Nakipagkita Ako sa Online Boyfriend Ko Pagkaraan ng Halos Isang Taon, Nanigas Ako Nang Makitang ang Naghihintay ay ang Boss na Kakatakot Akong Sisantehin—Pero Nang Mawala ang USB at Lumitaw ang Isang Sulat na May Pirma Ko, Doon Ako Talagang Nanlamig

Nakipagkita Ako sa Online Boyfriend Ko Pagkaraan ng Halos Isang Taon, Nanigas Ako Nang Makitang ang Naghihintay ay ang Boss na Kakatakot Akong Sisantehin—Pero Nang Mawala ang USB at Lumitaw ang Isang Sulat na May Pirma Ko, Doon Ako Talagang Nanlamig

Nakipagkita Ako sa Online Boyfriend Ko Pagkaraan ng Halos Isang Taon, Nanigas Ako Nang Makitang ang Naghihintay ay ang Boss na Kakatakot Akong Sisantehin—Pero Nang Mawala ang USB at Lumitaw ang Isang Sulat na May Pirma Ko, Doon Ako Talagang Nanlamig

Bahagi 1

Labing-isang buwan akong nakipag-usap sa isang lalaki na hindi ko pa kailanman nakita nang personal.

Alam niyang takot ako sa maraming tao.

Alam niyang madalas akong nagtatago sa fire exit tuwing may company party.

Alam niyang palihim kong sinusuportahan ang nakababata kong kapatid na babae sa kolehiyo gamit ang kakarampot kong suweldo.

At higit sa lahat, siya lang ang nakakaalam na naghahanda akong magsiwalat ng isang malaking anomalya sa mismong kumpanyang pinagtatrabahuhan ko.

Pero noong gabing napagdesisyunan naming magkita sa wakas…

ang lalaking naghihintay sa private room ng restaurant ay walang iba kundi ang direktor na tumawag sa akin sa conference room noong umagang iyon at malamig na nagsabi:

— Kapag hindi mo napatunayan bukas kung saan nanggaling ang mga numerong ito, ikaw na mismo ang gumawa ng resignation letter mo.

Nanigas ako sa may pintuan.

Samantala, dahan-dahan niyang ibinaba ang hawak niyang cellphone sa mesa.

Bukas pa ang screen.

At doon nakalagay ang mensaheng kakasend ko lang sa online boyfriend ko:

“Dumating na ako. Suot ko ngayon ang dress na pinili mo. Kapag hindi mo sinabi na maganda ako, magtatampo talaga ako.”

Gusto kong tumalikod at tumakbo.

Pero mula sa likuran ko, narinig ko ang boses niya.

— Mika.

Nanigas ang buong katawan ko.

Walang tumatawag sa akin sa pangalang iyon sa opisina.

Dahil iyon ang pangalang ginagamit ko sa anonymous account ko.

Isang account kung saan ako nagpo-post ng mga drawing tungkol sa nakakatawa at nakakapagod na buhay sa opisina.

May mahigit tatlong daang libong followers ang account na iyon.

At isa sa pinakasikat kong drawing ay tungkol sa isang lalaking naka-suit na nakatayo sa ibabaw ng bundok ng reports, may hawak na gunting at nagsasabing, “Ulitin mo.”

Sa ibaba niya, dose-dosenang empleyado ang umiiyak.

Ang ginamit kong modelo para sa karakter na iyon…

ay siya mismo.

Dahan-dahan akong lumingon.

Nakaupo sa tabi ng salaming bintana ang isang lalaking naka-itim na polo, nakataas hanggang siko ang manggas.

Kalmado ang mukha niya.

Masyadong kalmado.

Gabriel.

Ang pinakabatang executive director ng kumpanya.

Kilalang malamig, istrikto at halos hindi ngumiti sa kahit sinong empleyado.

At siya rin ang lalaking naghagis ng folder sa mesa sa harap ko noong umaga.

— May nagbago sa datos na ito. Patunayan mo kung sino ang gumawa, kung hindi, ikaw ang mananagot.

Sa sobrang inis ko noon, nagtago ako sa restroom at nag-message sa online boyfriend ko:

“Parang makina ng panggigipit ang boss ko. Isang araw, iguguhit ko talaga siyang parang tuyong isda na nakasabit sa palengke.”

