Pinilit Akong Makipag-Blind Date Noong Bagong Taon, Kaya Nagsinungaling Akong May Amnesia ang Kapatid Ko Para Takutin ang Ka-date Ko—Pero Isang Guwapong Doktor ang Naging Interesado sa Kaso, at Kinaumagahan, Biglang Lumitaw ang Totoo Kong Kapatid
Pinilit Akong Makipag-Blind Date Noong Bagong Taon, Kaya Nagsinungaling Akong May Amnesia ang Kapatid Ko Para Takutin ang Ka-date Ko—Pero Isang Guwapong Doktor ang Naging Interesado sa Kaso, at Kinaumagahan, Biglang Lumitaw ang Totoo Kong Kapatid
BAHAGI 1
Ngayong Bagong Taon, ginamit na naman ni Mama ang dati niyang paraan para pilitin akong makipag-blind date.
Hinarangan niya mismo ang pinto ng kuwarto ko, may hawak na supot ng regalo sa isang kamay at susi ng kotse sa kabila, seryosong-seryoso na para bang ihahatid niya ako sa presinto.
“Dalawampu’t anim ka na.”
“Opo.”
“Wala kang boyfriend.”
“Opo.”
“At wala ka ring balak mag-asawa.”
“Medyo… opo.”
Huminga nang malalim si Mama.
“Kaya ngayon, pupunta ka at makikipagkita sa lalaking ipinakilala sa ’yo!”
Makalipas ang isang oras, nakaupo na ako sa isang café na punô ng mga taong namamasyal para sa Bagong Taon, kaharap ang lalaking ipinakilala ng tiyahin ko.
Nagtatrabaho siya sa bangko.
Plantsado nang husto ang polo.
Kumikinang ang relo.
Wala pang sampung minuto mula nang maupo siya, tatlong tanong na agad ang ibinato niya sa akin.
“Magkano ang suweldo mo kada buwan?”
“Marunong ka bang magluto?”
“Kapag nag-asawa tayo, balak mo bang tumigil sa trabaho para manatili sa bahay at mag-alaga ng mga anak?”
Humigop ako ng kape habang tahimik na nag-iisip.
Talagang patas ang Diyos.
Kapag binigyan Niya ang isang tao ng matatag na trabaho, minsan kinukuha naman Niya ang kakayahang makipag-usap nang normal.
Patuloy pa rin siya sa pagsasalita.
“Busy kasi ang mga babaeng nasa media. Sa tingin ko, mas mabuting humanap ka ng mas magaan na trabaho kapag kasal na tayo. Gusto ng mama ko ang manugang na marunong mag-asikaso ng pamilya.”
Ngumiti ako.
“Ganoon din po ang tingin ko.”
Kuminang ang mga mata niya.
Yumuko ako at pilit na ginawang malungkot ang boses ko.
“Pero parang mahirap yata para sa akin ang mag-asawa.”
Napahinto siya.
“Bakit?”
Ibinaba ko ang tasa at napabuntong-hininga nang malalim.
“May nakababatang kapatid kasi akong lalaki.”
“So?”
“Siya… nawalan ng memorya matapos ang isang aksidente.”
Bigla siyang natahimik.
Nagpatuloy ako sa pagsisinungaling, at habang tumatagal, lalo akong nadadala sa sarili kong kuwento.
“May mga araw na nakakalimutan niya pati pangalan niya. Minsan habang kumakain, bigla siyang lalabas ng bahay nang hindi alam kung saan pupunta. Sobrang dependent niya sa akin. Sabi ng doktor, dapat laging may miyembro ng pamilya na nakabantay sa kanya.”
Unti-unting nanigas ang mukha ng lalaking nasa harap ko.
Dinagdagan ko pa.
“Kapag nag-asawa ako balang araw, malamang kailangan din niyang tumira kasama namin.”
Umubo siya nang alanganin.
“Ah… tungkol diyan…”
Tiningnan ko siya gamit ang pinakamatapat na tingin na kaya kong gawin.
“Hindi naman problema sa ’yo, ’di ba?”
Tatlong segundo.
Limang segundo.
Bigla siyang tumingin sa cellphone.
“Naku! May emergency pala sa branch!”
Holiday ngayon.
Pero magalang pa rin akong tumango.
“Sige lang. Puntahan mo na.”
Agad siyang tumayo, halos mabangga pa ang upuan sa likod niya.
“Mag-usap na lang tayo ulit sa ibang araw.”
Ngumiti ako.
“Sige.”
Siyempre, walang susunod na araw.
Pagkalabas niya ng café, agad akong nag-message sa nakababatang kapatid ko.
“Salamat sa sakripisyo mo ngayong araw.”
Halos agad siyang sumagot.
“Ginamit mo na naman ako bilang panakot, ’no?”
Nagpadala ako sa kanya ng 200 pesos.
“Bayad sa paggamit ng image mo.”
Isang nakangiting emoji lang ang sagot niya.
Pagkatapos ay nag-message ulit.
“Sa susunod 500 na.”
Magsisimula pa lang sana akong pagalitan siya dahil sa pagiging mukhang pera nang may narinig akong boses ng lalaki mula sa tabi ko.
“Excuse me.”
Lumingon ako.
