Labindalawang Taon Ko Siyang Hinabol, Nagpalit Siya ng Bahay, Numero, at Lumipad Paabroad Para Lang Takasan Ako—Sa Unang Beses na Pinili Kong Bumitaw, Isang Susi ang Dumating Makalipas ang 24 Oras at Nagpatindig sa Balahibo Ko

Labindalawang Taon Ko Siyang Hinabol, Nagpalit Siya ng Bahay, Numero, at Lumipad Paabroad Para Lang Takasan Ako—Sa Unang Beses na Pinili Kong Bumitaw, Isang Susi ang Dumating Makalipas ang 24 Oras at Nagpatindig sa Balahibo Ko

Labindalawang Taon Ko Siyang Hinabol, Nagpalit Siya ng Bahay, Numero, at Lumipad Paabroad Para Lang Takasan Ako—Sa Unang Beses na Pinili Kong Bumitaw, Isang Susi ang Dumating Makalipas ang 24 Oras at Nagpatindig sa Balahibo Ko

Bahagi 1

Labindalawang taon kong hinabol si Gabriel Reyes.

Nagpalit siya ng numero ng telepono, nahanap ko ang bago.

Lumipat siya ng condo, alam ko na ang address bago pa malaman ng delivery rider.

Nagpalipat siya sa ibang branch ng kumpanya, agad naman akong nag-apply sa partner company na nasa kabilang building lang.

Umabot pa sa puntong minsang tinanong ako ng matalik kong kaibigan:

“Paano kung isang araw tumakas siya palabas ng bansa?”

Hindi ko man lang kinailangang mag-isip.

“Bibili ako ng plane ticket.”

Pero noong gabing iyon, nang lumitaw sa screen ng cellphone ko ang notification na umalis na ng Pilipinas si Gabriel sakay ng flight na 2:15 ng madaling-araw, matagal akong nakaupo nang hindi gumagalaw.

Isang oras.

Dalawang oras.

Hanggang sa unti-unting lumiwanag ang langit.

Saka ko kinausap ang nakakainis na system na ilang taon nang nakabuntot sa buhay ko.

“Hoy.”

“Ano?”

“Kung ang isang tao ay handang iwan ang trabaho niya, bahay, mga kaibigan, at lumipad sa ibang bansa para lang makalayo sa akin…”

Huminto ako sandali.

“…ibig sabihin ba medyo nakakatakot na ako?”

Napakatagal ng katahimikan ng system kaya akala ko nag-shutdown na ito.

Sa wakas, sumagot din ito.

“Gusto mo ba talagang marinig ang totoo?”

“Oo.”

“Hindi ka lang medyo nakakatakot.”

“…”

“Napakatakot mo.”

Napatingin ako sa bukas na maleta sa paanan ko.

Nakatupi na ang mga damit.

Nasa mesa ang passport ko.

Na-reserve na ng assistant ko ang pinakamalapit na flight.

Isang tango ko lang, makalipas ang ilang oras ay maaari na naman akong lumitaw sa harap ni Gabriel, gaya ng ginawa ko sa nakaraang labingwalong pagkakataon.

Pero ngayon…

Isinara ko ang maleta.

“Tama na.”

Natigilan ang system.

“Ano’ng sinabi mo?”

“Hindi na ako susunod.”

Sa unang pagkakataon sa loob ng labindalawang taon, pinili kong hayaang makatakas si Gabriel.

Pero hindi ko alam na sa mismong sandaling kinansela ko ang ticket ko, libu-libong kilometro ang layo, ang lalaking katatakas lang sa akin ay nakatayo sa harap ng malaking salamin ng airport.

Mahigpit niyang hawak ang cellphone hanggang sa pumuti ang mga buko ng kanyang mga daliri.

Dahil sa loob ng tatlong oras…

Hindi ko siya tinawagan kahit isang beses.

Ilang oras bago umalis si Gabriel, nag-away pa kami sa condo niya.

Napakasimple lang ng dahilan.

May nakita akong hair clip ng babae sa loob ng sasakyan niya.

Pinulot ko iyon at malamig na nagtanong:

“Kanino ’to?”

Katatanggal lang ni Gabriel ng relo nang sumulyap siya rito.

“Hindi ko alam.”

“Hindi mo alam?”

“Oo.”

“May gamit ng babae sa kotse mo pero hindi mo alam kung kanino?”