Ang sagot niya:

“Siguraduhin mong pogi pa rin ako sa drawing.”

Nagpadala pa ako ng laughing emoji.

Ngayon, gusto ko na lang maghukay ng butas at ibaon ang sarili ko.

— Ikaw…

Nanuyo ang lalamunan ko.

— Ikaw si “G”?

Sumandal si Gabriel sa upuan.

— Ngayon mo lang napagtanto?

Agad akong tumalikod.

— Sa tingin ko… hindi magandang araw para magkita tayo.

— Tumigil ka.

Dalawang salita lang.

Agad huminto ang mga paa ko.

Hindi dahil online boyfriend ko siya.

Kundi dahil tatlong taon akong nagtatrabaho sa ilalim niya.

Sobrang lakas ng reflex ko bilang empleyado.

Tinitigan ako ni Gabriel nang ilang segundo bago siya bahagyang ngumiti.

Unang beses ko siyang nakitang ngumiti sa totoong buhay.

At hindi ko alam kung bakit mas nakakatakot pa iyon kaysa kapag galit siya.

— Ang galing mong magsalita online.

Kinuha niya ang cellphone niya.

— “G, kapag nagkita tayo at pogi ka pala, ililibre kita ng halo-halo habambuhay.”

Uminit ang mukha ko.

— Huwag mo nang basahin!

— “Kapag kasing sungit ka ng boss ko, tatakbo talaga ako palayo.”

Sumugod ako para agawin ang cellphone niya.

Pero tinaas niya iyon.

Halos isang ulo ang tangkad niya sa akin.

Dalawang beses akong tumalon pero hindi ko pa rin maabot.

Tinitigan niya akong nagpupumiglas at bahagyang umangat ang sulok ng labi niya.

— Gusto mo pa ring tumakbo ngayon?

Tumingala ako.

— Oo.

— Huli na.

Biglang nawala ang ngiti ko.

Ibinalik ni Gabriel ang cellphone sa mesa.

— Dahil ang usapan natin ngayong gabi ay hindi lang tungkol sa ating dalawa.

Itinulak niya ang isang brown envelope papunta sa akin.

Tinitigan ko iyon.

Biglang bumilis ang tibok ng puso ko.

— Ano ito?

— Ang bagay na dalawang buwan mo nang hinahanap.

Agad kong binuksan ang envelope.

May mga photocopy ng payment records, supplier statements at listahan ng mga bank account.

Nanlamig ang mga daliri ko.

Ito mismo ang ebidensyang matagal ko nang pinaghihinalaang umiiral.

Nagbayad ang kumpanya ng milyun-milyong piso sa mga supplier na hindi naman totoong umiiral.

Nagkataon lang na may nakita akong kakaibang halaga sa isang report noon.

Palihim kong sinundan ang records.

Habang mas malalim ang paghahanap ko, mas nakakatakot ang nakikita ko.

Pero wala akong pinagsabihan.

Maliban kay “G.”

Sa lalaking akala ko ay walang anumang koneksyon sa kumpanya.

Bigla akong napatingin sa kanya.

— Kailan mo pa alam?

— Na iniimbestigahan mo ito?

Tinitigan ako ni Gabriel.

— Simula pa lang.

Napatigil ako.

— Ibig sabihin… lahat ng kinukuwento ko sa iyo…

— Alam kong tungkol iyon sa kumpanya ko.

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ko.

Labing-isang buwan.

Sinabi ko sa kanya ang lahat.

Ang mga kinatatakutan ko.

Ang mga hinala ko.

Ang mga taong hindi ko pinagkakatiwalaan.

Pati kung saan ko itinago ang backup files.

Napaatras ako.

— Nilapitan mo ako dahil dito?

Hindi agad sumagot si Gabriel.

At ang katahimikan niyang iyon ang lalo pang nagpalubog sa dibdib ko.

— Sa simula… oo.

Tatlong salitang parang sampal.

Napatawa ako nang mapait.

— Ang galing.

Kinuha ko ang bag ko.

— Kung ganoon, tapos na ang trabaho mo.

Agad tumayo si Gabriel.

— Mika.

— Huwag mo akong tawaging ganyan.

Lumingon ako sa kanya.