At sa mismong sandaling iyon, naintindihan ko kung ano ang pakiramdam ng karma kapag nakabalot ito sa napakaguwapong mukha.
Mas matangkad sa akin nang halos isang ulo ang lalaking nakatayo sa tabi ko. Naka-light-colored na polo siya, may hawak na laptop at makapal na folder.
Malinis ang mukha niya, matangos ang ilong, at malalim pero banayad ang mga mata.
Ang pinakamahalaga—
Guwapo.
Sobrang guwapo kaya kusa akong umayos ng upo.
Medyo nag-alangan siya.
“Hindi ko sinasadyang marinig kanina ang sinabi mo tungkol sa kapatid mo.”
Parang lumaktaw ang tibok ng puso ko.
Inilabas niya ang cellphone niya.
“May ginagawa akong postgraduate research tungkol sa cognitive rehabilitation pagkatapos ng traumatic brain injury. Kung papayag ang pamilya ninyo, gusto sana akong magtanong tungkol sa kaso ng kapatid mo.”
Natulala ako.
Ang bilis naman dumating ng karma.
Pero nang makita ko ulit ang mukha niya…
Parang ayaw ko ring paalisin ang karma.
“Doktor ka po?”
Ngumiti siya.
“Hindi pa talaga. Nasa advanced training program ako sa isang ospital.”
Agad kong inilabas ang social media account ko.
“I-add mo ako.”
Medyo nagulat siya.
Mabilis kong inayos ang sinabi ko.
“I mean… para mas madali nating mapag-usapan ang kondisyon ng kapatid ko.”
“Sige.”
Tumunog ang cellphone ko dahil sa friend request.
Ang pangalan niya ay Gabriel Mendoza.
Naka-white coat siya sa profile picture.
Tinitigan ko iyon nang tatlong segundo.
At tahimik na sinabi sa sarili ko—
Mahal kong kapatid.
Patawad.
Simula ngayon, medyo lumala ang sakit mo.
Nang gabing iyon, halos mabitawan ng best friend kong si Bianca ang mangkok ng pancit nang marinig niya ang buong kuwento.
“Sira ulo ka ba?”
“Improvisation lang naman.”
“Ang lakas-lakas ni Nico tapos sinabi mong may amnesia siya?”
Sumandal ako at ipinatong ang baba sa kamay.
“May araw naman sigurong malakas ang memorya, may araw ding mahina.”
“Top student siya sa science!”
“Kahit matalino, puwedeng mawalan ng memorya.”
“Kakakatawan lang niya sa school nila sa robotics competition noong isang linggo!”
Natahimik ako nang dalawang segundo.
“Baka mga kaklase niya ang gumawa ng robot.”
Napahawak si Bianca sa ulo niya.
“Diyos ko. Bakit ba kita naging kaibigan nang ganito katagal?”
Sakto namang nag-message si Gabriel.
“Kailan nagsimula ang kondisyon ng kapatid mo?”
Napakagat ako sa labi.
Delikado.
Hindi ko puwedeng sabihing mula pagkabata dahil sinabi kong aksidente ang dahilan.
Kaya sumugal ako.
“Mga isang taon na.”
Mabilis ang sagot niya.
“May CT scan o MRI results ba siya?”
Pinawisan ako.
“Nawala po ng pamilya namin.”
“May hospital records?”
“Na… nawala rin.”
Matagal na natahimik ang kabilang panig.
Akala ko nagsisimula na siyang maghinala nang biglang may bagong mensahe.
“Kung ganoon, puwede mo siyang dalhin sa ospital. Hihilingin ko sa supervising professor ko na tingnan siya.”
Tinitigan ko ang screen.
Hindi na ako makatawa.
Sumilip si Bianca.
“Karma.”
Nagngitngit ako.
“Hindi pa sigurado.”
“Saan ka kukuha ng kapatid na may amnesia?”
“Puwede akong makipagnegosasyon.”
“Kay Nico?”
“Oo.”
Tiningnan niya ako na parang naaawa na siya sa kapalaran ko.
“Patay ka.”
Agad kong tinawagan ang kapatid ko.
Hindi sumagot.
Tumawag ako ulit.
Pinatay niya ang tawag.
Nag-message ako.
“500 pesos.”
Seen.
Walang sagot.
“800.”
Seen.
“1,000.”
Pagkalipas ng tatlong segundo, sumagot siya.
“Ano ang gagawin ko?”
Napangiti ako sa tuwa.
“Samahan mo ako bukas sa ospital.”
“Para saan?”
Napakabagal kong nag-type.
“Memory.”
Matagal na katahimikan.
Pagkatapos, isang question mark lang ang dumating.
Nagpatuloy ako.
“Kailangan mo lang magpanggap na may nakakalimutan ka. Halimbawa, kapag tinanong ang pangalan mo, mag-isip ka muna nang matagal.”
Bigla niya akong tinawagan.
Kalmado ang boses niya.
“Ate.”
“O?”
“Bibigyan kita ng tatlong segundo para magpaliwanag.”
Ngumiti ako nang todo.
“May nakilala akong sobrang guwapong lalaki…”
“Dalawang segundo.”
“Gumagawa siya ng research…”
“Isang segundo.”
“Gusto ko siya!”
Tumahimik ang kabilang linya.
