akala ko asawa ko lang ang gustong pumatay sa akin, hanggang marinig ko ang boses ng kapatid ko sa kabilang linya
bahagi 2: akala ko asawa ko lang ang gustong pumatay sa akin, hanggang marinig ko ang boses ng kapatid ko sa kabilang linya
“Miguel…”
Kasing lambing pa rin ng dati ang boses ni Camila.
“Kailan ka pa gising?”
Hindi ako agad sumagot.
Nakahiga pa rin ako sa kama, kalahating nakapikit, pero ang buong katawan ko ay parang hinigpitan ng bakal.
Sa kamay niya, kumikislap ang talim ng paper cutter sa ilalim ng malamlam na ilaw ng bedside lamp.
Kung ibang gabi iyon, iisipin kong isa lamang siyang magandang babae na hindi makatulog.
Pero ngayong gabi, ang babaeng minahal ko nang pitong taon ay nakatayo sa harap ko, may hawak na talim, at alam kong kanina pa niya pinaplano ang kamatayan ko.
Dahan-dahan akong bumangon.
“Camila,” sabi ko, pilit pinapakalma ang boses. “Ano ang ginagawa mo?”
Tumigil siya sa tabi ng kama.
Hindi siya sumugod.
Hindi rin siya nag-panic.
Sa halip, ngumiti siya.
Iyon ang mas nakakatakot.
“Mali ang iniisip mo,” mahina niyang sabi. “Kinuha ko lang ito dahil may bubuksan akong dokumento.”
Tumingin ako sa paper cutter.
“Alas-dos ng madaling-araw?”
Bahagyang kumibot ang kanyang labi.
“Hindi ka rin naman natutulog, hindi ba?”
Nagkatinginan kami.
Sa loob ng ilang segundo, walang ibang maririnig kundi ang mahinang ugong ng aircon at ang sariling tibok ng puso ko.
Pagkatapos, biglang tumunog muli ang cellphone ko.
Isa pang mensahe mula kay Mang Ernesto.
“Sir, lumabas kayo sa bahay. Ngayon na. Huwag sa main door. May tao sa labas.”
Nanigas ang daliri ko sa screen.
Nakita rin ni Camila ang mensahe.
Sa pagkakataong iyon, tuluyan nang nawala ang lambing sa mukha niya.
“Mang Ernesto talaga,” bulong niya. “Matanda na, pero hindi pa rin marunong manahimik.”
“Siya ang nagligtas sa buhay ko,” sabi ko.
Tumawa siya nang mahina.
“Hindi. Pinahaba lang niya ang paghihirap mo.”
Tumayo ako mula sa kama.
“Kaya totoo. Ikaw ang may pakana.”
Hindi siya sumagot.
Pero ang katahimikan niya ang pinakamalinaw na pag-amin.
Lumapit siya ng isang hakbang.
“Ano bang akala mo, Miguel? Na habang buhay akong magiging palamuti lang sa bahay na ito? Asawang nakangiti sa mga party, nakatayo sa tabi mo, nagpapanggap na masaya habang lahat ng tao ay binabanggit ang pangalan mo?”
“Binigay ko sa’yo ang lahat.”
“Mali,” bigla niyang putol. “Binigay mo sa akin ang mga bagay na akala mo sapat. Bahay. Kotse. Alahas. Pero ang kapangyarihan? Ang kumpanya? Ang apelyido mo? Lahat iyon, ikaw pa rin ang may hawak.”
Ramdam kong umakyat ang galit sa dibdib ko.
“Kaya papatayin mo ako?”
Hindi na siya ngumiti.
“Kailangan mong mawala.”
Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa ulo ko.
Sa sandaling iyon, tumunog ang phone niya.
Hindi niya sinagot agad.
Pero nakita ko ang pangalan sa screen.
“antonio”
Ang nakababatang kapatid ko.
Ang taong pinalaki ko matapos mamatay ang aming mga magulang.
Ang taong binigyan ko ng posisyon sa kumpanya kahit ilang beses niyang sinayang ang tiwala ko.
Ang kapatid kong lagi kong pinagtatanggol sa harap ng board.
At siya ang tumatawag sa asawa ko sa alas-dos ng umaga.
Hindi ko na napigilan ang sarili ko.
“Inyo ni Antonio ang plano?”
Doon unang nagbago ang mukha ni Camila.
Hindi takot.
Hindi pagsisisi.
Kundi inis.
Parang naiinis siyang nalaman ko nang mas maaga kaysa sa inaasahan nila.
Sinagot niya ang tawag at inilagay sa speaker.
“Bakit?” malamig niyang tanong.
Boses ni Antonio ang sumunod na narinig ko.
“Nasaan ka? Tumawag si Diego. Hindi pa umaalis si Kuya sa bahay. May problema ba?”
