LIHIM SA LIKOD NG PAGKAMATAY NG AKING INA
BAHAGI 4: ANG LIHIM SA LIKOD NG PAGKAMATAY NG AKING INA
Biglang bumigat ang hangin sa basement.
Walang nagsalita.
Walang gumalaw.
Nakatayo lamang si Veronica Villanueva sa harap ko.
Eleganteng-elegante.
Perpekto ang ayos.
Ngunit sa ilalim ng malamig niyang ngiti, ramdam ko ang isang bagay na mas nakakatakot kaysa galit.
Takot.
Takot na may matagal na niyang itinatago.
“Sa wakas nagkita rin tayo.”
Mahinahon niyang ulit.
“Katulad na katulad ka nga ng iyong ina.”
Hindi ko inalis ang tingin ko sa kanya.
“At ikaw ang babaeng sumira sa buhay niya.”
Biglang tumigas ang mukha niya.
Ngunit isang segundo lamang.
Pagkatapos ay bumalik muli ang pormal niyang ngiti.
“Masyado kang mabilis humusga.”
Natawa ako.
“Talaga ba?”
“Dalawampu’t dalawang taon akong nabuhay na walang ama.”
“Ang nanay ko ay namatay sa kahirapan.”
“At ngayon nalaman kong may taong sadyang nagtago sa amin.”
“Ano pa ba ang dapat kong isipin?”
Tahimik si Veronica.
Ngunit si Adrian ang unang nagsalita.
“Tama na.”
Malamig ang kanyang boses.
“Anuman ang nangyari noon, wala kang karapatang sirain ang pangalan ng pamilya ko.”
Napatingin ako sa kanya.
Nakakatawa.
Hindi pa nga niya alam ang buong katotohanan.
Ngunit handa na siyang ipagtanggol ang kanyang ina.
Katulad ko.
Kung buhay pa ang nanay ko, ganoon din siguro ang gagawin ko.
Lumapit si Veronica sa isang mesa.
May inilapag siyang isang folder.
“Kung gusto mo ng katotohanan…”
“Buksan mo.”
Nagkatinginan kami ni Attorney Ramon.
Pagkatapos ay dahan-dahan kong binuksan ang folder.
Nanlamig agad ang mga kamay ko.
Mga medical record.
Mga resibo.
Mga ulat ng ospital.
Lahat ay nakapangalan sa aking ina.
Elena Cruz.
Mabilis kong binasa ang mga pahina.
At habang tumatagal…
Lalong bumibilis ang tibok ng puso ko.
Hindi.
Hindi maaari.
Hindi ito totoo.
Ayon sa mga dokumento…
Hindi namatay ang nanay ko dahil sa sakit.
Nalason siya.
Unti-unti.
Sa loob ng halos dalawang taon.
Parang may sumabog sa utak ko.
“Ano ito?”
Mahina kong tanong.
Hindi ko halos marinig ang sarili kong boses.
Tumingin si Veronica sa akin.
“Natuklasan ito ni Gabriel isang taon bago siya mamatay.”
Napalunok ako.
“Nalason?”
Tumango siya.
“May taong dahan-dahang naglalagay ng kemikal sa mga gamot niya.”
Biglang nanginig ang buong katawan ko.
Dalawampung taon.
Dalawampung taon akong naniwalang nagkasakit ang nanay ko.
Pero may pumatay pala sa kanya.
May pumatay.
At hindi kailanman naparusahan.
“Sino?”
Halos pasigaw kong tanong.
“Sino ang gumawa nito?”
Tahimik si Veronica.
Maging si Adrian ay tila naghihintay din ng sagot.
Ngunit bago pa siya makapagsalita—
May isa pang boses ang narinig.
“Maling tanong.”
Lahat kami ay napalingon.
May isang matandang lalaki na dahan-dahang bumababa ng hagdan.
Naka-itim siyang suit.
May tungkod.
At agad siyang namutla nang makita ni Attorney Ramon.
“Judge Herrera…”
Bulong niya.
Nanlaki ang mata ko.
Nakilala ko ang pangalan.
Isa siya sa pinakakilalang hukom sa bansa noon.
At matalik na kaibigan ni Don Gabriel.