Marahan niyang minasahe ang sentido niya.

“Baka sa kapatid na babae ng secretary ko.”

Napatawa ako agad.

“Lalaki ang secretary mo.”

Natahimik si Gabriel.

Krus ang mga braso ko sa dibdib.

“May iba ka pa bang gustong ipaliwanag?”

Tinitigan niya ako nang ilang segundo bago dumiretso sa kusina.

“Wala.”

“Gabriel!”

“Pagod na ako.”

Tatlong salita lang iyon, pero lalo akong nainis.

Sinundan ko siya.

“Pagod ka dahil sa akin?”

Huminto siya.

Makalipas ang ilang sandali, saka siya lumingon.

Mula pa noon, malamig na talaga ang ugali ni Gabriel.

Kahit nasa meeting siya kasama ang dose-dosenang executives o kaharap lang ako, bihira siyang magpakita ng emosyon.

Pero noong araw na iyon, malinaw kong nakita ang pagod sa mga mata niya.

“Mara.”

Iyon ang isa sa iilang pagkakataong tinawag niya ako sa pangalan sa ganoong kaseryosong tono.

“Pwede bang tigilan mo na ang pag-check sa cellphone ko?”

Napahinto ako.

Nagpatuloy siya.

“Huwag mong tanungin ang ibang tao kung nasaan ako.”

“Huwag kang magpapasunod ng tao sa kotse ko.”

“At huwag kang basta-basta pupunta sa opisina dahil lang hindi ako nakasagot sa message mo sa loob ng trenta minutos.”

Matigas akong sumagot.

“Nag-aalala lang ako sa ’yo.”

“Hindi iyon pag-aalala.”

“Kung gano’n, ano?”

Tumingin sa akin si Gabriel.

“Pagkontrol.”

Biglang natahimik ang buong silid.

Pinakaayaw ko kapag ganoon siya magsalita.

Napakakalma.

Pero bawat salita, masakit.

Kaya sa halip na pag-isipan ang sinabi niya, ginawa ko na naman ang nakasanayan ko.

Nakipagtalo ako.

“Simula pagkabata, ang bait-bait ko sa ’yo. Naiinis ka pa rin?”

“Oo.”

Isang salita lang.

Maikli.

Pero parang kutsilyo.

Natigilan ako.

Mukhang napansin din ni Gabriel na masakit ang sinabi niya, pero hindi niya binawi.

“Gusto kong mabuhay nang sarili kong buhay.”

“Hindi iyong araw-araw kailangan kong isipin kung anong mangyayari kapag hindi kita nasagot.”

“Hindi iyong pagbukas ko ng pinto, kinakabahan akong baka nandoon ka na naman.”

“Hindi iyong kahit lumipat ako ng bahay, dalawang araw lang ay nahanap mo na ako.”

Kinagat ko ang labi ko.

“Gano’n mo ba ako kinamumuhian?”

Hindi agad sumagot si Gabriel.

At ang katahimikang iyon ang mas masakit kaysa kahit anong sagot.

Pagkaraan ng ilang sandali, mahina lamang niyang sinabi:

“Mara, kailangan mong matutong huminto.”

Napangiti ako nang malamig.

“Hindi ko kaya.”

“Kung gano’n, ako ang aalis.”

Akala ko tinatakot lang niya ako.

Dahil hindi iyon ang unang beses na sinubukan ni Gabriel na lumayo sa akin.

Noong high school, lumipat siya ng school.

Noong college, pumili siya ng university sa napakalayong lungsod.

Sa loob ng dalawang taon, anim na beses siyang lumipat ng tirahan.

Minsan nga, nagtrabaho pa siya nang tatlong buwan sa isang malayong isla.

Pero sa bawat pagkakataon…

Nahanap ko siya.

Kaya nang hilahin niya palabas ng kuwarto ang maleta niya, nakaupo lang ako sa sofa habang kumakain ng dried mango.

“Saan ka naman pupunta ngayon?”

Hindi siya sumagot.

Napangiti ako.

“Ayos lang. Mahahanap din kita.”

Biglang huminto ang kamay niyang nakahawak sa maleta.

Lumingon sa akin si Gabriel.

Malalim ang tingin niya.

“Iyan mismo ang pinakakinatatakutan ko.”

Pagkasabi noon, isinara niya ang pinto.

Bang.

Nabalot ng katahimikan ang condo.