Pagkatapos ay sinabi ni Nico:
“2,000 pesos.”
Napakagat ako sa ngipin.
“1,500.”
“2,500.”
“Bakit tumaas?”
“Bayad sa pagkasira ng dignidad ko.”
Sa huli, nagkasundo kami sa 2,000 pesos.
Hindi pa ako nakakahinga nang maluwag nang tanungin niya:
“Anong oras bukas?”
Ipinadala ko ang address ng ospital.
Isang salita lang ang sagot niya.
“Sige.”
Kinaumagahan, dumating ako nang halos tatlumpung minuto nang maaga.
Nakatayo na si Gabriel sa harap ng lobby.
Naka-white coat siya at may hawak na folder. Nang makita ako, ngumiti siya.
Halos makalimutan kong pumunta ako roon para manloko.
“Nasaan ang kapatid mo?”
“Parating na.”
Tumango siya.
“Nandito rin ngayon ang supervising professor ko. Specialist siya sa neurological rehabilitation, kaya hiniling kong tulungan niya tayong mag-assess nang libre.”
Nanigas ang katawan ko.
“Professor?”
“Oo.”
“Specialist?”
“Tama.”
Bigla kong naramdaman na hindi sapat ang 2,000 pesos para sa sakripisyong gagawin ni Nico.
Sakto namang nag-vibrate ang cellphone ko.
Nag-message si Nico.
“Nandito na ako.”
Lumingon ako sa entrance.
At gusto kong himatayin.
Hindi siya nag-iisa.
Kasama niya si Mama.
Pagkakita sa akin, kumaway agad si Mama.
“Nandito ka pala!”
Lumingon si Gabriel sa tabi ko.
“Nanay mo ba iyon?”
Hindi pa ako nakakasagot nang lumapit na si Mama, nakangiti nang napakalaki.
“Hello, iho. Kaibigan ka ba ng anak ko?”
Magalang na yumuko si Gabriel.
“Tinutulungan ko po sana kaming mag-assess sa kondisyon ng anak ninyong lalaki.”
Napatitig si Mama.
“Anong kondisyon?”
Mabilis akong lumapit at kumapit sa braso niya.
“Mama!”
Pero huli na.
Mahinahon na nagpaliwanag si Gabriel.
“Sabi po niya, may memory impairment ang kapatid niya pagkatapos ng isang injury mga isang taon na ang nakaraan.”
Tumigil ang mundo.
Tiningnan ako ni Mama.
Pagkatapos si Gabriel.
Pagkatapos ay si Nico na nakatayo sa likod niya.
Biglang natawa si Mama.
“Anong injury?”
Mas hinigpitan ko ang hawak ko sa braso niya.
“Mama, ipapaliwanag ko—”
Pero lumapit na si Nico.
Tiningnan niya si Gabriel.
Pagkatapos ay itinuro ako nang direkta.
“Doc.”
Bumagsak ang puso ko.
Napakagalang ng ngiti niya.
“Hindi ako ang may problema sa memorya.”
Huminto siya.
Pagkatapos ay dahan-dahang idinagdag:
“Si Ate.”
Lumingon si Gabriel sa akin.
Nakanganga si Mama.
At ang walanghiyang kapatid ko ay hindi pa tapos.
“Kung may oras kayo, Doc, puwede kong ikuwento ang iba pang sakit na ipinanggap niyang meron ako para lang makatakas sa mga blind date.”
Natulala ako.
Tahimik akong tinitigan ni Gabriel nang ilang segundo.
Pagkatapos ay dahan-dahan niyang hinubad ang salamin niya.
“Iba pang sakit?”
Ngumiti si Nico.
“Opo.”
Hinila niya ang isang upuan at kalmadong umupo.
“Medyo mahaba ang kuwento.”
Agad akong sumugod para pigilan siya.
Pero sa mismong sandaling iyon, may pamilyar na boses ng lalaki mula sa likuran.
“Clarissa—”
Bigla akong napalingon.
Ang lalaking papasok sa lobby ng ospital…
Ay ang blind date ko kahapon.
At nakita niya ako.
Nakita niya si Gabriel.
At nakita niya si Nico na mukhang napakalusog.
Mula sa pagkagulat, unti-unting naging galit ang mukha niya.
Pagkatapos ay itinuro niya ako at sumigaw sa gitna ng lobby:
“Hindi ba sinabi mong may amnesia ang kapatid mo?!”
Sabay-sabay na lumingon ang mga tao sa waiting area.
Tumingin din sa akin si Gabriel.
Si Nico naman ay nakasandal lang sa kamay niya, masayang-masaya na parang nanonood ng teleserye.
Diretsong lumapit sa amin ang blind date kong si Paolo Reyes at galit na sinabi kay Gabriel:
“Huwag kang maniwala sa babaeng ’yan! Kahapon lang sinabi niya sa akin na habambuhay niyang kailangang alagaan ang kapatid niyang malubha ang sakit!”
Nakatayo ako sa pagitan ng tatlong lalaki.
Isang lalaking niloko ko kahapon.
Isang lalaking alam na ngayon ang halos lahat ng sikreto ko.
At isang lalaking handang ibunyag ang natitirang bahagi.