Nagsisimula nang mangilid ang luha ko.

— Alam mo ba kung gaano kita pinagkatiwalaan?

Labing-isang buwan.

Daan-daang gabi.

Noong maospital ang kapatid ko at mag-isa akong nakaupo sa hallway hanggang madaling-araw, ikaw ang tumawag at kinausap ako nang tatlong oras.

Noong pagalitan ako ng team leader namin sa harap ng buong department dahil sa kasalanang hindi ko ginawa, ikaw ang nagsabing huwag kong sisihin ang sarili ko.

Akala ko kahit paano, may isang tao sa mundo na tunay na kakampi ko.

Pero mula pala sa simula…

source lang ako ng impormasyon para sa iyo.

— Inaamin kong una kitang nilapitan dahil sa anonymous account mo.

Lumapit si Gabriel.

— Pero kalaunan—

Biglang tumunog ang cellphone niya.

Tumingin siya sa screen.

Nagbago ang mukha niya.

Hindi ko pa siya nakitang ganito.

Agad niyang sinagot ang tawag.

Mabilis magsalita ang nasa kabilang linya.

Ilang salita lang ang malinaw kong narinig.

“Finance department…”

“Hard drive…”

“Pulis…”

Pagkatapos, tumingin sa akin si Gabriel.

— Kanino mo binigyan ng kopya ang mga dokumento?

Napakurap ako.

— Wala.

— Mag-isip kang mabuti.

Lalong tumalim ang boses niya.

— Bukod sa akin, sino pa ang nakakaalam na may hawak kang ebidensya?

Sasabihin ko sanang wala.

Pero biglang may isang mukha na pumasok sa isip ko.

Ang team leader ko.

Ang babaeng tumulong sa akin mula noong unang araw ko sa kumpanya.

Ang babaeng ngayong hapon lang ay yumakap sa balikat ko at nagsabi:

“Wag kang matakot. Anuman ang mangyari, kakampi mo ako.”

Bubuka pa lang ang bibig ko nang biglang mag-vibrate ang cellphone ko.

May bagong message.

Galing sa kanya.

Isang pangungusap lang.

“Mika, patawad. Wala na akong ibang paraan.”

Kasunod noon ay isang litrato.

Binuksan ko.

Parang nagyelo ang dugo ko.

Desk ko ang nasa larawan.

Nakabukas ang drawer.

Nawala ang USB na naglalaman ng buong kopya ng ebidensya.

Pero hindi iyon ang pinakanakakatakot.

Sa gitna ng mesa ay may isang sulat.

Isang written confession.

At sa pinakailalim…

nakalagay ang pirma ko.

Pekeng pirma.

Pero halos walang pagkakaiba sa tunay kong pirma.

Nakasulat doon na ako raw mismo ang gumawa ng mga pekeng supplier at ako rin ang naglustay ng pera ng kumpanya sa loob ng dalawang taon.

Hindi pa ako nakakabawi sa pagkabigla nang marinig ko ang sunod-sunod na yabag sa labas.

Kasunod noon ay malakas na katok.

Isang lalaki ang nagsalita mula sa labas.

— Hinahanap namin si Mika.

Tumingin ako kay Gabriel.

— Hindi ako ang gumawa.

Matagal niya akong tinitigan.

Hinintay kong sabihin niyang naniniwala siya sa akin.

Pero muling umilaw ang cellphone niya.

May bagong CCTV footage na ipinadala.

Sa screen…

may isang babaeng naka-cap at suot ang eksaktong jacket ko na pumasok sa finance department nang hatinggabi.

Mahigpit na napahawak si Gabriel sa cellphone.

Samantalang ako, nakatitig lang sa kanya.

— Hindi ako iyon.

Muling kumatok nang mas malakas ang mga tao sa labas.

— Ms. Mika, buksan ninyo ang pinto.

Nanginginig ang boses ko.

— Gabriel… naniniwala ka sa akin, hindi ba?

Hindi pa siya nakakasagot nang biglang bumukas ang pinto.

At ang unang taong pumasok kasunod ng mga pulis…

ay walang iba kundi ang team leader ko.

Namumula ang mga mata niya habang nakatingin sa akin.

Pagkatapos, itinuro niya ako.

— Siya iyon.

Biglang natahimik ang buong silid.