Akala ko aalis lang siya nang ilang araw gaya ng dati.

Hanggang makalipas ang tatlong oras, tumawag ang assistant ko.

“Ma’am Mara.”

“Ano?”

“Kakaalis lang po ng bansa ni Sir Gabriel.”

Napaupo ako nang tuwid.

“Saan pumunta?”

Binanggit niya ang pangalan ng isang bansang napakalayo kaya ilang segundo bago ako nakapagsalita.

“One-way ticket po.”

Agad kong binuksan ang booking app.

Sanay na sanay na ang mga daliri ko.

Pero bago ko pindutin ang payment button, biglang nagsalita ang system.

“Talaga bang susundan mo pa rin siya?”

Kumunot ang noo ko.

“Bakit hindi?”

“Paano kung tumakbo na naman siya?”

“Susundan ko ulit.”

“Paano kung buong buhay siyang tumatakbo?”

Natigilan ako.

Sa unang pagkakataon, bumalik sa isip ko ang tingin ni Gabriel bago niya isinara ang pinto.

“Iyan mismo ang pinakakinatatakutan ko.”

Hindi ko alam kung bakit biglang sumikip ang dibdib ko.

Naglakad ako paikot sa condo.

Tiningnan ko ang sofa na ako ang nagpalit.

Ang kurtinang ako ang pumili.

Ang set ng baso na ako ang bumili.

Ang mga framed photo na ako ang naglagay kung saan-saan.

Pati ang bango sa bahay, paborito kong perfume ang naamoy.

Bahay iyon ni Gabriel.

Pero halos wala nang natira roon na tunay na kanya.

Bigla akong nagtanong:

“Sumobra ba talaga ako?”

Agad sumagot ang system.

“Sa wakas, napansin mo rin.”

Umupo ako sa sahig.

Sa unang pagkakataon sa buhay ko, hindi ko alam kung ano ang dapat gawin.

Makalipas ang mahabang sandali, kinuha ko ang cellphone ko.

Kinansela ko ang ticket.

Binura ko ang itinerary.

Pagkatapos ay nag-message ako sa assistant ko.

“Huwag mo nang hanapin si Gabriel.”

Agad siyang tumawag.

“Sigurado po ba kayo?”

“Oo.”

“Pero dati sinabi n’yo kahit tumakas siya hanggang Antarctica, kayo mismo ang—”

“Mula ngayon, hindi na.”

Pinatay ko ang tawag.

Pagkatapos, tinanggal ko sa keychain ang susi ng condo ni Gabriel.

Inilapag ko iyon sa mesa.

At nagsimula akong mag-impake ng sarili kong gamit.

Akala ko gano’n dapat matapos ang kuwento namin.

Isang taong tumakbo.

Isang taong tumigil.

At pagkatapos, kanya-kanyang buhay na.

Pero kinaumagahan, habang hinihila ko palabas ang maleta ko, biglang tumunog ang doorbell.

Akala ko delivery rider lang.

Pero nang buksan ko ang pinto…

Isang lalaking naka-dark suit ang nakatayo roon, seryoso ang mukha.

“Kayo po ba si Ms. Mara Villanueva?”

“Oo.”

Iniabot niya sa akin ang isang sobre.

“Ipinagbilin po ni Mr. Gabriel Reyes na ibigay lamang ito sa inyo kung makalipas ang dalawampu’t apat na oras mula nang umalis siya…”

Huminto siya sandali.

“…hindi ninyo siya sinundan.”

Nanigas ang kamay ko.

Isang papel lang ang laman ng sobre.

At isang susi.

Sulát-kamay ni Gabriel ang nasa papel.

Isang pangungusap lamang.

“Mara, kung sa pagkakataong ito ay tunay mo na akong kayang pakawalan, pumunta ka sa address sa likod.”

Binaligtad ko ang papel.

At nang makita ko ang address na nakasulat doon…

Parang nanlamig ang buong katawan ko.

Dahil hindi iyon airport.

Hindi hotel.

At lalong hindi iyon bahay sa ibang bansa.

Isa iyong bahay na wala pang tatlumpung minutong biyahe mula sa kinaroroonan ko.

Agad kong tinawagan ang lalaking naghatid ng sobre.

“Talaga bang umalis ng bansa si Gabriel?”

Natahimik siya.

Mariin kong tinanong:

“Nasaan siya?”

