Bumagsak ang Kanilang Mundo
Bahagi 3: Nang Bumagsak ang Kanilang Mundo
Isang buwan matapos akong makalabas ng ospital, lumipat ako sa isang maliit ngunit tahimik na apartment malapit sa bagong opisina ko.
Hindi marangya ang lugar. Walang malaking chandelier, walang malawak na sala, walang balcony na dating pinangarap kong lagyan ng mga halaman.
Pero sa unang gabing natulog ako roon, hindi ako nagising dahil sa sigaw ni Rafael. Walang biglaang tawag tungkol sa report na kailangan niya sa madaling-araw. Walang mensahe mula kay Bianca na nagpapanggap na inosente habang inuutos ang mga bagay na dapat daw gawin ko para “sa ikabubuti ng club.”
Tahimik ang paligid.
At sa katahimikang iyon, unti-unti kong narinig ang sarili kong paghinga.
Sinimulan ko ang trabaho ko sa bagong kumpanya bilang head data analyst.
Noong unang araw ko, si Mateo mismo ang sumalubong sa akin sa lobby. Nakasuot siya ng simpleng barong na may mahinahong ngiti sa mukha.
“Welcome, Sofia,” sabi niya.
Hindi “asawa ni Rafael.”
Hindi “dating analyst ng club.”
Hindi “babaeng nasa iskandalo.”
Sofia lang.
Iyon ang unang regalong ibinigay sa akin ng bagong buhay ko.
Sa bagong team, walang nanghingi sa akin ng milagro. Walang nag-utos na tapusin ko ang isang buong season report sa loob ng isang gabi. Walang kumuha ng pangalan ko sa trabaho ko. Kapag may presentation, pangalan ko ang nakalagay sa unang slide. Kapag may interview, ako ang iniimbitahan. Kapag may tagumpay, ako ang pinapalakpakan.
Noong una, hindi ako sanay.
Kapag may pumupuri sa akin, awtomatiko akong lumilingon sa paligid, naghahanap kung sino ba talaga ang tinutukoy nila.
Isang araw, matapos ang matagumpay na strategic briefing para sa isang malaking sports network, lumapit sa akin ang isang batang analyst.
“Ma’am Sofia, ang galing ninyo po. Ngayon ko lang nakita ang ganitong klaseng breakdown. Hindi lang numbers, parang kuwento ang bawat play.”
Natigilan ako.
Matagal ko nang hindi narinig ang salitang “galing” na para talaga sa akin.
Bago pa man ako makasagot, naramdaman kong tumayo si Mateo sa tabi ko.
“Tama siya,” sabi niya. “Matagal nang dapat naririnig ni Sofia iyan.”
Tumawa ang mga kasama namin. Ako naman, pilit na ngumiti, pero nang mag-isa na ako sa pantry, tahimik akong umiyak.
Hindi dahil sa lungkot.
Kundi dahil sa bigat ng lahat ng taon na hindi ko napansing ninakaw sa akin.
Samantala, tuluyang bumagsak ang mundo nina Rafael at Bianca.
Una, nawalan si Bianca ng major endorsement. Sinundan iyon ng pagkansela ng guestings niya. May mga dating kasamahan ang nagsimulang magsalita online, nagsasabing matagal na raw nilang alam na hindi siya ang gumagawa ng analysis niya, pero natatakot silang magsalita dahil protektado siya ni Rafael.
Pagkatapos, dumating ang imbestigasyon sa dating club.
Dahil sa mga files na tinanggal ko, nalaman nilang karamihan sa systems na ginagamit nila ay hindi opisyal na pag-aari ng club. May malinaw na record na ako ang gumawa noon gamit ang personal kong resources, personal software, at personal research archives.
Mas lumala pa nang lumabas ang ebidensiyang ilang report ko ay ipinagamit nila sa commercial livestreams nang walang pahintulot at walang credit.
Tumawag sa akin ang legal team ng bagong kumpanya.
“Sofia, puwede tayong magsampa ng kaso kung gusto mo,” sabi ng abogado. “Malakas ang laban mo.”
Noon, matagal akong natahimik.
May bahagi sa akin na pagod na sa gulo. Gusto ko na lang magsimula ulit.
Pero naalala ko ang anak kong hindi ko man lang nayakap.
Naalala ko ang ultrasound result na tinapakan ni Rafael.
Naalala ko ang sarili kong nakahandusay sa sahig habang tinatawag akong sinungaling.
Kaya sinabi ko, “Ituloy natin.”
Hindi paghihiganti ang tawag ko roon.
Pagkuha iyon ng hustisya.