Nanginginig ang boses niya nang idagdag:

— Nakita ko mismo si Mika na kumuha ng pera ng kumpanya.

BAHAGI 2

— Nakita ko mismo si Mika na kumuha ng pera ng kumpanya.

Parang may humampas sa dibdib ko.

Hindi ako agad nakapagsalita.

Sa likod ng mga pulis, nakatayo si Ms. Celeste—ang team leader na tatlong taon kong tinuring na parang nakatatandang kapatid.

Namumugto ang mga mata niya, pero matatag ang daliring nakaturo sa akin.

— Hindi totoo iyan.

Mahina ang unang lumabas sa bibig ko.

Pagkatapos ay mas malakas.

— Hindi ako iyon!

Lumapit ang isang pulis.

— Ms. Mika, kailangan naming makuha ang statement ninyo tungkol sa mga dokumentong natagpuan sa inyong workstation.

Napatingin ako kay Gabriel.

Hindi siya nagsalita.

Iyon ang pinakamasakit.

Labing-isang buwan kong pinagkatiwalaan ang lalaking iyon.

Sa sandaling kailangan ko siyang maniwala sa akin, nakatayo lang siya roon, malamig ang mukha.

— Gabriel…

Biglang kumilos siya.

Tumayo siya sa pagitan namin ng mga pulis.

— Walang kukuha sa kanya ngayong gabi.

Napatigil ang lahat.

Mariing napatingin sa kanya ang pulis.

— Sir, may written confession, CCTV footage at witness statement kami.

— At mayroon akong ebidensyang maaaring peke ang tatlong iyan.

Napatingin ako sa kanya.

Kinuha ni Gabriel ang envelope sa mesa.

— Dalawang buwan na naming sinusundan ang ghost suppliers. Ang mga account na tumanggap ng pera ay nagsimulang gumalaw bago pa naging bahagi ng finance review si Mika.

Namuti ang mukha ni Celeste.

Napansin iyon ni Gabriel.

— At may isa pang problema.

Iniharap niya ang cellphone niya.

— Ang timestamp sa CCTV clip na ipinadala sa akin ay 12:43 a.m. Pero ayon sa building access log, naka-lock ang finance floor mula 11:58 p.m. hanggang 1:10 a.m. dahil sa system maintenance.

Tahimik ang silid.

Lumunok si Celeste.

— Baka mali lang ang access log.

— Posible.

Kalmadong tumango si Gabriel.

— Kaya hiniling ko ang raw CCTV file, hindi itong edited clip.

Biglang bumukas ang pinto.

Pumasok ang head ng IT, hawak ang laptop.

— Sir.

Inilapag niya iyon sa mesa.

— Nahanap namin ang original footage.

Bumilis ang tibok ng puso ko.

Pinindot niya ang play.

Parehong corridor.

Parehong babaeng naka-cap.

Parehong jacket ko.

Pero sa original video, malinaw na nakita bago siya pumasok sa finance department na lumingon siya sa camera.

Hindi ako.

Si Celeste.

Napasinghap ako.

Ang dalawang pulis ay sabay na napatingin sa kanya.

— Hindi—

Napaatras si Celeste.

— Hindi ako iyan!

Pero hindi pa tapos ang video.

Pagkalipas ng ilang minuto, lumabas siya ng finance room.

May hawak siyang USB.

Ang USB ko.

Nanginginig ang tuhod ko.

— Bakit?

Iyon lang ang naitanong ko.

Tumingin sa akin si Celeste.

Sa unang pagkakataon, nawala ang kunwaring lungkot sa mukha niya.

Napuno iyon ng takot.

— Mika… hindi ko gustong gawin ito.

— Pero ginawa mo.

— Wala akong pagpipilian!

Biglang tumaas ang boses niya.

— May utang ang asawa ko. Malaki. May mga taong naniningil. Nang malaman ng finance director na kailangan ko ng pera, inalok niya ako ng tulong.

Napakunot ang noo ni Gabriel.

— Anong kapalit?

Napalunok siya.

— Una, papirmahin lang daw ako sa ilang supplier documents. Pagkatapos… mas dumami. Nang gusto kong umatras, sinabi niyang idadamay niya ako.

Napahawak ako sa dibdib.