At sa mismong sandaling iyon—
Tumingin si Gabriel nang diretso sa mga mata ko at kalmadong nagtanong:
“Kung ganoon… mula noong una tayong nagkakilala, may kahit isang bagay ka bang sinabi sa akin na totoo?”
BAHAGI 2
“Kung ganoon… mula noong una tayong nagkakilala, may kahit isang bagay ka bang sinabi sa akin na totoo?”
Hindi malakas ang boses ni Gabriel.
Pero dahil halos buong lobby ay nakatingin sa amin, pakiramdam ko narinig iyon hanggang ikatlong palapag.
Binuka ko ang bibig.
Isinara.
Binuka ulit.
“Meron.”
Bahagyang tumaas ang kilay niya.
“Ano?”
“Yung sinabi kong… kapatid ko si Nico.”
Mula sa likod ko, biglang humagalpak sa tawa ang kapatid ko.
Pumikit ako.
Gusto ko nang tumakbo palabas ng ospital at huwag nang bumalik sa Maynila habang buhay.
Pero mas lalong lumakas ang boses ni Paolo.
“Kita mo? Sinungaling talaga siya!”
Napatingin ako sa kanya.
Kung kanina gusto kong lamunin ako ng lupa, ngayon bigla akong nainis.
“Sandali lang. Oo, nagsinungaling ako tungkol kay Nico. Pero bakit ka nandito?”
Natigilan si Paolo.
“May checkup ako.”
“Sa neurological rehabilitation department?”
Tumahimik siya.
Nico coughed theatrically.
“Baka nawalan din ng memorya, Ate.”
Pinandilatan ko siya.
Napangiti ang ilang tao sa waiting area.
Namula ang mukha ni Paolo.
“Hindi mahalaga kung bakit ako nandito! Ang mahalaga, niloko mo ako!”
Huminga ako nang malalim.
“Tama ka. Niloko kita. Mali iyon, at humihingi ako ng sorry.”
Nagulat yata siya na direkta akong umamin.
Pero ipinagpatuloy ko.
“Pero hindi ko ginawa iyon para kunin ang pera mo o saktan ka. Ginawa ko dahil sampung minuto pa lang tayong magkaharap, tinatanong mo na kung iiwan ko ang trabaho ko pagkatapos nating ikasal at sinasabi mong dapat akong maging klase ng manugang na gusto ng mama mo.”
“Normal lang iyon!”
“Para sa ’yo.”
Natahimik ang paligid.
“Tingin ko, hindi tayo bagay. Dapat sinabi ko iyon nang direkta imbes na gumawa ng kuwento tungkol sa kapatid ko. Kasalanan ko iyon. Pero hindi ibig sabihin na puwede mo akong sigawan dito.”
Napatingin si Paolo sa mga taong nakapaligid sa amin.
Bago pa siya makasagot, nagsalita si Mama.
“Clarissa.”
Nanigas ulit ako.
Mas nakakatakot pa rin si Mama kaysa sa buong ospital.
Humarap ako sa kanya.
“Mama…”
“Umuwi tayo mamaya.”
Ayan na.
Final judgment.
Pero imbes na pagalitan ako sa harap ng lahat, tumingin siya kay Paolo.
“Pasensya ka na sa ginawa ng anak ko. Mali talaga ang pagsisinungaling niya.”
Tumango agad si Paolo na parang nakahanap ng kakampi.
“Exactly po, Tita.”
Ngunit idinagdag ni Mama:
“Pero kung ayaw ka niyang pakasalan, hindi rin ibig sabihin noon na may karapatan kang pilitin siyang maging klase ng asawa na gusto mo.”
Nawala ang ngiti ni Paolo.
Nico looked at me.
Ako rin, napatingin kay Mama.
Hindi ko inaasahan iyon.
Huminga si Mama.
“Ako ang namilit sa kanya sa blind date. Kaya may kasalanan din ako.”
Biglang naging tahimik ang lobby.
Sa unang pagkakataon mula kahapon, hindi ko alam kung anong biro ang puwedeng sabihin.
Umayos ng hawak si Paolo sa cellphone niya.
“Fine. Hindi ko naman siya hahabulin.”
“Sana nga,” sagot ni Nico.
“Tumahimik ka,” sabay naming sabi ni Mama at ako.
Napaatras si Paolo.
Bago siya tuluyang umalis, nilingon niya si Gabriel.
“Bahala ka na diyan, Doc. Good luck.”
At naglakad siya palayo.
Gusto kong habulin para batuhin ng tsinelas.
Pero may mas malaking problema sa harap ko.
Gabriel.
Tahimik lang siyang nakatayo.
Hindi galit ang mukha niya.
Mas malala.
Hindi ko mabasa.
Lumapit ako.
“Gabriel…”
Tumingin siya sa akin.
“Sorry.”
Wala siyang sinabi.
“Talagang sorry. Hindi ko inaasahang kakausapin mo ako kahapon. Tapos nang malaman kong doktor ka…”
“Hindi ako doktor.”
“Oo nga. Doctor-in-progress.”
Napapikit siya sandali.
Mali yata ang timing ng joke.
“Clarissa.”
“O?”
“Bakit hindi mo sinabi agad sa akin kagabi?”
Wala akong maisagot.
Dahil alam ko ang totoong dahilan.
Hindi dahil natakot akong mapahiya.