Sa pagkakataong ito, kakaiba na ang tono ng lalaki.

“Ms. Mara…”

“May isang bagay po na mahigpit na ipinagbawal ni Sir Gabriel na sabihin namin sa inyo nang mas maaga.”

“Pero ngayong nasa inyo na ang susi…”

“…marahil malalaman n’yo na rin kung bakit sa loob ng labindalawang taon, kahit labing siyam na beses siyang tumakas mula sa inyo…”

“…hindi siya kailanman tunay na nawala.”

Bahagi 2

Halos sampung minuto kong tinitigan ang address sa likod ng papel bago ako tuluyang bumaba sa parking.

Sa buong biyahe, tahimik ang system.

Ako rin.

Dati, kapag may kahit isang piraso ng impormasyon tungkol kay Gabriel, parang wala akong preno.

Tatawagan ko ang lahat.

Magpapahanap ako ng CCTV.

Ipapa-check ko kung kanino nakapangalan ang bahay.

Pero ngayon, mahigpit ko lang hawak ang susi.

Wala akong tinawagan.

Pagkalipas ng halos tatlumpung minuto, huminto ako sa harap ng isang maliit na bahay sa tahimik na residential area.

Hindi iyon marangya.

May puting bakod.

May maliit na garden.

At sa may bintana, may hanging plant na pamilyar sa akin.

Nanlamig ang mga daliri ko.

Ako ang bumili ng halamang iyon dalawang taon na ang nakaraan.

Ibinigay ko kay Gabriel.

Sinabi niyang namatay na iyon.

Lumapit ako sa pinto.

Pumasok ang susi.

Click.

Pagbukas ko, hindi tao ang bumungad sa akin.

Kundi mga alaala.

Sa dingding sa kanan, may litrato namin noong high school graduation.

Sa shelf, naroon ang maliit na music box na ibinigay ko sa kanya noong eighteen kami.

Nasa mesa ang mug na may bitak sa gilid.

Regalo ko iyon noong college.

Akala ko matagal na niyang itinapon.

Mas lalo akong napatigil nang makita ko ang isang malaking kahon sa ilalim ng coffee table.

Binuksan ko.

Dalawampu’t walong sobre.

Dalawampu’t walong love letter na ibinigay ko noong high school.

Lahat naroon.

Maayos.

Walang kahit isang nawala.

“Hindi niya itinapon…”

Mahina kong sabi.

Sumagot ang system:

“Hindi.”

“Pero lumipat siya ng school dahil sa mga sulat na iyon.”

“Parehong bagay ang maaaring maging totoo.”

Napatingin ako.

“Ano?”

“Puwede kang mahalin ng isang tao at matakot pa rin siya sa paraan ng pagmamahal mo.”

Parang may kumurot sa dibdib ko.

Sa ibabaw ng kahon, may isa pang sobre.

Pangalan ko ang nakasulat.

Para kay Mara, kapag sa wakas ay natuto na siyang kumatok bago pumasok.

Napasimangot ako.

“Ang sungit pa rin.”

Pero nanginginig ang kamay ko nang buksan iyon.

Mara,

Kung binabasa mo ito, ibig sabihin hindi mo ako hinabol.

Hindi mo pinilit alamin kung nasaan ako.

At sa unang pagkakataon, iginalang mo ang desisyon kong lumayo.

Kaya sa unang pagkakataon din, gusto kong maging tapat.

Hindi ako tumatakbo dahil wala akong nararamdaman.

Tumatakbo ako dahil meron.

Huminto ang paghinga ko.

Nagpatuloy ako sa pagbabasa.

Noong high school, lumipat ako ng school dahil natatakot akong kapag tinanggap ko ang kahit isa sa mga sulat mo, iisipin mong pag-aari mo na ako.

Noong college, pumili ako ng malayong university dahil gusto kong malaman kung hahanapin mo ba ako bilang taong mahal mo…

o bilang isang bagay na ayaw mong mawala.

Hinabol mo ako.

Paulit-ulit.

At sa bawat pagkakataon, mas lalo akong natakot na baka hindi mo kailanman matutunang makita ang pagkakaiba.

Pero tanga rin ako.

Dahil sa bawat bahay na nilipatan ko, may drawer akong hindi mo alam.

At sa drawer na iyon, dala ko lahat ng bagay na galing sa ’yo.

Napapikit ako.

May isa pang linya sa ibaba.