— Kaya ako ang pinili mong ipalit?

Napaluha siya.

— Ikaw ang nakakita ng discrepancy. Alam niyang malapit ka nang makarating sa totoong accounts. Sabi niya, kapag hindi kita pinatahimik, ako ang makukulong.

— Kaya gumawa ka ng pekeng confession gamit ang pirma ko?

Hindi siya nakasagot.

Biglang tumunog ang cellphone ni Gabriel.

Tiningnan niya ang mensahe.

Pagkatapos ay tumingin sa mga pulis.

— Nasa airport ang finance director.

Napatayo nang tuwid ang isang pulis.

— May flight?

— Aalis sa loob ng isang oras.

Agad silang kumilos.

Bago lumabas, humarap muli sa akin ang isang pulis.

— Ms. Mika, hindi pa tapos ang imbestigasyon, pero sa puntong ito, hindi namin kayo aarestuhin.

Parang saka lang ako nakahinga.

Lumabas sila kasama si Celeste.

Bago tuluyang sumara ang pinto, lumingon siya sa akin.

— Patawad.

Hindi ako sumagot.

Dahil may mga salitang hindi kayang ayusin ng isang “patawad.”

Nang tuluyan nang tumahimik ang silid, kinuha ko ang bag ko.

— Uuwi na ako.

— Mika.

— Huwag muna.

Lumapit si Gabriel.

— Alam kong galit ka.

Napatawa ako nang mapait.

— Galit?

Tumingin ako sa kanya.

— Ginamit mo ako para mag-imbestiga sa sarili mong kumpanya. Alam mo ang lahat habang ako, parang tanga, kinukuwento ko sa iyo gabi-gabi ang mga kinatatakutan ko.

— Hindi ko ipinagmamalaki iyon.

— Pero ginawa mo.

Tumahimik siya.

Lumakad ako papunta sa pinto.

Pagkabukas ko, narinig ko ang boses niya.

— May isa pang bagay na hindi mo alam.

Huminto ako.

— Ano na naman?

— Hindi aksidente na nahanap ko ang anonymous account mo.

Dahan-dahan akong lumingon.

Gabriel nakatingin sa akin, walang kahit anong biro sa mukha.

— Tatlong taon na kitang kilala bago tayo unang nag-message.

Nanikip ang dibdib ko.

— Ano?

Lumapit siya nang isang hakbang.

— At hindi dahil sa kumpanya kaya kita napansin.

Huminga siya nang malalim.

— Mika… ikaw ang babaeng tumulong sa akin noong gabing muntik nang mamatay ang kapatid ko.

Nanigas ako.

At sa isang iglap, bumalik sa alaala ko ang isang maulang gabi tatlong taon na ang nakalipas—isang estrangherong duguan sa gilid ng kalsada, isang ambulansiya, at isang lalaking basang-basa sa ulan na mahigpit na hawak ang kamay ko habang nanginginig.

Ang mukhang hindi ko na matandaan.

Pero ang boses—

Biglang nanlamig ang mga daliri ko.

Dahil ngayon ko lang napagtanto kung saan ko unang narinig ang boses ni Gabriel.

BAHAGI 3

Tatlong taon na ang nakalipas, pauwi ako mula sa isang maliit na freelance job nang may makita akong motorsiklong nakahandusay sa gilid ng kalsada.

Malakas ang ulan noon.

May isang binatang nakahiga sa semento, duguan ang sentido.

May lalaki namang nakaluhod sa tabi niya, desperadong pinipigilan ang pagdurugo gamit ang sariling polo.

Ako ang tumawag ng ambulansiya.

Ako rin ang sumama sa ospital dahil nanginginig nang husto ang lalaki at hindi niya maipaliwanag nang maayos sa staff ang nangyari.

Bago ako umalis, hinawakan niya ang kamay ko.

— Ano ang pangalan mo?

— Mika.

Iyon lang.

Hindi ko na siya nakita ulit.

Hanggang ngayon.

Tinitigan ko si Gabriel.

— Ikaw iyon?

Tumango siya.

— Si Marco ang kapatid ko.

Parang may dahan-dahang nabubuong larawan sa isip ko.

Hindi ko maalala ang mukha dahil madilim, basang-basa siya at puno ng dugo ang mga kamay niya.