Kundi dahil gusto ko siyang makausap ulit.
Kung sinabi kong gawa-gawa lang ang lahat, baka doon na matapos.
Kaya pinalaki ko ang kasinungalingan.
Pinapunta ko pa si Nico sa ospital.
Ibinaba ko ang tingin.
“Dahil gusto kitang makita ulit.”
Tahimik.
Napatingin si Nico sa akin.
Pati si Mama ay tila nakalimutang magalit.
Ramdam kong umiinit ang mukha ko.
“Alam kong mas lalo lang akong mukhang baliw ngayon.”
“Medyo,” sabi ni Nico.
Tinapakan ni Mama ang paa niya.
Napangiwi siya.
Tumingin ako ulit kay Gabriel.
“Pero iyon ang totoo.”
Ilang segundo niya akong tinitigan.
Pagkatapos ay bumuntong-hininga siya.
“Alam mo ba kung ilang oras akong nagbasa kagabi tungkol sa post-traumatic amnesia para mapaghandaan ko ang kaso ng kapatid mo?”
Napalunok ako.
“Ilang oras?”
“Tatlo.”
“Pwede kitang bayaran?”
Napapikit siya.
Nico laughed again.
Ngunit sa pagkakataong ito, napansin kong gumalaw nang bahagya ang sulok ng labi ni Gabriel.
Halos ngumiti.
Halos lang.
Saka may isang matandang doktor na lumapit mula sa corridor.
“Gabriel, nasaan ang pasyente?”
Nanigas kaming apat.
Tumingin si Gabriel kay Nico.
Tumingin si Nico sa akin.
Tumingin ako kay Mama.
At si Mama ang unang nagsalita.
“Walang pasyente, Doc.”
Napakunot-noo ang matandang doktor.
“Ha?”
Itinuro ni Mama ako.
“Pero baka may kailangan kayong tingnan dito.”
“Mama!”
Tumawa si Nico nang napakalakas.
Sa wakas, napatawa rin si Gabriel.
Hindi simpleng ngiti.
Talagang natawa.
At sa gitna ng pinakanakakahiya kong umaga, napagtanto kong mas gwapo pala siya kapag tumatawa.
Masama itong senyales.
Napakasama.
Pagkatapos magpaliwanag ni Gabriel sa professor niya, lumabas kaming apat ng ospital.
Hinila ako ni Mama sa tabi.
“Hindi pa tayo tapos.”
“Opo.”
“Hindi ka na gagawa ng pekeng sakit para umiwas sa blind date.”
“Opo.”
“At hindi na kita pipilitin sa mga lalaking ayaw mo.”
Napatingin ako sa kanya.
“Talaga?”
“Talaga.”
Sandali siyang tumingin kay Gabriel na nasa ilang hakbang ang layo.
“Pero kung gusto mo ang isang lalaki…”
Napangiti siya.
“…gumamit ka naman ng normal na paraan.”
“Mama!”
Iniwan niya akong namumula.
Lumapit naman si Nico at iniunat ang kamay.
“Ate.”
“Ano?”
“Two thousand.”
Tinitigan ko siya.
“Wala ka namang ginawa!”
“Pumunta ako rito.”
“Kasama si Mama!”
“Transportation fee.”
“Sinira mo buhay ko!”
“Emotional labor.”
Napaawang ang bibig ko.
Bago ko pa siya masakal, biglang lumapit si Gabriel.
“Clarissa.”
Agad akong tumahimik.
“Pwede ba kitang makausap?”
Tumango ako.
Naglakad kami palayo nang kaunti.
Hindi ko siya matingnan nang diretso.
Akala ko sasabihin niyang huwag ko na siyang kontakin.
Sa halip, nagtanong siya:
“Libre ka ba bukas?”
Napatingala ako.
“Bakit?”
Tiningnan niya ako nang kalmado.
“May kape kang utang sa akin.”
“Dahil sa tatlong oras mong research?”
“Hindi.”
Huminto siya.
“Gusto kong malaman kung ano ka kapag hindi ka nagsisinungaling.”
At sa unang pagkakataon mula nang magsimula ang gulong ito, ako naman ang tuluyang nawalan ng salita.
BAHAGI 3
Kinabukasan, dumating ako sa café nang dalawampung minuto nang maaga.
Hindi dahil excited ako.
Hindi talaga.
Gusto ko lang… siguraduhing may mauupuan.
At baka sampung beses kong pinalitan ang damit ko bago umalis ng bahay, pero wala iyong kinalaman kay Gabriel.
Siyempre.
Nang dumating siya, simple lang ang suot niya—dark blue polo, maitim na pantalon, walang white coat, walang folder, walang kahit anong makapagpapaalala sa akin ng kahihiyan ko sa ospital.
Umupo siya sa tapat ko.
“Maaga ka.”
“Professional habit.”
“Media ka, ’di ba?”
“Oo.”
“Akala ko sinabi mong palagi kang late.”
Nanigas ako.
Naalala ko.
Kagabi, habang nagcha-chat kami, nabanggit kong madalas akong late sa meetings dahil lagi akong naghahanap ng parking.
Napapikit ako.
“Kita mo? Totoo iyon.”
Ngumiti siya.
“Good start.”
Umorder kami ng kape.