Ang flight ko ay totoo. Pero hindi ako lumipad para mawala. Lumipad ako para malaman kung kaya mo akong hindi sundan.

Biglang may narinig akong tunog sa labas.

Isang sasakyan.

Napalingon ako sa bintana.

Huminto ang isang itim na kotse sa tapat ng bahay.

Nanigas ako.

Bumukas ang pinto.

At bumaba si Gabriel.

Suot pa rin niya ang parehong dark coat na suot niya nang umalis siya.

May maliit na maleta sa isang kamay.

Sa kabilang kamay, hawak niya ang cellphone niya.

Nagtagpo ang mga mata namin mula sa magkabilang panig ng bintana.

Hindi ako gumalaw.

Hindi rin siya.

Pagkatapos, sa unang pagkakataon sa loob ng labindalawang taon…

Si Gabriel ang naglakad papunta sa akin.

Bahagi 3

Nang bumukas ang pinto, hindi ko alam kung yayakapin ko siya, sasampalin, o magpapanggap na wala akong pakialam.

Sa huli, wala akong ginawa.

Nakatayo lang ako sa gitna ng sala habang hawak ang sulat niya.

Si Gabriel naman ay nanatili sa may pintuan.

Hindi siya lumapit agad.

Para bang hinihintay niya akong magbigay ng pahintulot.

Isang simpleng bagay iyon.

Pero mas masakit kaysa inaasahan ko.

Dahil doon ko unang napansin kung gaano karaming beses kong hindi ginawa ang parehong bagay para sa kanya.

“Bumalik ka.”

Iyon lang ang nasabi ko.

“Oo.”

“Hindi ka ba dapat nasa ibang bansa?”

“Nasa ibang bansa ako kaninang umaga.”

“Paano ka nakabalik agad?”

“Return flight.”

Napatitig ako sa kanya.

“Akala ko one-way ticket.”

“Ang unang ticket.”

Napakurap ako.

“So… may binili kang pabalik?”

“Oo.”

“Kailan?”

Tahimik siya sandali.

“Bago ako umalis.”

Parang may sumabog sa isip ko.

“Ibig sabihin alam mong babalik ka?”

“Kung hindi mo ako susundan.”

Napahawak ako sa noo.

“Gabriel Reyes, sinubukan mo ako?”

“Hindi.”

“Hindi?”

“Binigyan kita ng pagpipilian.”

Lumapit siya nang isang hakbang.

“Kung hinabol mo ako ulit, hindi ako babalik.”

Biglang nawala ang lahat ng reklamo ko.

Hindi dahil sa pagbabanta niya.

Kundi dahil nakita ko ang seryosong mukha niya.

“Talaga?”

“Oo.”

“Paano kung hinabol kita?”

“May trabaho akong tinanggap doon.”

Nanikip ang lalamunan ko.

“So handa kang manatili?”

“Kung iyon lang ang paraan para magkaroon tayo ng distansya.”

Hindi ko alam kung bakit biglang uminit ang mga mata ko.

Pinilit kong ngumiti.

“Ang drama mo naman.”

“Mara.”

Nawala ang ngiti ko.

Lumapit siya nang kaunti pero nanatili pa ring may pagitan sa amin.

“Hindi ito laro.”

“Alam ko.”

“Hindi sapat na isang beses kang hindi sumunod.”

“Alam ko.”

“Hindi rin ibig sabihin na dahil bumalik ako, babalik tayo sa dati.”

Masakit.

Pero tumango ako.

“Alam ko.”

Sa unang pagkakataon, siya naman ang mukhang nagulat.

Marahil sanay siyang lagi akong sumasagot.

Laging nakikipagtalo.

Laging naghahanap ng paraan para makuha ang gusto ko.

Pero pagod na rin ako.

Hindi kay Gabriel.

Kundi sa bersyon ko ng sarili kong laging kailangang manalo.

Huminga ako nang malalim.

“Gabriel, sorry.”

Bahagyang gumalaw ang tingin niya.

Hindi ko alam kung ilang beses akong nagsorry sa kanya noon.

Siguro marami.

Pero karamihan doon ay may kasunod na:

“Sorry, pero kasi…”

Ngayon, wala.

“Sorry dahil binasa ko ang messages mo nang walang permiso.”

“Sorry dahil pinasundan kita.”

“Sorry dahil lagi kong iniisip na kapag mahal kita, may karapatan akong malaman lahat.”