Para akong sinuntok sa sikmura.
Diego.
Ang personal bodyguard ko.
Ang lalaking nakabantay sa gate namin tuwing gabi.
Ibig sabihin, hindi lang silang dalawa.
May tao rin sila sa labas.
Camila tumingin sa akin.
Pagkatapos, mahinahon niyang sinabi sa phone, “Gising siya.”
Ilang segundo ang katahimikan.
Pagkatapos, narinig ko ang pagmumura ni Antonio.
“Putang— Paano nangyari iyan?”
“Si Ernesto,” sabi ni Camila. “Nagtext.”
“Sinabi ko na dapat tinapos na natin ang matandang iyon bago siya nakaalis!”
Nanlamig ang buong katawan ko.
Tinapos?
Ibig sabihin, nasa panganib din si Mang Ernesto.
Mabilis kong kinuha ang phone ko, pero bago pa ako makatawag, inihagis ni Camila ang paper cutter sa direksyon ko.
Hindi niya ako tinamaan.
Pero tumama iyon sa lampshade sa tabi ko.
Nabasag ang ilaw.
Dumilim ang kalahati ng kuwarto.
Sabay kaming kumilos.
Tumakbo ako papunta sa dressing room.
May maliit akong drawer doon na may emergency phone at susi ng likod na pinto.
Pero bago ko maabot iyon, narinig ko ang yabag sa labas ng kwarto.
Hindi isa.
Hindi dalawa.
Marami.
May kumatok sa pinto.
“Ma’am?”
Boses ni Diego.
Tahimik na tumayo si Camila sa gitna ng silid.
Pagkatapos, sumigaw siya.
“Pumasok kayo! Sinaktan ako ni Miguel!”
Nanlaki ang mga mata ko.
“Camila!”
Sa isang iglap, hinila niya ang manggas ng sarili niyang damit at ginuhitan ang braso niya gamit ang talim.
Pumatak ang dugo sa puting silk dress.
Pagkatapos, bumagsak siya sa sahig, nanginginig, umiiyak.
Napakabilis.
Napakahusay.
Parang eksenang ilang beses na niyang inensayo.
Bumukas nang malakas ang pinto.
Pumasok si Diego kasama ang dalawang lalaking hindi ko kilala.
Pareho silang nakaitim.
Pareho ring may baril sa bewang.
Itinaas ko ang dalawang kamay.
“Diego, makinig ka sa akin. Hindi ako—”
Pero hindi niya ako pinakinggan.
Ang mga mata niya ay hindi mata ng bodyguard na nagulat.
Mata iyon ng taong naghihintay lang ng utos.
“Sir Miguel,” sabi niya, mabagal. “Mas mabuting sumama na kayo sa amin.”
“Kanino?”
Hindi siya sumagot.
Si Camila ang sumagot habang nakaupo sa sahig, umiiyak pa rin.
“Sa pamilya mo.”
At doon ko narinig mula sa speaker ng phone niya ang boses ni Antonio.
“Kuya, huwag ka nang lumaban. Kapag pumirma ka sa transfer papers, bibigyan ka namin ng disenteng libing.”
Napatitig ako sa phone.
“Transfer papers?”
Tumawa si Antonio.
“Akala mo ba insurance lang ang kailangan namin? Hindi. Kailangan namin ang kumpanya, ang lupa sa Cavite, ang shares mo sa port project, lahat.”
Unti-unti kong naintindihan.
Hindi ito simpleng pagtataksil ng asawa.
Hindi rin ito selos, galit, o pera lang.
Isa itong pag-agaw.
Matagal nang nakahanda.
At ako ang huling dokumentong kailangan nilang punitin.
Lumapit si Diego at hinawakan ang braso ko.
Sa parehong sandali, biglang umalingawngaw ang malakas na putok mula sa labas ng bahay.
Sumunod ang sigaw ng isang lalaki.
Nagkatinginan kaming lahat.
May isa pang putok.
Pagkatapos, namatay ang buong kuryente ng mansyon.
Kadakilaan ng dilim ang bumalot sa silid.
Sa kadiliman, narinig ko ang phone ko na muling nag-vibrate sa sahig.
Gumapang ako palapit, kahit may baril na itinutok sa akin.
Nasilip ko ang bagong mensahe.
Mula kay Mang Ernesto.
“Sir, nasa loob na ako. Pero hindi ako mag-isa.”
Bago ko pa mabasa ang kasunod na mensahe, may bumagsak na mabigat sa pasilyo.
At mula sa dilim sa likod ni Diego, may boses na pamilyar na pamilyar ang nagsalita.
“Pakawalan mo ang kuya ko.”
Hindi iyon si Mang Ernesto.
Hindi rin si Antonio.
Boses iyon ng taong inakala kong patay na labing-isang taon na ang nakalipas.