Gabing Hindi Na Siya Makahabol
Bahagi 2: Ang Gabing Hindi Na Siya Makahabol
Nang muli kong imulat ang mga mata ko, puting kisame ang unang bumungad sa paningin ko.
Amoy gamot ang paligid. May malamig na karayom na nakakabit sa likod ng kamay ko. Sa tabi ng kama, mahina ang tunog ng monitor, parang paalala na buhay pa ako.
Ilang segundo akong nakatitig sa kisame bago dahan-dahang bumalik sa akin ang lahat.
Ang pinto ng livestream room.
Ang malamig na sahig.
Ang dugo sa palda ko.
Ang boses ni Rafael na nagsasabing nagdadrama lang ako.
Bigla kong hinawakan ang tiyan ko.
“Anak ko…”
Paos ang boses ko, halos hindi lumabas sa lalamunan.
Isang kamay ang agad na humawak sa kamay ko. Mainit iyon, maingat, hindi tulad ng hawak ni Rafael na laging may kasamang utos at pagkainis.
“Mahina ka pa. Huwag kang gagalaw.”
Lumingon ako.
Si Mateo Reyes ang nakaupo sa tabi ko.
Siya ang vice president ng sports media company na tumawag sa akin noon. Siya rin ang lalaking nag-alok sa akin ng posisyon bilang head data analyst.
Pero sa sandaling iyon, wala sa kanya ang pormalidad ng isang executive. Lukot ang polo niya, namumula ang mga mata, at halatang buong gabi siyang hindi natulog.
“Ang bata…” Nanginginig kong tanong.
Natigilan siya.
Sa katahimikan niyang iyon, alam ko na agad ang sagot.
May kung anong nabasag sa loob ko.
Hindi ako umiyak agad. Para akong naging bato. Nakahiga lang ako roon, nakatingin sa kanya, habang ang sakit ay unti-unting gumapang mula dibdib ko hanggang sa pinakadulo ng mga daliri ko.
“Wala na?” tanong ko.
Hindi sumagot si Mateo. Mas lalo lang niyang hinigpitan nang kaunti ang hawak sa kamay ko.
Pagkaraan ng ilang sandali, mahina niyang sinabi, “Ginawa ng doktor ang lahat. Pero sobrang dami ng dugo na nawala sa’yo. Huli ka nang nadala dito.”
Huli.
Isang salitang napakasimple, pero sapat para durugin ang natitirang lakas ko.
Huli dahil iniwan ako ni Rafael.
Huli dahil pinili niyang paniwalaan si Bianca.
Huli dahil para sa kanya, kahit nakahandusay ako sa sarili kong dugo, isa pa rin iyong eksena.
Pumikit ako.
Tahimik na tumulo ang luha mula sa gilid ng mga mata ko.
Hindi ko alam kung gaano ako katagal umiyak. Wala akong tunog. Wala akong sigaw. Tahimik lang akong lumuluha, habang ang kamay ko ay nananatiling nakapatong sa puson kong wala nang laman.
Sa unang pagkakataon, tunay kong naramdaman kung gaano kalupit ang pagiging mag-isa.
Pero hindi binitiwan ni Mateo ang kamay ko.
“Hindi ka na babalik sa kanya,” sabi niya makalipas ang ilang sandali.
Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko.
“Hindi na,” sagot ko.
Dalawang salita lang, pero parang sumpa iyon sa sarili ko.
Mula sa araw na iyon, wala nang Rafael Santiago sa buhay ko.
Kinabukasan, dumating ang doktor at ipinaliwanag ang kondisyon ko. Kailangan kong magpahinga nang matagal. Hindi lang katawan ko ang nasira, pati ang kalagayan ng pag-iisip ko. Sinabi nilang puwede akong magkaroon ng komplikasyon kung pipilitin kong bumalik agad sa trabaho.
Tumango lang ako nang tumango.
Pero sa loob ko, isang bagay lang ang malinaw.
Hindi ako puwedeng bumagsak.
Kung tuluyan akong madudurog, panalo si Rafael. Panalo si Bianca. Panalo ang lahat ng taong gumamit sa akin habang tahimik akong nagpapakaalipin sa likod ng ilaw.
Sa ikatlong araw ko sa ospital, saka lang dumating si Rafael.
Nasa labas siya ng pinto nang una kong marinig ang boses niya.
“Gusto ko siyang makita.”
Malamig ang sagot ni Mateo. “Hindi ka niya gustong makita.”
“Ako ang asawa niya.”
Sandaling katahimikan.
Pagkatapos, narinig ko ang boses ni Mateo, mas malamig kaysa dati.
“Dating asawa.”
Kumirot ang dibdib ko, pero hindi na dahil sa pangungulila. Kakaibang ginhawa ang naramdaman ko nang marinig ang salitang iyon.
Dating asawa.
Tama.
Wala na siyang karapatan sa akin.
Biglang bumukas ang pinto. Pumasok si Rafael, magulo ang buhok, gusot ang damit, at namumula ang mga mata. Sa likod niya, pilit siyang pinipigilan ng isang nurse.
Nang makita niya ako, para siyang natigilan.
“Sofia…”
Oo. Sofia Villanueva. Iyon ang pangalan ko.
Matagal kong pinayagan si Rafael na tawagin akong asawa niya, tauhan niya, anino niya. Pero ngayon, gusto kong maalala niya ang pangalan ko.
Hindi ako sumagot.
