BAGONG SIMULA
BAHAGI 4: ANG BAGONG SIMULA
Anim na buwan ang lumipas.
Opisyal nang natapos ang kaso.
Nanalo ako.
Nabawi ng kumpanya ang lahat ng perang ninakaw.
Nahatulan si Angela ng pagkakakulong dahil sa pandaraya at pagnanakaw.
Samantalang si Marco ay tuluyang nawalan ng trabaho, reputasyon, at lahat ng ari-arian na hindi kanya.
Sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon…
Malaya na ako.
Hindi na bilang asawa ng isang lalaki.
Kundi bilang sarili kong pagkatao.
Mas lumago ang kumpanya.
Mas dumami ang mga resort.
Mas dumami ang mga empleyadong natulungan namin.
At unti-unti ring gumaan ang puso ko.
Isang araw.
Habang nag-iinspeksyon ako sa isa sa aming mga bagong proyekto sa tabing dagat.
May isang batang babae ang biglang natapilok malapit sa pantalan.
Bago pa siya tuluyang mahulog.
May isang lalaki ang mabilis na sumalo sa kanya.
Nang ibalik niya ang bata sa kanyang ina.
Napangiti ang lahat.
Pati ako.
Hindi ko namalayang nakatitig na pala ako sa kanya.
Matangkad.
Simple.
At may mabait na mga mata.
Napansin niya akong nakatingin.
Ngumiti siya.
“Ayos lang po ba kayo?”
Napatawa ako.
“Dapat yata ako ang magtanong niyan.”
Nagpakilala siya.
Si Daniel.
Isang engineer na nangunguna sa proyekto.
Habang lumilipas ang mga buwan.
Mas madalas kaming nagkikita.
Mas madalas kaming nag-uusap.
At sa kauna-unahang pagkakataon matapos ang mahabang panahon…
May isang taong hindi interesado sa pera ko.
Hindi interesado sa posisyon ko.
Hindi interesado sa apelyido ng pamilya ko.
Interesado siya sa akin.
Bilang tao.
Isang taon matapos ang iskandalo.
Muli akong bumalik sa resort kung saan nagsimula ang lahat.
Ngunit ibang-iba na ang pakiramdam.
Wala nang sakit.
Wala nang galit.
Puro kapayapaan na lamang.
Habang nakatanaw ako sa dagat.
May isang pamilyar na boses na nagsalita sa likod ko.
“Liza.”
Paglingon ko.
Nakita ko si Marco.
Payat.
Mukhang pagod.
At malayong-malayo sa lalaking dati kong kilala.
“Patawad.”
Iyon lang ang sinabi niya.
Tahimik ko siyang tiningnan.
Pagkatapos ay ngumiti.
Hindi dahil mahal ko pa siya.
Kundi dahil wala na akong galit.
“Pinapatawad kita.”
“Sana matuto ka sa lahat ng nangyari.”
Tumulo ang luha niya.
Ngunit sa pagkakataong ito.
Hindi na ako naapektuhan.
Dahil tapos na ang kabanatang iyon.
Maya-maya.
May isang kamay na marahang humawak sa kamay ko.
Si Daniel.
Ngumiti siya.
“Handa na ba?”
Tumango ako.
At magkahawak-kamay kaming naglakad palayo.
Sa likuran namin ay ang mga alaala ng pagtataksil.
Sa harapan naman ay isang bagong buhay.
Isang buhay na puno ng respeto.
Katapatan.
At tunay na pagmamahal.
Habang papalubog ang araw sa dagat.
Napangiti ako.
Dahil minsan…
Ang pinakamalaking pagtataksil ang siyang nagdadala sa atin patungo sa pinakamagandang kapalaran.
WAKAS