PAGBABALIK NG NAKARAAN

BAHAGI 3: ANG PAGBABALIK NG NAKARAAN

08. ANG LALAKING NASA LABAS NG BAHAY

Hindi ako nakatulog buong gabi.

Paulit-ulit na umiikot sa isip ko ang mga sinabi ni Eduardo.

Hindi ko tunay na anak si Angela.

Ang lalaking minahal ko noon ang kanyang tunay na ama.

At ngayon, matapos ang mahigit dalawampung taon, bigla siyang bumalik.

Nang sumikat ang araw, nakaupo pa rin ako sa sala.

Tahimik ang buong bahay.

Hanggang sa may marinig akong tunog ng doorbell.

Isang beses.

Dalawang beses.

Tatlong beses.

Parang may mabigat na bagay na bumagsak sa dibdib ko.

Dahan-dahan akong lumapit sa pinto.

Pagbukas ko.

Parang huminto ang oras.

Nakatayo sa harap ko ang lalaking hindi ko naisip na makikita ko pang muli.

Si Gabriel.

Mas matanda na siya ngayon.

May halong puti na ang buhok.

May bakas ng panahon sa kanyang mukha.

Ngunit hindi ko pa rin makakalimutan ang mga matang minsang pinangarap kong makasama habambuhay.

“Lucia…”

Mahina niyang tawag sa pangalan ko.

Napaatras ako.

“Ano ang ginagawa mo rito?”

Nanigas ang kanyang panga.

“Narito ako para sa anak ko.”

Parang kutsilyong tumarak ang bawat salita sa puso ko.

Anak niya.

Hindi anak namin.

Hindi anak ko.

Anak niya.

Mabilis kong isinara ang pinto.

Ngunit bago pa man iyon tuluyang magsara, sinabi niya:

“Alam kong galit ka.”

“Pero may karapatan akong malaman ang katotohanan.”

Hindi ko siya pinakinggan.

Nanginig ang buong katawan ko habang nakasandal sa pinto.

At sa unang pagkakataon matapos ang dalawampung taon…

natakot ako.

09. ANG LIHAM NA ITINAGO NG LOLA

Nang tanghali ring iyon, muling dumating ang matandang babae.

Ang lola ng dating nobyo ni Angela.

May dala siyang isang maliit na kahon.

“Lahat ito ay para sa iyo.”

Nalilito kong tinanggap iyon.

Sa loob ay may mga lumang larawan.

Mga lumang dokumento.

At isang sobre na kulay dilaw na halos kupas na.

Nang makita ko ang pangalan ko sa harap ng sobre, nanlamig ang katawan ko.

Sulat-kamay iyon ni Gabriel.

Dahan-dahan kong binuksan ang liham.

At habang binabasa ko iyon, tuluyan akong napaluha.

Lucia,

Kung binabasa mo man ito, ibig sabihin nabigo akong hanapin ka.

Hindi ako kusang umalis.

Hindi kita iniwan.

Noong araw na pupuntahan sana kita, naaksidente ang sasakyan ko.

Ilang buwan akong naospital.

Pagkagising ko, sinabi nilang lumipat na kayo.

Sinubukan kitang hanapin.

Paulit-ulit.

Taon-taon.

Ngunit hindi kita makita.

Hindi ako nag-asawa.

Hindi rin ako nagkaroon ng ibang anak.

Dahil ikaw lang ang minahal ko.

At kung mayroon man tayong anak…

hinding-hindi ko siya tatalikuran.

Gabriel

Nanginginig ang mga kamay ko.

Hindi ko namalayang tumutulo na ang mga luha ko.

Dalawampung taon.

Dalawampung taon akong naniwalang iniwan niya ako.

Dalawampung taon ko siyang kinamuhian.

Ngunit paano kung mali pala ako?

Paano kung pareho kaming naging biktima ng isang kasinungalingan?

10. ANG PAGTATAPATAN

Kinagabihan.

Tinawag ko si Eduardo.

Tahimik siyang umupo sa tapat ko.

At sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon ng pagsasama, tinanong ko siya nang direkta.

“Alam mo ba ang tungkol dito?”

Ipinakita ko ang liham.

Nakita kong namutla siya.

Hindi siya agad sumagot.

At sapat na iyon para malaman kong may tinatago siya.

“Eduardo.”

“Sabihin mo ang totoo.”

Pumikit siya.

Pagkatapos ay dahan-dahang yumuko.

“Oo.”

Parang gumuho ang buong mundo ko.

“Anong ibig mong sabihin na oo?”

Mahina siyang nagsalita.

“Alam ko na hindi ka iniwan ni Gabriel.”

Hindi ako makahinga.

Pakiramdam ko ay umikot ang buong silid.

“Alam mo?”

“Alam mo sa loob ng lahat ng panahong ito?”

Tumulo ang luha sa kanyang mga mata.

“Oo.”

“Pero natakot ako.”

“Tinatakot mo ako noon na baka mawala ka.”

“Ayaw kitang mawala.”

Napatayo ako.

Hindi dahil sa galit.

Kundi dahil sa sobrang pagkabigla.

Dalawampung taon.

Dalawampung taon niyang itinago ang katotohanan.

Dalawampung taon niyang hinayaang kamuhian ko ang isang taong walang kasalanan.

Hindi ko alam kung iiyak ako o sisigaw.

11. ANG NAKAKAGULAT NA RESULTA

Habang nagkakagulo ang lahat.

May isa pang taong hindi namin napapansin.

Si Angela.

Tahimik lamang siyang nakikinig mula sa hagdan.

Namumutla ang kanyang mukha.

Nanginginig ang kanyang mga kamay.

At nang marinig niya ang lahat…

bigla siyang bumagsak.

“Angela!”

Mabilis naming sinalo ang kanyang katawan.

Agad namin siyang dinala sa ospital.

Halos mabaliw ako sa pag-aalala.

Ilang oras kaming naghintay sa labas ng emergency room.

Hanggang sa lumabas ang doktor.

Ngunit kakaiba ang ekspresyon nito.

Hindi siya mukhang nag-aalala.

Mukha siyang naguguluhan.

“May problema ba, Dok?”

Tanong ko.

Tumingin siya sa amin.

Pagkatapos ay sinabi ang mga salitang nagpayanig sa buong pagkatao ko.

“May nakita kami sa mga pagsusuri.”

“At kailangan ninyong malaman agad.”

Biglang bumilis ang tibok ng puso ko.

“Ano iyon?”

Huminga nang malalim ang doktor.

Pagkatapos ay tumingin kay Angela.

At saka sa akin.

“Ang batang dinadala niya…”

“Hindi isa.”

Nanlaki ang mga mata ko.

“Ano?”

Tahimik na tumango ang doktor.

“Kambal sila.”

Natigilan kaming lahat.

Ngunit hindi pa roon natapos.

Dahil may inilabas siyang isa pang dokumento.

At nang mabasa niya ang resulta…

biglang nagbago ang kanyang mukha.

“Imposible…”

Mahina niyang bulong.

“Ano po ang ibig sabihin?”

Tanong ni Eduardo.

Tumingin sa amin ang doktor.

At sa sandaling iyon, alam kong may isa na namang lihim na mabubunyag.

Isang lihim na mas magpapagulo sa aming pamilya.

Dahil ang pangalan ng ama na lumabas sa medical verification report…

ay hindi pangalan ng dating nobyo ni Angela.

At hindi rin pangalan ng kahit sinong kilala namin.

Kundi pangalan ng isang taong matagal nang itinuturing na patay.