At sa unang pagkakataon, wala akong inimbentong kahit ano.
Sinabi ko sa kanya na nagtatrabaho ako sa isang advertising agency sa Makati.
Na gusto ko ang trabaho ko kahit minsan halos matulog na ako sa office kapag may malaking campaign.
Na si Nico ay totoong kapatid ko, labingwalong taong gulang, sobrang talino, sobrang kulit at walang kahit anong problema sa memorya maliban sa nakakalimutan niyang hugasan ang pinagkainan niya.
Sinabi ko ring matagal na akong pinapapunta ni Mama sa blind dates.
“Bakit ayaw mo?”
tanong ni Gabriel.
Naglaro ako sa straw ng iced coffee.
“Hindi naman ako ayaw sa relasyon.”
“Then?”
“Parang ayaw ko lang pumili ng tao dahil sinabihan akong oras na.”
Hindi siya nagsalita.
Kaya nagpatuloy ako.
“Lagi kasi nilang sinasabi, twenty-six na ako. Dapat seryoso na. Dapat isipin ko na ang kasal. Dapat hindi masyadong career-oriented. Parang may checklist na kailangan kong matapos bago mag-expire.”
Tumango si Gabriel.
“Naiintindihan ko.”
“Talaga?”
“Thirty na ako.”
Napakurap ako.
“Thirty ka na?”
“Tama.”
“Hindi halata.”
“Tingin ko compliment iyon.”
“Oo naman.”
Ngumiti siya.
“Ako naman, palaging sinasabihan ng mga kamag-anak ko na sayang daw at doktor ang magiging career ko pero wala pa akong girlfriend.”
“Teka. Akala ko hindi ka pa doktor.”
“Ngayon gusto mo nang maging precise?”
Napatawa ako.
Score one for Gabriel.
Mula noon, naging kakaiba ang takbo ng mga araw ko.
Hindi kami agad naging magkasintahan.
Mas malala.
Naging magkaibigan muna kami.
At iyon ang mas delikado.
Dahil habang mas nakikilala ko siya, mas lalo kong napapansin ang maliliit na bagay.
Na kapag nagkakape siya, ayaw niya ng sobrang matamis.
Na kapag pagod siya mula sa ospital, mas tahimik siya pero hindi masungit.
Na nagsi-send siya ng random photos ng pagkain kapag alam niyang overtime ako.
Na kapag sinabi kong “okay lang ako,” tinatanong niya ulit pagkaraan ng sampung minuto dahil alam niyang minsan hindi talaga ako okay.
At higit sa lahat—
Hindi niya ako tinatrato na parang isang babaeng kailangang ayusin bago maging “wife material.”
Isang gabi, halos alas-onse na nang matapos ang presentation namin sa office.
Paglabas ko sa building, nakita ko si Gabriel sa kabilang sidewalk.
May hawak siyang dalawang paper cup.
Tumakbo ako papunta sa kanya.
“Anong ginagawa mo rito?”
“Dumaan lang.”
“Gabriel, nasa Quezon City ang ospital mo.”
“Mahabang daan ang dinaanan ko.”
“Sinungaling.”
Napangiti siya.
“Tingnan mo. Natututo na rin ako sa ’yo.”
Inabot niya ang isang cup.
Mainit na chocolate.
Paborito ko.
Biglang may kakaibang kirot sa dibdib ko.
“Bakit ka nandito?”
Sa pagkakataong ito, seryoso na siya.
“Sinabi mong stressful ang presentation mo.”
“Hindi naman ibig sabihin kailangan mong sunduin ako.”
“Alam ko.”
“Then bakit?”
Tiningnan niya ako.
“Dahil gusto ko.”
Iyon lang.
Dalawang salita.
Pero buong biyahe pauwi, hindi ako mapakali.
Nang gabing iyon, tumawag si Bianca.
“So kailan kayo magiging official?”
“Hindi kami magiging official.”
“Tanga.”
“Friends lang kami.”
“Mas tanga.”
“Bianca!”
“May lalaki bang magda-drive mula Quezon City hanggang Makati ng alas-onse ng gabi para bigyan ka ng hot chocolate dahil friends lang kayo?”
Tahimik ako.
“Exactly,” sabi niya.
Pero may isang bagay na hindi ko masabi sa kanya.
Natutuwa ako kay Gabriel.
Sobra.
At iyon mismo ang nakakatakot.
Dahil nagsimula kami sa isang kasinungalingan.
Minsan naiisip ko, baka gusto lang niya ang nakakatawang bersyon ng kuwento namin.
Baka kapag naging seryoso, maalala niya na sa unang araw pa lang, niloko ko na siya.
Kaya nang minsang tanungin niya ako kung gusto kong sumama sa birthday dinner ng kaibigan niya, tumanggi ako.
Nang anyayahan niya akong manood ng pelikula, sinabi kong busy ako.
Nang magtanong siya kung may problema, sinabi kong wala.
Doon siya tumigil.
Tatlong araw siyang hindi nag-message.
Sa ikaapat na araw, ako na ang hindi nakatiis.
Nagpadala ako.
“Busy ka?”
Seen.
Walang sagot.
Makalipas ang isang oras:
“Oo.”
Isang salita.
Kinabahan ako.