Pero naaalala ko ang boses.

Lalo na ang paulit-ulit niyang sinabi habang nasa emergency room kami.

“Please. Huwag mo muna akong iwan.”

Parehong-pareho.

Umupo ako sa pinakamalapit na upuan.

— Bakit hindi mo sinabi?

— Hinanap kita pagkatapos noon.

Umupo si Gabriel sa tapat ko.

— Pero pangalan mo lang ang alam ko. Wala akong number. Wala akong ibang impormasyon.

— Tapos?

— Makalipas ang dalawang taon, nakita ko ang isang drawing sa anonymous account mo.

Napakunot ang noo ko.

— Drawing?

— Iyong babae sa waiting area ng ospital na may dalang sirang payong.

Napatigil ako.

Naalala ko iyon.

Isa iyon sa mga unang drawing kong naging viral.

Nilagyan ko pa ng caption:

“Minsan, hindi mo kailangang kilala ang isang tao para piliing huwag siyang iwan.”

— Nandoon ang parehong vending machine, parehong lumang waiting chairs, pati iyong sirang payong na dala mo noong gabing iyon.

Mahinang ngumiti si Gabriel.

— Alam kong maliit ang posibilidad, pero nag-message pa rin ako.

Napayuko ako.

— Kaya mo ako kinausap?

— Oo.

— At nang malaman mong empleyado mo ako?

Nagbago ang mukha niya.

— Doon naging komplikado.

Napatawa ako nang walang saya.

— Komplikado? Magandang salita iyan para sa “niloko kita nang halos isang taon.”

— Alam ko.

Wala siyang depensa.

Wala ring dahilan.

— Ilang beses kong gustong sabihin sa iyo.

Patuloy niya.

— Pero sa bawat araw na lumilipas, mas lalo akong natatakot na kapag nalaman mo kung sino ako, titigil kang maging ikaw kapag kausap mo ako.

Napatingin ako sa kanya.

Sa unang pagkakataon, wala roon ang boss kong laging kontrolado ang lahat.

May kaba sa mata niya.

— Online, hindi ka natatakot sa akin.

Mahina siyang ngumiti.

— Sinisigawan mo ako. Pinapagalitan. Tinatawag mong “makulit,” “hambog,” at minsan “lalaking may emotional constipation.”

Napapikit ako.

— Diyos ko.

— Paborito ko iyon.

Napasinghap ako sa inis.

Pero bago ko mapigilan ang sarili ko, may munting tawa na lumabas sa bibig ko.

Iyon ang unang pagkakataon kong natawa mula nang magsimula ang gabing iyon.

Nawala rin agad.

— Pero hindi ibig sabihin niyan na pinapatawad na kita.

— Hindi ko hinihingi iyon ngayong gabi.

Tumayo siya.

— Ang hinihingi ko lang ay pagkakataong itama ang ginawa ko.

Hindi ako sumagot.

Lumabas ako ng restaurant nang mag-isa.

Hindi niya ako pinigilan.

Sa sumunod na tatlong linggo, parang binagyo ang buong kumpanya.

Nahuli sa airport ang finance director bago siya makasakay ng international flight.

Sa imbestigasyon, lumabas na mahigit limang taon nang gumagamit ng pekeng suppliers ang grupo niya.

May mga pekeng purchase orders, altered invoices at dummy bank accounts.

Mahigit sampung empleyado ang iniimbestigahan.

Si Celeste naman ay pumayag maging witness kapalit ng pakikipagtulungan niya sa kaso.

Hindi ko siya dinalaw.

Hindi rin ako nag-message.

May bahagi sa akin na naaawa sa kanya.

Pero hindi ibig sabihin noon na kailangan kong kalimutan ang ginawa niya.

Samantala, opisyal na nilinis ang pangalan ko.

Naglabas ang kumpanya ng written statement na wala akong kinalaman sa pagkawala ng pera.

Ibinalik din ang access ko at inalok akong bumalik sa dati kong posisyon.

Tinanggihan ko.

Hindi dahil ayaw ko na sa trabaho.

Kundi dahil sa loob ng tatlong taon, palagi akong nasa likod ng ibang tao.

Ako ang gumagawa.

Iba ang humaharap.

Ako ang nakakatuklas ng problema.