Lumapit siya sa kama, nanginginig ang labi.
“Nalaman ko sa doktor… Sofia, hindi ko alam. Akala ko talaga—”
“Akala mo nagdadrama ako,” putol ko.
Namula ang mukha niya.
“Hindi ko sinasadya.”
Napatawa ako nang mahina.
Napakasakit ng tawa ko sa lalamunan.
“Hindi mo sinasadya nang tapakan mo ang ultrasound result ko?”
Natigilan siya.
“Hindi mo sinasadya nang kaladkarin mo ako para hiwalayan?”
“Sofia…”
“Hindi mo sinasadya nang pakasalan mo si Bianca sa harap ko?”
Hindi na siya makapagsalita.
Tinitigan ko siya. Noon, kapag ganito ang itsura niya—nagsisisi, nalilito, parang batang naligaw—lalambot agad ang puso ko.
Pero ngayon, wala na.
Wala na akong maramdaman kundi pagod.
“Umalis ka,” sabi ko.
Napailing siya. “Hindi. Hindi ako aalis. Aayusin ko ito. Magpapakasal tayo ulit. Iiwan ko si Bianca. Sasabihin ko sa lahat na ikaw ang—”
“Tumigil ka.”
Sa unang pagkakataon, tinaasan ko siya ng boses.
Natahimik siya.
Huminga ako nang malalim, kahit masakit.
“Hindi mo na ako puwedeng ayusin, Rafael. Hindi ako gamit na nasira mo tapos babayaran mo lang. Hindi ako laro na kapag talo ka, puwede mong ulitin.”
Nanginig ang panga niya.
“Anak natin iyon…”
“Hindi.” Tiningnan ko siya nang diretso. “Anak ko iyon.”
Para siyang sinampal.
“Hindi mo siya pinaniwalaan. Hindi mo siya pinrotektahan. Iniwan mo kami sa sahig habang duguan ako. Kaya huwag mong sabihing anak natin siya. Wala kang karapatan.”
Napaupo siya sa gilid ng kama, pero agad siyang hinawakan ni Mateo sa balikat at itinayo.
“Umalis ka na,” sabi ni Mateo.
Galit na tumingin si Rafael sa kanya.
“Wala kang pakialam dito.”
“Meron,” sagot ni Mateo. “Dahil ako ang tumawag ng ambulansya. Ako ang pumirma sa hospital papers nang walang mahanap na responsableng pamilya. Ako ang nandito noong nilalabanan niya ang buhay niya. Ikaw nasaan?”
Nawalan ng kulay ang mukha ni Rafael.
Wala siyang maisagot.
Doon ko nalaman.
Si Mateo ang lalaking sumipa sa pinto.
Siya ang sumugod sa akin nang gabing iyon.
Hindi si Rafael.
Hindi ang lalaking minsan kong minahal.
Kundi ang taong hindi ko pa halos binibigyan ng lugar sa buhay ko.
Ilang sandali pang nakatayo si Rafael sa tabi ng kama. Para siyang gustong lumapit, pero natatakot. Gustong magsalita, pero wala nang salitang sapat.
Sa huli, ibinaba niya ang tingin.
“Babalik ako,” mahina niyang sabi.
“Hindi na kailangan,” sagot ko.
Pagkaalis niya, napagod ako nang sobra. Pumikit ako, pero hindi ako nakatulog agad.
Narinig ko si Mateo na tahimik na inayos ang kumot ko.
“Pasensya na,” sabi niya. “Hindi ko dapat hinayaang makapasok siya.”
“Salamat,” bulong ko.
“Para saan?”
“Sa pagdating.”
Sandaling tumahimik si Mateo.
Pagkatapos, marahan niyang sinabi, “Dapat may dumating sa’yo noon pa.”
Hindi ko alam kung bakit, pero sa simpleng pangungusap na iyon, muling bumuhos ang luha ko.
Hindi dahil sa sakit.
Kundi dahil sa wakas, may isang taong nakakita sa akin.
Hindi bilang asawa ni Rafael.
Hindi bilang utak sa likod ng club.
Hindi bilang babaeng dapat laging umintindi.
Kundi bilang Sofia.
Isang taong pagod na pagod nang masaktan.
Pagkalipas ng isang linggo, lumabas ang balita tungkol sa nangyari.
May isang staff sa livestream room ang naglabas ng CCTV clip.
Sa video, malinaw na nakita kung paano ako itinulak ni Rafael. Nakita rin kung paano ako iniwan habang duguan ako sa sahig. Narinig sa audio ang boses ni Bianca na nagsasabing baka pekeng dugo lang iyon.
Sa loob ng isang gabi, gumuho ang imaheng matagal nilang binuo.
Ang “romantic friendship” nina Rafael at Bianca na kinagigiliwan ng fans ay naging pinakakasuklam-suklam na iskandalo sa internet.
Ang “basketball goddess” na si Bianca ay tinawag na magnanakaw ng data.
Si Rafael naman ay tinawag na halimaw na nagpalit ng asawa para sa isang pustahan.
Nasa kama ako nang mabasa ko ang mga headline.
Wala akong naramdamang tuwa.
Wala ring awa.
Pinatay ko lang ang screen ng phone ko at tumingin sa bintana.
Sa labas, sumisikat ang araw.
Mahina pa ako. Sugatan pa rin. Wasak pa rin.
Pero buhay ako.
At sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon, alam kong ang buhay na ito ay akin na ulit.