Tinawagan ko si Nico.
“May ginawa ba akong mali?”
“Sino?”
“Gabriel.”
“Akala ko may amnesia ako.”
“Nico!”
Tumawa siya.
Pagkatapos ay biglang naging seryoso.
“Ate, gusto mo ba talaga siya?”
Hindi ako sumagot.
“Sagot na iyon.”
Humiga ako sa kama.
“Natakot lang ako.”
“Sa ano?”
“Na baka eventually isipin niyang hindi ako trustworthy.”
Tahimik si Nico.
Pagkatapos sinabi niya:
“Alam mo kung ano pinakamalaking problema mo?”
“Ano?”
“Hindi ka lang nagsisinungaling sa ibang tao.”
Napakunot-noo ako.
“Minsan nagsisinungaling ka rin sa sarili mo.”
Hindi ko inaasahan iyon mula sa batang naningil sa akin ng 2,000 pesos para magpanggap na may amnesia.
“Deep ka ngayon.”
“May additional fee.”
Binabaan ko siya.
Pero kinabukasan, pumunta ako sa ospital.
Hindi ko sinabi kay Gabriel.
Naghintay ako sa café sa ground floor hanggang matapos ang shift niya.
Halos dalawang oras.
Nang lumabas siya, kita ko agad ang pagod sa mukha niya.
At ang pagkagulat nang makita ako.
“Clarissa?”
Tumayo ako.
“Hi.”
“Bakit ka nandito?”
Huminga ako nang malalim.
“May sasabihin akong totoo.”
Hindi siya gumalaw.
Lumapit ako.
“Natakot ako.”
“Sa akin?”
“Sa sarili ko.”
Tahimik siyang nakinig.
“Gusto kita.”
Diretso.
Walang joke.
Walang pekeng sakit.
Walang kuwentong gawa-gawa.
“Gusto talaga kita. At habang mas nagiging seryoso iyon, mas lalo akong natatakot na baka isang araw maalala mo kung paano tayo nagkakilala at isipin mong hindi mo ako mapagkakatiwalaan.”
Napatingin siya sa akin nang matagal.
“Clarissa.”
“O?”
“Naalala ko araw-araw kung paano tayo nagkakilala.”
Napapikit ako.
“Great.”
“Pero hindi sa paraan na iniisip mo.”
Tumingin ako sa kanya.
“Ang natatandaan ko, may babaeng gumawa ng absurd na kasinungalingan para makatakas sa isang lalaking ayaw niya.”
Namula ako.
“Ang sama pakinggan.”
“Hindi pa ako tapos.”
Tumahimik ako.
“Ang natatandaan ko rin, umamin ka nang mahuli ka. Humingi ka ng sorry kay Paolo. Humingi ka ng sorry sa akin. Hindi mo sinisi ang kapatid mo. At pagkatapos noon, wala ka nang itinago sa akin.”
Dahan-dahan akong napalunok.
Lumapit siya nang kaunti.
“Trust isn’t about never making a mistake.”
Huminto siya.
“It’s about what you do after.”
Hindi ako makapagsalita.
“Pero…”
Ngumiti siya.
“May problema pa rin.”
“Ano?”
“Tatlong araw mo akong iniwasan.”
“Sorry.”
“Hindi sapat.”
“Coffee?”
Umiling siya.
“Dinner?”
Umiling ulit.
“Two thousand pesos?”
Napatawa siya.
At doon ko alam na okay na kami.
Pero bigla siyang naging seryoso.
“Isang condition.”
“Ano?”
“Kapag may problema ka sa akin, sasabihin mo.”
Tumango ako.
“Walang fake disease.”
“Oo.”
“Walang fake emergency.”
“Oo.”
“Walang imaginary hospitalized relatives.”
“Gabriel, minsan lang iyon.”
“Clarissa.”
“Oo na.”
Iniabot niya ang kamay niya.
Hindi ko agad naintindihan.
“Anong ginagawa mo?”
“Formal agreement.”
Tiningnan ko ang kamay niya.
Pagkatapos ay inilagay ko ang kamay ko roon.
“Deal.”
Pero hindi niya agad binitiwan.
Sa halip, marahan niyang hinigpitan ang hawak niya.
Bumilis ang tibok ng puso ko.
“May isa pa.”
“Ano na naman?”
“Since sinabi mong gusto mo ako…”
Tumigil siya.
“…pwede ba akong maging boyfriend mo?”
Napatitig ako.
Ito na marahil ang unang pagkakataon sa buhay ko na wala akong maisip na sagot.
Kaya ngumiti siya.
“Kailangan mo ba ng tatlong segundo?”
Bigla kong naalala si Nico.
Tinulak ko nang mahina ang balikat niya.
“Hindi.”
“Then?”
“Oo.”
At ganoon lang.
Walang fireworks.
Walang dramatic music.
Walang bouquet.
Sa café ng ospital kung saan muntik masira ang buhay ko ilang linggo ang nakaraan, nagkaroon ako ng boyfriend dahil sa isang kasinungalingang hindi ko dapat ginawa.
Makalipas ang tatlong buwan, unang beses na pumunta si Gabriel sa bahay namin para sa Sunday lunch.
Sobra ang paghahanda ni Mama.
May pancit.
May lumpia.