Iba ang tumatanggap ng credit.

Kaya nang alukin ako ng board na sumali sa bagong internal creative audit team, tinanggap ko iyon.

May isang kondisyon.

— Hindi ako direktang magre-report kay Gabriel.

Natahimik ang HR manager.

— Personal reason?

— Professional boundary.

Kinabukasan, lumipat ang reporting line ko sa ibang executive.

Walang reklamo mula kay Gabriel.

Sa katunayan, may natanggap akong maikling email mula sa kanya.

“Approved. Tama ka.”

Iyon lang.

Walang “Mika.”

Walang “baby.”

Walang anumang bagay mula sa relasyon namin online.

At kakaiba man, mas nirerespeto ko siya dahil doon.

Dalawang buwan kaming halos hindi nag-usap tungkol sa personal na bagay.

Sa opisina, “Sir Gabriel” siya.

Ako naman ay “Ms. Reyes.”

Hanggang isang Biyernes ng gabi.

Nasa elevator ako nang biglang bumukas ang pinto sa executive floor.

Pumasok siya.

Kami lang dalawa.

Tumingin siya sa floor number.

Hindi sa akin.

— May plano ka ngayong gabi?

Napakunot ang noo ko.

— Bakit?

— Nagtatanong lang.

— Hindi ba bawal iyan sa bagong professional boundaries natin?

— Tama.

Tumango siya.

Tumahimik ulit.

Pagbukas ng elevator sa lobby, nauna akong lumabas.

Pero narinig ko siya sa likod.

— Mika.

Huminto ako.

Hindi “Ms. Reyes.”

Mika.

Dahan-dahan akong lumingon.

May hawak siyang maliit na paper bag.

— Ano iyan?

Iniabot niya sa akin.

Halo-halo.

Napatingin ako sa kanya.

— Sabi mo noon, kapag pogi ako sa personal, ililibre mo ako nito habambuhay.

Nanlaki ang mata ko.

— Hindi ibig sabihin noon—

— Alam ko.

Mahinang ngumiti siya.

— Kaya ako muna ang nanlilibre.

Tumingin ako sa cup.

Pagkatapos sa kanya.

— Anong gusto mo?

— Isang totoong first date.

Napatahimik ako.

— Walang anonymous account. Walang boss at empleyado. Walang imbestigasyon.

Huminga siya nang malalim.

— At walang kasinungalingan.

Hindi ako agad sumagot.

Pinaghintay ko siya nang halos kalahating minuto.

Halatang hindi siya sanay maghintay.

— Isang date lang.

Sabi ko.

Bahagyang lumaki ang mga mata niya.

— Talaga?

— Huwag kang masyadong masaya. Trial period lang.

Napangiti siya.

— Gaano katagal?

— Depende sa performance.

Napatawa siya.

At sa unang pagkakataon, naisip kong baka mas gusto ko pala ang ngiti niya kaysa sa inaamin ko.

Hindi naging madali ang sumunod na mga buwan.

May mga pagkakataong naaalala ko ang pagsisinungaling niya at nagagalit ako.

May mga pagkakataon ding sobrang controlling niya sa trabaho at gusto ko siyang batuhin ng stapler.

Pero natuto siyang magtanong bago manghimasok.

Natuto naman akong magsabi kapag nasasaktan ako sa halip na biglang mawala.

Hindi kami naging perpekto.

Pero naging totoo kami.

Isang taon matapos ang gabing iyon sa restaurant, inilunsad ko ang una kong sariling art exhibit.

Hindi na anonymous.

Nakalagay ang tunay kong pangalan sa entrance.

Nasa unang row ang kapatid ko.

Nasa likod ang ilang dating katrabaho.

At si Gabriel?

Nakatayo siya sa pinakadulong bahagi ng gallery, tahimik na nakatingin sa pinakamalaking painting.

Isang babae sa fire exit.

May hawak siyang cellphone.

Sa kabilang bahagi ng pinto ay isang lalaking naka-suit, tahimik na nakaupo.

Pareho silang magkalapit.

Pero may pinto sa pagitan nila.

Sa ilalim ng painting, isang simpleng titulo lang ang inilagay ko:

“Bago Ko Binuksan ang Pinto.”

Lumapit sa akin si Gabriel.

