BAHAGI 4 (WAKAS)

Tatlong buwan matapos kong malaman ang katotohanan.

Nagbago ang buong buhay ko.

Nakilala ko ang aking tunay na pamilya.

Hindi sila perpekto.

Hindi sila kasing yaman ng inaakala ko.

Ngunit sa unang pagkikita pa lang, naramdaman kong matagal na nila akong hinihintay.

Lalo na ang kambal kong kapatid na babae.

Halos isang oras kaming magkatitigan at umiyak.

Para bang sinusubukan naming bawiin ang dalawampu’t limang taong nawala.

Samantala, ang pamilyang nagpalaki sa akin ay nanatiling pamilya ko.

Walang nagbago roon.

Tinawag ko pa rin silang Mama at Papa.

At ni minsan ay hindi nila ipinadamang hindi ako tunay na anak.

Doon ko napagtanto na ang pamilya ay hindi lamang dugo.

Pamilya rin ang mga taong piniling mahalin ka araw-araw.

—

Tungkol naman kay Angela.

Hindi nagtagal ay lumabas ang lahat ng katotohanan.

Natuklasan ng mga awtoridad ang pandaraya niya sa negosyo.

Pati ang pananakot at paggamit niya ng mga kumpidensyal na dokumento.

Maraming dating kasamahan ang nagsampa ng reklamo laban sa kanya.

Unti-unti siyang nawalan ng impluwensiya.

At sa huli, wala nang natira sa lahat ng bagay na pilit niyang kinapit.

—

At si Marco?

Hindi ko siya agad pinatawad.

Hindi rin ako agad bumalik.

Matapos ang lahat, kailangan kong matutong mahalin muli ang sarili ko.

Tinanggap ko ang alok sa culinary institute sa Europa.

Lumipad ako.

Sa loob ng isang taon.

Natuto akong mamuhay nang mag-isa.

Natutong mangarap para sa sarili ko.

At natutong hindi umasa sa kahit sino para maging masaya.

Sa buong panahong iyon, hindi tumigil si Marco.

Hindi siya nangulit.

Hindi siya namilit.

Ngunit bawat buwan, may dumarating na liham.

Hindi text.

Hindi email.

Kundi sulat-kamay.

Ikinukuwento niya kung paano niya inaayos ang mga pagkakamali niya.

Kung paano niya muling binubuo ang sarili niya.

At kung gaano niya ako nami-miss.

Eksaktong labindalawang liham ang natanggap ko.

Isa bawat buwan.

At ni isa roon ay walang dahilan o palusot.

Puro katotohanan lamang.

—

Makalipas ang isang taon.

Umuwi ako.

Sa araw ng pagbabalik ko, may culinary festival na ginaganap.

Libo-libong tao ang naroon.

At sa gitna ng pinakamalaking pavilion ay may bagong restaurant concept na pinag-uusapan ng lahat.

Nang makita ko ang pangalan nito, natigilan ako.

“Lina.”

Dahan-dahan akong pumasok.

Sa loob ay may daan-daang larawan.

Mga larawan ng paglalakbay ko.

Mga pangarap ko.

Mga paborito kong pagkain.

At sa pinakadulo ng bulwagan ay nakatayo si Marco.

Mas payat.

Mas matanda nang kaunti.

Ngunit pareho pa rin ang mga matang minsang minahal ko.

Lumapit siya.

Hindi agad nagsalita.

Hindi rin ako.

Sa wakas, siya ang unang bumasag ng katahimikan.

“Sa pagkakataong ito…”

Mahina niyang sabi.

“Lahat ng nasa restaurant na ito ay para sa iyo.”

Tumulo ang luha ko.

Hindi dahil sa restaurant.

Hindi dahil sa mga larawan.

Kundi dahil sa unang pagkakataon…

Hindi na niya ako pinapapili sa pagitan ng pag-ibig at ng sarili ko.

Nirerespeto niya na ako.

At marahil iyon ang tunay na pagmamahal.

Lumuhod siya.

May inilabas na maliit na kahon.

Ngunit bago pa man niya ito mabuksan, ngumiti ako.

At iniabot ang kaliwang kamay ko.

Napahinto siya.

Pagkatapos ay natawa.

Kasabay kong umiyak.

At sa gitna ng palakpakan ng lahat ng tao sa paligid, muli naming pinili ang isa’t isa.

Hindi bilang dalawang taong natatakot mawalan.

Kundi bilang dalawang taong natutong magmahal nang tama.

At sa pagkakataong iyon…

Wala nang lihim.

Wala nang pagtatago.

Wala nang ibang tao sa pagitan namin.

Tanging isang bagong simula.

At isang pag-ibig na sa wakas ay dumating sa tamang panahon.

WAKAS