Tumigil siya sa harapan namin.
Pagkatapos ay tumingin sa akin.
At sa unang pagkakataon…
May nakita akong awa sa mata ng isang estranghero.
“Maling tanong, hija.”
Aniya.
“Hindi kung sino ang pumatay sa iyong ina.”
“Kundi kung sino ang nag-utos.”
Parang bumigat ang paligid.
“Ano ang ibig ninyong sabihin?”
Huminga siya nang malalim.
Pagkatapos ay nagsalita.
“Ang taong naglagay ng lason ay matagal nang patay.”
“Ngunit ang taong nagbigay ng utos…”
“Buhay pa.”
Tumigil ang tibok ng puso ko.
Biglang nagsalita si Veronica.
“Hindi ko siya.”
Napatingin ako sa kanya.
Hindi ko alam kung bakit.
Pero parang ngayon lang siya nagsasabi ng totoo.
“Hindi ako santo.”
Aniya.
“Inamin kong pinahiwalay ko ang ama mo at ang ina mo.”
“Nagpadala ako ng tao noon.”
“Sinubukan kong ilayo sila sa isa’t isa.”
Nanginginig ang kamay niya.
“Pero hindi ko pinatay ang nanay mo.”
Nagulat maging si Adrian.
“Mama…”
Mahina niyang sabi.
Hindi niya yata inaasahang aamin ang sariling ina.
Tumulo ang isang luha sa pisngi ni Veronica.
Kauna-unahang pagkakataon ko siyang nakitang mahina.
“Nagselos ako.”
“Oo.”
“Nagkamali ako.”
“Pero hindi ako mamamatay-tao.”
Tahimik ang buong silid.
Pagkatapos ay may inilabas na maliit na flash drive si Judge Herrera.
At inilapag iyon sa mesa.
“Narito ang dahilan kung bakit pinatay si Gabriel.”
Lahat kami ay natigilan.
“Ano iyon?”
Tanong ni Adrian.
Tumingin sa kanya ang matanda.
Matagal.
Napakatagal.
Pagkatapos ay nagsalita.
“Ang video na iniwan ng ama mo.”
Biglang tumayo si Adrian.
“Ano ang laman?”
Sumagot si Judge Herrera.
At ang sagot niya ay nagpayanig sa buong mundo ko.
“Sa video…”
“Pinangalanan ni Gabriel ang taong responsable sa pagkamatay ni Elena.”
Huminto siya sandali.
Pagkatapos ay itinuloy.
“At sinabi rin niya kung sino ang magnanakaw sa kumpanya pagkatapos ng kanyang kamatayan.”
Nanlamig ang lahat.
Maging si Adrian.
Maging si Veronica.
Maging si Attorney Ramon.
Parang natatakot silang marinig ang pangalan.
Dahan-dahang isinaksak ni Judge Herrera ang flash drive sa laptop.
Lumitaw ang mukha ni Don Gabriel sa screen.
Payat.
Maputla.
Halatang may sakit.
Ngunit malinaw ang kanyang mga mata.
Direktang nakatingin sa camera.
Direktang nakatingin sa amin.
“Kung pinapanood ninyo ang video na ito…”
Mahinang sabi niya.
“Ibig sabihin patay na ako.”
Tumigil siya sandali.
Pagkatapos ay nagsalita muli.
“At ang taong pinakamapanganib sa pamilya Villanueva…”
Biglang—
Namatay ang ilaw.
Lumitaw ang kadiliman.
Kasabay noon ay umalingawngaw ang putok ng baril.
BANG!
May sumigaw.
May bumagsak.
At sa gitna ng kaguluhan…
Narinig ko ang huling sigaw ni Judge Herrera.
“TAKBO, ISABELLA!”
Pagkatapos ay isa pang putok ang umalingawngaw sa basement.
At may mainit na dugo na tumalsik sa aking mga kamay.
(Itutuloy sa Bahagi 5: “Ang Pangalan na Binura sa Video”) — Doon malalaman ni Isabella kung sino ang binanggit ng kanyang ama bago naputol ang video, at kung sino talaga ang utak sa likod ng pagkamatay ng kanyang ina at ama.