“Sorry dahil ginawa kong katumbas ng pagmamahal ang paghawak nang mahigpit.”

Tumulo ang luha ko bago ko pa mapigilan.

“Hindi kita tatanungin kung mapapatawad mo ako agad.”

“Kahit hindi ngayon.”

“Kahit hindi bukas.”

“Kahit hindi tayo magkatuluyan.”

Napayuko ako.

“Pero titigil na ako.”

Tahimik ang bahay.

Makalipas ang ilang sandali, narinig ko siyang huminga nang malalim.

“Tumigil ka na nga.”

Napatingin ako.

May bahagyang pagbabago sa ekspresyon niya.

Hindi ngiti.

Pero malapit na.

“Mara.”

“Ano?”

“Kanina sa airport, apat na oras kong tinitigan ang cellphone ko.”

Napatitig ako sa kanya.

“Bakit?”

“Inaasahan kong tatawag ka.”

Hindi ko alam kung matatawa ako o maiinis.

“Ikaw itong tumakbo.”

“Alam ko.”

“Tapos inaasahan mong tatawag ako?”

“Oo.”

“Ang kapal mo.”

“Alam ko rin.”

Napatawa ako sa gitna ng pag-iyak.

Sa wakas, bahagyang ngumiti si Gabriel.

Napakaliit.

Pero dahil bihira siyang ngumiti, parang may biglang sumikat na araw sa loob ng bahay.

“Saka…” sabi niya.

“Ano?”

“Nang lumipas ang limang oras na wala kang tawag, nagsimula akong mag-alala.”

“Na baka may nangyari sa akin?”

Umiling siya.

“Na baka kaya mo na talaga akong iwan.”

Nawala ang ngiti ko.

Ngayon, siya naman ang umiwas ng tingin.

“Ako ang humihiling sa ’yo na tumigil.”

“Pero nang tumigil ka…”

Bahagya niyang hinigpitan ang hawak sa maleta.

“…doon ko na-realize na hindi pala ako handang mawala ka nang tuluyan.”

Para akong hindi makahinga.

“Gabriel…”

“Pero hindi ibig sabihin noon na tama ang ginawa mo.”

“I know.”

“At hindi ibig sabihin na magiging tayo agad.”

“I know.”

“Can you stop saying ‘I know’?”

Umiling ako.

“Hindi.”

Muli siyang natahimik.

Pagkatapos ay umupo siya sa sofa.

Hindi niya ako tinabihan.

Sa halip, itinuro niya ang armchair sa tapat.

“Umupo ka.”

Sumunod ako.

Parang interview.

“May kondisyon ako.”

Agad akong napaayos ng upo.

“Sige.”

“Una, walang pag-check ng phone.”

Tumango ako.

“Pangalawa, walang pagsunod sa akin.”

Tumango ulit ako.

“Pangatlo, kung gusto mong pumunta sa bahay ko, mag-message ka muna.”

Napangiwi ako.

“Pati bahay mo?”

Tumaas ang kilay niya.

“Especially bahay ko.”

“Fine.”

“Pang-apat, huwag mong tatawagan ang assistant ko para itanong kung nasaan ako.”

“Pwede bang minsan lang?”

“Mara.”

“Joke.”

Napabuntong-hininga siya.

“Panglima…”

Huminto siya.

Tiningnan ko siya.

“Panglima?”

“Kung may problema ka, sabihin mo sa akin.”

Natigilan ako.

“Hindi mo kailangang mag-imbestiga.”

“Hindi mo kailangang hulihin ako.”

“Hindi mo kailangang manghula kung may ibang babae.”

“Tanungin mo lang ako.”

Biglang kumirot ang dibdib ko.

“Paano kung magsinungaling ka?”

“Then you leave.”

Napakurap ako.

Ganun lang?

Parang nabasa niya ang isip ko.

“Relationship isn’t prison, Mara.”

“Kapag wala nang tiwala, puwedeng umalis.”

“Hindi kailangang bantayan ang isang tao para manatili siya.”

Hindi ko agad nasagot iyon.

Dahil sa loob ng labindalawang taon, palagi kong iniisip na kapag binitawan ko si Gabriel, mawawala siya.

Ngayon ko lang naintindihan.

Kung kailangang itali ang isang tao para hindi umalis…

matagal na siyang wala.

“Okay.”