May kare-kare.
Parang may fiesta.
Pagpasok ni Gabriel, sinalubong siya ni Nico.
“Doc.”
“Hindi pa rin ako doctor.”
“Future Doc.”
Nagkamayan sila.
Pagkatapos ay ngumiti si Nico.
“May important information akong ibebenta tungkol kay Ate.”
Agad akong sumigaw mula sa dining room.
“Nico!”
Tumawa si Gabriel.
“Magkano?”
“Five hundred.”
“Gabriel!”
Nagtawanan silang dalawa.
Si Mama naman ay tuwang-tuwang pinagmamasdan kami.
Habang kumakain, bigla niyang sinabi:
“Alam mo, Gabriel, hindi naman talaga mahirap ligawan itong anak ko.”
Nabulunan ako.
“Mama!”
“Mahilig lang magsinungaling kapag blind date.”
“Mama!”
Napangiti si Gabriel.
“Alam ko po.”
“Pero mabait iyan.”
Biglang bumaba ang boses ni Mama.
“At kahit madalas kaming magtalo, gusto ko lang naman siguraduhing may makakasama siyang taong hindi siya pipilitin maging ibang tao.”
Nanahimik ako.
Tumingin si Gabriel sa akin bago sumagot.
“Hindi ko po gustong baguhin siya.”
Huminto siya sandali.
“Except siguro sa paggawa ng fake medical history.”
Nagtawanan ang lahat.
Tinadyakan ko siya nang mahina sa ilalim ng mesa.
Hinawakan niya ang kamay ko roon at hindi na binitiwan.
Makalipas ang halos dalawang taon, sa mismong café kung saan kami unang nagkita, niyaya ako ni Gabriel na magkape.
Akala ko ordinaryong date lang.
Pero pagdating ko, nakita ko si Mama.
Si Bianca.
Si Nico.
At maging ang professor ni Gabriel na muntik nang mag-assess sa kapatid kong walang sakit.
“Bakit nandito silang lahat?”
tanong ko.
Kalmadong umupo si Gabriel sa harap ko.
“May kailangan kasi akong i-confirm.”
Kinabahan ako.
“Ano?”
Naglabas siya ng maliit na kahon.
Natakpan ko ang bibig ko.
Mula sa likuran, narinig kong bumulong si Nico:
“Ate, huwag mong sabihing may amnesia ka.”
Nagtawanan ang buong café.
Namumula akong tumingin kay Gabriel habang lumuhod siya sa harap ko.
“Clarissa Reyes.”
Napasinghap ako.
“Two years ago, tinanong kita kung may kahit isang bagay kang sinabi sa akin na totoo.”
Tumango ako, nangingilid ang luha.
“Ngayon, isang bagay lang ulit ang gusto kong marinig mula sa ’yo.”
Binuksan niya ang kahon.
“Will you marry me?”
Tumulo ang luha ko habang tumatawa.
“Gabriel…”
Mula sa likod, sumigaw si Nico.
“Ate, truth only!”
Lalong nagtawanan ang lahat.
Tumingin ako sa lalaking minsang muntik kong takasan dahil nahuli niya ang pinakakatawa-tawa kong kasinungalingan.
Ang lalaking hindi ako minahal dahil perpekto ako.
Kundi dahil matapos ang lahat ng kaguluhan, pareho naming piniling maging totoo sa isa’t isa.
Huminga ako nang malalim.
At sa pagkakataong iyon, sigurado akong wala akong kailangang imbentuhin.
“Oo.”
Inilagay niya ang singsing sa daliri ko.
Tumayo siya at niyakap ako habang pumapalakpak ang buong café.
At siyempre, hindi maaaring matapos ang araw nang walang kalokohan si Nico.
Lumapit siya at iniabot ang cellphone niya sa akin.
May QR code para sa money transfer.
Napakunot-noo ako.
“Ano ’to?”
“Five thousand pesos.”
“Para saan?!”
Ngumiti siya.
“Kung hindi dahil sa fake amnesia ko, wala kang fiancé ngayon.”
Napatingin ako kay Gabriel.
Napatingin siya sa akin.
Pagkatapos ay sabay kaming tumawa.
Sa huli, binayaran ko si Nico.
Hindi dahil tama siya.
Kundi dahil sa isang bagay, kailangan kong aminin na may punto siya.
Dahil minsan, nagsisimula ang pinakamagandang kuwento sa pinakamasamang paraan.
Sa isang blind date na gusto mong takasan.
Sa isang kapatid na ginawa mong pekeng pasyente.
Sa isang lalaking hindi dapat nakarinig ng usapan mo.
At sa isang kasinungalingang lumaki nang lumaki hanggang wala ka nang ibang paraan kundi sabihin ang buong katotohanan.
Hindi ko ipinagmamalaki ang ginawa ko.
Pero may isang bagay akong hinding-hindi pagsisisihan.
Noong araw na tinanong ako ni Gabriel kung may sinabi ba akong totoo sa kanya, halos wala akong maisagot.
Ngayon, kapag tinatanong niya ako kung mahal ko siya, iisa lang ang sagot ko.
At hindi ko na kailangang mag-isip ng tatlong segundo.
“Oo.”
Totoo.
At sa pagkakataong ito, panghabambuhay na.