— Masama pa rin ba akong boss?

— Oo.

— Masama rin bang boyfriend?

Nagkunwari akong nag-isip.

— May room for improvement.

Napabuntong-hininga siya.

— Isang taon na akong nasa probation.

— At sino ang nagsabing permanent ka na?

Napatawa siya.

Pagkatapos ay may inilabas siyang maliit na kahon mula sa bulsa.

Agad akong napaatras.

— Gabriel.

— Relax.

Binuksan niya iyon.

Hindi singsing.

Isang maliit na USB drive.

Halos kapareho ng nawala noong gabing iyon.

Napatitig ako sa kanya.

— Hindi nakakatawa.

— Hindi joke.

Iniabot niya iyon.

— Buksan mo sa bahay.

Kinagabihan, isinaksak ko ang USB sa laptop.

Iisa lang ang file.

Isang video.

Lumabas sa screen si Gabriel, nakaupo sa parehong restaurant kung saan kami unang nagkita.

Mukhang awkward.

Halatang ilang beses nang nag-record.

— Hi, Mika.

Huminto siya.

— Hindi ako magaling dito.

Napangiti ako.

— Noong una kitang hinanap, gusto kitang pasalamatan dahil iniligtas mo ang kapatid ko.

Huminga siya.

— Noong nakilala kita online, gusto kong malaman kung ikaw nga iyon.

— Noong nalaman kong empleyado kita, dapat sinabi ko agad ang totoo.

— Hindi ko ginawa.

— At iyon ang isa sa pinakamalaking pagkakamali ko.

Tahimik akong nakatingin.

Sa video, ngumiti siya.

— Pero kung may isang bagay akong hindi pinagsisisihan, iyon ay ang labing-isang buwan na nakilala ko ang totoong ikaw.

— Iyong babaeng natatakot magsalita sa meeting pero kayang lumaban kapag alam niyang may mali.

— Iyong babaeng nagrereklamo tungkol sa pera pero hindi nagdalawang-isip gastusin ang ipon niya para sa tuition ng kapatid niya.

— At iyong babaeng gumuhit sa akin bilang tuyong isda.

Napatawa ako.

Sa huling bahagi, tumingin siya diretso sa camera.

— Hindi kita hihilingang pakasalan ako ngayon.

Napatigil ako.

— Dahil sabi mo nga, probation pa ako.

Napailing ako habang tumatawa at umiiyak.

— Pero kapag dumating ang araw na sa tingin mo ay pasado na ako… sana ako pa rin ang gusto mong makasama sa kabilang bahagi ng pinto.

Natapos ang video.

Tahimik ang kwarto.

Pagkatapos ay may kumatok.

Pagbukas ko ng pinto…

nandoon si Gabriel.

May hawak na dalawang cup ng halo-halo.

— Hindi ba sabi mo sa video, hindi ka magpo-propose?

— Hindi nga.

Iniabot niya ang isa sa akin.

— Nandito lang ako para itanong kung pasado na ba ang probation ko.

Tiningnan ko siya nang matagal.

Pagkatapos ay kinuha ko ang halo-halo.

— Extended.

Bumagsak ang balikat niya.

— Ilang buwan?

Hindi ko napigilan ang ngiti ko.

— Habambuhay.

Napatigil siya.

— Mika…

— Pero may kondisyon.

— Kahit ano.

Lumapit ako.

— Kapag may sikreto ka ulit, ako mismo ang magdo-drawing sa iyo bilang tuyong isda at ipo-post ko sa totoong account ko.

Tumawa siya.

— Deal.

At sa pagkakataong iyon, nang hawakan niya ang kamay ko, hindi na ako umatras.

Dahil ang lalaking minsang nakilala ko sa likod ng isang anonymous account ay hindi na estranghero.

Hindi na rin siya ang nakakatakot kong boss.

Siya na lang si Gabriel.

Ang lalaking nagsimula sa isang kasinungalingan, nagkamali nang malaki, at piniling gugulin ang bawat araw pagkatapos noon para patunayang kaya niyang maging karapat-dapat sa tiwalang minsan niyang sinira.

At ako?

Hindi na ako ang babaeng laging nagtatago sa fire exit.

Sa unang pagkakataon, ako mismo ang nagbukas ng pinto.