Iyon lang ang sinabi ko.

Lumipas ang mga linggo.

Hindi kami agad naging magkasintahan.

Sa katunayan, mas mahirap pa pala ang hindi paghabol kaysa paghabol.

Kapag hindi nagreply si Gabriel nang dalawang oras, halos mamatay ako sa pagpipigil.

Minsan, limang beses kong binuksan ang chat namin pero hindi ako nag-message.

Sabi ng system:

“Progress.”

Sagot ko:

“Shut up.”

Nang minsang sabihin niyang may dinner siya kasama ang business partners, gusto kong itanong kung may babae.

Hindi ko ginawa.

Kinabukasan, siya mismo ang nagkwento.

May tatlong lalaki.

Dalawang babae.

At isa sa mga babae ay sixty-two years old na CEO na halos buong gabi raw nagreklamo tungkol sa gout ng asawa niya.

Napatingin ako sa kanya.

“Hindi ko naman tinatanong.”

“Alam ko.”

“Bakit mo sinabi?”

“Para hindi ka mag-isip.”

“Akala ko ayaw mong kinokontrol kita.”

“Ayaw ko.”

Humigop siya ng kape.

“Pero puwede kitang bigyan ng reassurance nang kusa.”

Doon ko naintindihan ang pinakamalaking pagkakaiba.

Dati, kinukuha ko ang seguridad.

Ngayon, ibinibigay niya.

Kusa.

Tatlong buwan ang lumipas.

Isang gabi, habang pauwi ako mula sa trabaho, may natanggap akong message.

Gabriel: Nasaan ka?

Napahinto ako.

Tinitigan ko iyon nang matagal.

Pagkatapos ay napangiti.

Mara: Bakit?

Tatlong tuldok ang lumitaw.

Gabriel: Nasa labas ako ng bahay mo.

Halos mabitawan ko ang cellphone.

Pagdating ko, naroon nga siya.

Nakasandal sa kotse.

May dalang paper bag ng paborito kong ensaymada at dalawang tasa ng kape.

Lumapit ako.

“Anong ginagawa mo rito?”

“Tinitingnan kung ano ang pakiramdam ng naghihintay sa labas ng bahay ng ibang tao.”

“Then?”

“Hindi maganda.”

Napatawa ako.

“Deserve mo.”

Tiningnan niya ako.

Tahimik.

Pagkatapos ay iniabot niya ang paper bag.

“Pwede ba akong pumasok?”

Napahinto ako.

Isang taon na ang nakaraan, hindi ko kailanman naisip na maririnig ko iyon mula sa kanya.

Pwede ba akong pumasok?

Isang tanong.

Isang pagpili.

Isang pahintulot.

Ngumiti ako.

“Pwede.”

Pero hindi siya gumalaw.

“Ano?”

“May isa pa akong tanong.”

“Ang dami mong kondisyon.”

“Mara.”

“Sige na.”

Huminga siya nang malalim.

At sa unang pagkakataon, nakita kong kinakabahan si Gabriel Reyes.

Ang lalaking kayang humarap sa boardroom nang walang kurap.

Ang lalaking labing siyam na beses tumakas sa akin.

Ngayon, hindi makatingin nang diretso.

“Kung yayain kitang makipag-date…”

Napakurap ako.

“Date?”

“Normal date.”

“Anong ibig sabihin ng normal?”

“Dinner.”

“No tracking.”

“Okay.”

“No checking my phone.”

“Okay.”

“No threatening the waitress.”

“Hoy!”

“Example lang.”

Natawa ako.

Pero hindi siya tumawa.

Seryoso siyang nakatingin sa akin.

“Gusto mo?”

Ito na sana ang pagkakataon kong tumalon sa kanya.

Yakapin siya.

Sabihin ang oo nang sampung beses.

Pero hindi ko ginawa.

Pinilit kong huminga muna.

Hindi dahil gusto kong magpahirap.

Kundi dahil gusto kong sagutin siya bilang isang taong may pagpipilian.

Hindi bilang babaeng takot na baka mawala siya.

“Oo.”

Simpleng sagot.

Pero parang gumaan ang mukha niya.

Lumipas ang anim na buwan.

Unti-unti, naging natural ang lahat.

Hindi perpekto.

Minsan, nagseselos pa rin ako.

Minsan, nananahimik pa rin siya nang sobra.

Minsan, nag-aaway kami.