Nang matanggap ni Rafael ang legal notice, pumunta siya agad sa opisina namin.
Hindi siya pinapasok ng security.
Mula sa glass wall sa ikalawang palapag, nakita ko siyang nakatayo sa lobby. Payat siya kaysa dati. Wala na ang yabang sa mukha niya. Wala na rin ang suot niyang mamahaling confidence na dati ay parang armor niya.
Tumawag siya sa akin nang paulit-ulit.
Hindi ko sinagot.
Nagpadala siya ng mensahe.
“Sofia, please. Kausapin mo ako. Nawawala na ang lahat sa akin.”
Matagal kong tiningnan ang mensahe.
Pagkatapos, dinelete ko.
Dati, kapag sinabi niyang may nawawala sa kanya, ako ang unang tatakbo para saluhin ang mundo niya.
Ngayon, hinayaan ko siyang matutong tumayo sa gitna ng guhong siya mismo ang gumawa.
Kinagabihan, habang nag-aayos ako ng files sa opisina, biglang kumatok si Mateo.
“Pwede ba?”
Tumango ako.
Pumasok siya, may dalang mainit na tsaa.
“Nakita ko siya sa baba kanina,” sabi niya.
“Alam ko.”
“Kumusta ka?”
Napatingin ako sa tasa sa kamay ko.
“Akala ko masasaktan ako nang sobra kapag nakita ko siyang ganoon. Pero ang naramdaman ko lang… pagod. Parang hindi na siya parte ng buhay ko.”
Ngumiti si Mateo nang bahagya.
“Ibig sabihin, gumagaling ka.”
“Ganoon ba ang paggaling?”
“Minsan hindi siya parang saya. Minsan parang katahimikan lang.”
Natahimik ako.
Sa mga nakaraang linggo, hindi ko napansing dahan-dahan na pala akong humihinga nang mas maluwag.
Hindi ibig sabihin na wala na ang sakit. May mga gabi pa rin na nagigising akong hawak ang tiyan ko. May mga umagang bigla akong naiiyak habang nagtitimpla ng kape. May mga sandaling naiisip ko kung ano kaya ang itsura ng anak ko kung nabuhay siya.
Pero unti-unti, natututo akong mabuhay kasama ang sugat.
Hindi para kalimutan siya.
Kundi para hindi mamatay kasama niya.
Isang gabi, matapos ang isang malaking event ng kumpanya, sabay kaming lumabas ni Mateo. Umuulan nang mahina. Wala akong payong.
Bago pa ako makapagsalita, binuksan niya ang payong niya at inilapit iyon sa akin.
“Hatid na kita.”
“Hindi mo kailangang gawin ’yan palagi,” sabi ko.
“Alam ko.”
“Pero ginagawa mo pa rin.”
Tumingin siya sa akin. Sa ilalim ng ilaw sa labas ng gusali, kalmado ang mga mata niya.
“Dahil gusto ko.”
Hindi ako nakasagot.
Matagal na akong hindi nakarinig ng salitang ganoon na walang kasunod na kondisyon.
Hindi “dahil kailangan kita.”
Hindi “dahil may silbi ka.”
Hindi “dahil ikaw ang dapat umintindi.”
Kundi dahil gusto niya.
Habang naglalakad kami sa ulan, biglang nag-vibrate ang phone ko.
Isang message mula sa unknown number.
“Sofia, nagkamali ako. Hindi ko kayang mawala ka. Iiwan ko na si Bianca. Bumalik ka na.”
Hindi ko na kailangang tanungin kung sino iyon.
Huminto ako sandali.
Tumingin si Mateo sa akin. “Ayos ka lang?”
Dahan-dahan kong binura ang mensahe.
Pagkatapos, blinock ko ang number.
“Oo,” sabi ko.
At sa unang pagkakataon, totoo iyon.
Kinabukasan, kumalat ang balita na nag-away sina Rafael at Bianca sa isang private event. May nakakita raw na sinisisi ni Rafael si Bianca sa pagbagsak ng club, habang umiiyak naman si Bianca at sinasabing siya ang sumira sa lahat dahil pinili niyang balewalain ang tunay na asawa niya.
Dati, baka naawa ako.
Ngayon, isinara ko lang ang article.
Hindi na akin ang gulo nila.
Ang akin ay ang bagong report na kailangan kong tapusin.
Ang bagong team na nagtitiwala sa akin.
Ang sarili kong buhay na muli kong binubuo.
At marahil, sa dulo ng mahabang dilim, ang isang taong tahimik na naglalakad sa tabi ko, hindi para hilahin ako pabalik, kundi para samahan akong sumulong.