

“Hindi po. Pareho lang. Gusto ninyong may isang taong masaktan para komportable ang isa.”

Nakarinig ako ng malalim na buntong-hininga.

Pagkatapos, nagbago ang boses niya.

“Clara, may kailangan din pala akong pabor.”

Napapikit ako.

“Ano iyon?”

“May sakit si Roberto. Kailangan niya ng pera para sa pagpapagamot.”

Si Roberto.

Ang lalaking ipinagpalit niya kay Papa.

“Magkano?”

“Mga ₱300,000 sana.”

Hindi ako agad nakapagsalita.

Dalawang linggo pa lamang mula nang ilibing namin si Papa.

At ngayon, humihingi siya ng pera para sa lalaking dahilan ng pagkawasak ng kanilang pamilya.

“Ma,” mahinahon kong sabi, “hindi ako magbibigay.”

“Clara! Nanay mo ako!”

“Opo. Pero hindi ninyo maaaring gamitin iyon para obligahin akong pondohan ang mga pinili ninyo.”

“Napakawalang-utang-na-loob mo!”

Napaluha ako.

Hindi dahil nasaktan ako sa sinabi niya.

Kundi dahil sa wakas, naintindihan kong hindi ko kailangang habulin ang pagmamahal ng taong ayaw itong ibigay.

“Magandang gabi po.”

Pinatay ko ang tawag.

Kinabukasan, bumalik ako sa Batangas.

Hindi para kausapin si Mama.

Kundi para ayusin ang naiwan ni Papa.

Sa lumang bahay namin, sinalubong ako ni Mang Ben, ang pinakamatalik niyang kaibigan.

“Clara, may ipinaiwan sa akin ang tatay mo.”

Iniabot niya ang isang lumang brown envelope.

May sulat-kamay sa harapan.

Para kay Clara. Buksan mo kapag handa ka na.

Naupo ako sa lumang silya ni Papa.

Maingat kong binuksan ang sobre.

Sa loob, may tatlong bagay.

Isang sulat.

Isang maliit na savings passbook.

At isang USB drive.

Una kong binasa ang sulat.

Anak, kung binabasa mo ito, ibig sabihin ay hindi ko naibigay sa iyo nang personal ang mga ito.

Alam kong matigas ang ulo mo, katulad ko.

Pero sana, sa isang bagay ay huwag mo akong gayahin.

Huwag mong hayaang ang takot na maiwan ay maging dahilan para mawalan ka ng respeto sa sarili mo.

Tumulo ang luha ko sa papel.

Nagpatuloy ako sa pagbabasa.

May ilang bagay akong natuklasan nitong mga nakaraang buwan. Hindi ko alam kung gaano kalaki ang kinalaman ng mga iyon sa buhay mo ngayon.

Pero kung sakaling may kakaibang mangyari sa negosyo mo, kausapin mo si Mang Ben. Nasa USB ang mga kopyang ipinakita sa akin.

Napakunot ang noo ko.

Ano ang kinalaman ni Papa sa negosyo ko?

Agad kong binuksan ang laptop ko.

Isinaksak ang USB.

May folder doon na may pangalang:

PROPERTY TRANSACTIONS — CONFIDENTIAL

Sa loob, may mga email, scanned documents, at screenshots ng mga mensahe.

Habang binabasa ko ang mga iyon, unti-unting nanigas ang buong katawan ko.

May komunikasyon pala si Adrian sa kompanyang konektado sa lalaking kinakasama ngayon ni Mama.

Si Roberto.

Hindi sila mga estranghero.

Magkakilala sila.

At matagal nang magkakilala.

Mas lumala pa ang natuklasan ko nang buksan ko ang huling file.

Isang scanned letter iyon na may petsang ilang buwan bago mamatay si Papa.

May pangalan ni Adrian.

May pangalan ni Bianca.

At may pangalan ni Roberto bilang proposed investor.

Sa ilalim, may tala tungkol sa paggamit ng property records at personal information mula sa lumang bahay namin sa Batangas.

Napatayo ako.

Hindi ko na kayang ituring na magkakahiwalay na pangyayari ang lahat.

Ang pagtataksil ni Mama.

Ang pagkakaroon ng ibang babae ni Adrian.

Ang lihim na kumpanya ni Bianca.

At ang pagkuha ng pera mula sa mga kliyente ko.

Kinuha ko ang telepono.

Tinawagan ko si Attorney Miguel.

“Attorney, may bago akong ebidensya.”

“Ano iyon, Clara?”

“May posibilidad na iisang grupo ang nasa likod ng lahat.”

“Anong grupo?”

Huminga ako nang malalim.

“Ang asawa ko, ang matalik kong kaibigan…”

Napatingin ako sa lumang larawan ni Papa.

“At ang lalaking ipinagpalit ng nanay ko sa kanya.”

Bago pa ako makapagsalita muli, may kumatok sa pinto.

Tatlong malalakas na katok.

Binuksan ni Mang Ben ang bintana at sumilip.

Biglang nagbago ang mukha niya.

“Clara,” pabulong niyang sabi, “huwag mong bubuksan.”

“Bakit po?”

“Si Roberto ang nasa labas.”

Nanlamig ang dugo ko.

At pagkatapos, narinig ko ang boses ng lalaking iyon.

“Clara! Alam kong nandiyan ka!”

Sandaling tumahimik ang paligid.

Pagkatapos, sumigaw siya ng isang pangungusap na nagpanginig sa aking mga kamay.

“Ibalik mo ang USB na kinuha mo! Hindi mo alam kung gaano kalaking problema ang papasukin mo!”
(Ipagpatuloy ang pagbabasa ng Bahagi 4…)