Pero kapag galit ako, hindi ko binabasa ang cellphone niya.

Kapag kailangan niya ng espasyo, hindi ko siya sinusundan.

At kapag natatakot akong mawala siya, sinasabi ko lang:

“Gabriel, kailangan ko ng assurance.”

At sa halip na tumakbo, lalapit siya.

“Hindi ako umaalis.”

Isang taon matapos ang gabing iyon, bumalik kami sa maliit na bahay na binuksan ko gamit ang susi.

Ginawa na namin iyong weekend home.

Nandoon pa rin ang dalawampu’t walong love letters.

Pero may bago nang kahon sa tabi.

Nakasulat:

Mga Sulat na Hindi Kailangang Takasan.

Habang nag-aayos ako ng pagkain sa mesa, tinawag ako ni Gabriel mula sa sala.

“Mara.”

“Ano?”

“May bagay sa drawer.”

Nanlaki ang mata ko.

“Anong drawer?”

“Yung dating bawal mong buksan.”

Napangiti ako.

“May permiso ako?”

“Yes.”

Binuksan ko iyon.

May maliit na kahon sa loob.

Nanigas ako.

“Gabriel.”

“Hm?”

“Ano ’to?”

“Buksan mo.”

Pagbukas ko, isang simpleng singsing ang nasa loob.

Walang dramatic na dekorasyon.

Walang photographer.

Walang pamilya.

Kami lang.

At ang lalaking labing siyam na beses tumakas sa akin.

Lumapit siya.

Hindi lumuhod agad.

Sa halip, hinawakan niya ang kamay ko.

“Mara.”

“Hindi kita pakakasalan dahil hindi mo ako kayang pakawalan.”

“Hindi rin dahil natatakot akong habulin mo ako habambuhay.”

Napaluha ako habang tumatawa.

“Ang romantic mo.”

“Hindi pa tapos.”

“Sorry.”

Ngumiti siya.

“Pakakasalan kita dahil ngayon, alam kong kaya mo akong pakawalan…”

“…at pinipili mo pa ring manatili.”

Pinisil niya ang kamay ko.

“At ako…”

“Sa unang pagkakataon, hindi na tumatakbo.”

Lumuhod siya.

“Will you marry me?”

Hindi ako agad sumagot.

Tumaas ang kilay niya.

“Mara?”

Pinunasan ko ang luha ko.

“Gusto mo bang maranasan kung ano pakiramdam ng paghintayin?”

Tumayo agad siya.

“Never mind.”

“Hoy!”

Natawa siya nang malakas.

Hinawakan ko agad ang manggas niya.

“Oo na!”

“Sigurado?”

“Oo!”

“Hindi dahil hinahabol mo ako?”

Umiling ako.

“Hindi.”

“Hindi dahil natatakot kang mawala ako?”

Umiling ulit ako.

“Hindi.”

“Then why?”

Tumingin ako sa lalaking minsang inakala kong kailangang hulihin para manatili.

Ngayon, kusa siyang nakatayo sa harap ko.

“Dahil gusto kita.”

“Hindi dahil pag-aari kita.”

“Hindi dahil kailangan kita.”

“Gusto lang kitang piliin.”

Tahimik siyang ngumiti.

At isinusuot niya sa daliri ko ang singsing.

Mula sa loob ng isip ko, biglang nagsalita ang system.

“Mission complete.”

Napakurap ako.

“Anong mission?”

“Matutong magmahal nang hindi nangingibabaw.”

Natigilan ako.

Pagkatapos ay ngumiti.

“Ang tagal mo namang sabihin.”

“Labindalawang taon kang matigas ang ulo.”

“Pwede ka nang mawala.”

“Gladly.”

At sa unang pagkakataon matapos ang napakaraming taon…

nawala ang boses ng system.

Pero hindi ako natakot.

Dahil hindi na ako ang babaeng kailangang habulin ang isang lalaki hanggang dulo ng mundo para maramdaman na pinili siya.

Nasa tabi ko si Gabriel.

Hindi dahil hinuli ko siya.

Hindi dahil pinilit ko siya.

Kundi dahil nang matutunan kong buksan ang kamay ko…

siya mismo ang humawak dito.

At mula noon, hindi na namin binilang kung ilang beses siyang tumakbo.

Ang binilang namin ay kung ilang araw kaming kusang pinipiling umuwi sa isa’t isa.