Akala ng Babaeng “Tropa Lang” ng Asawa Ko na Bahay Niya Rin ang Condo Namin—Hanggang Isang Tanong ng Biyenan Ko ang Nagpatahimik sa Lahat
Tatlong buwan akong buntis nang alukin ng babaeng “tropa lang” daw ng asawa ko na siya na lang ang tumulong sa pangangailangan nito sa gabi.
Sa harap ko mismo.
Sa hapag-kainan namin.
Ang hindi niya inaasahan—hindi ako ang unang sumagot.
Ang biyenan kong halos araw-araw kong nakakabangayan ang biglang naglabas ng limang litrato ng mga lalaki at sinabi,
“Kung may babaeng kaibigan ang anak ko na hindi raw babae sa paningin niya, puwede rin namang magkaroon ang asawa niya ng lalaking kaibigang hindi lalaki.”
Ako si Mara Villanueva, tatlumpu’t dalawang taong gulang, at limang taon nang kasal kay Adrian.
Kung may isang taong hindi ko inaasahang kakampi sa akin, iyon ay ang nanay niya.
Si Lourdes Villanueva.
Buong buhay yata ni Mommy Lourdes, hindi niya natutunang magparaya kapag pakiramdam niya ay dehado siya.
Paboritong anak noong dalaga.
Spoiled wife pagkatapos mag-asawa.
At ngayong mahigit singkuwenta na siya, parang prinsesa pa rin kung tratuhin ni Daddy Roberto.
Kami ni Mommy Lourdes?
Hindi magkasundo ang panlasa namin sa halos lahat.
Ayaw niya sa kurtinang pinili ko dahil mukha raw kurtina sa punerarya.
Ayaw ko naman sa napakalaking pink chaise lounge na pinilit niyang ilagay sa sala.
“Mara, bata ka pa pero bakit pang-retirement home ang taste mo?”
“Mommy, lampas singkuwenta ka na pero parang gusto mong gawing dollhouse ang condo.”
Tatlong araw kaming hindi nagpansinan dahil doon.
Pero kahit matalas ang dila niya, may mga bagay na hindi niya kailanman ginawa.
Hindi siya pumasok sa kuwarto namin nang walang permiso.
Hindi niya pinakialaman ang sweldo ko.
Hindi niya ako pinilit magkaanak.
At nang mabuntis ako at halos araw-araw akong sumusuka, siya pa ang nagpapalit ng menu sa kasambahay.
Kapag nagreklamo ako sa pagkain, sasabihin niyang,
“Grabe ka namang mabuntis. Akala mo ikaw ang unang babaeng nagdalang-tao.”
Pero gabi-gabi naman pala siyang tumatawag sa OB ko para magtanong kung paano mababawasan ang pagsusuka ko.
Kaya noong gabing dumalaw si Camille Santos, ang tinatawag ni Adrian na “parang kapatid na lalaki,” hindi ko inaasahan ang nangyari.
Mahigit sampung taon nang magkakilala sina Adrian at Camille.
Magkaklase noong college.
Magkasama sa barkada.
At ayon kay Adrian, hindi niya raw kailanman tiningnan si Camille bilang babae.
Habang kumakain kami ng hapunan, biglang ngumisi si Camille.
“Adrian, ngayong buntis si Mara at medyo delicate, paano ka sa gabi?”
Napahinto ang kutsara ko.
Napakunot-noo si Adrian.
“Camille, tama na.”
Pero tumawa lang siya at tinapik ang balikat ng asawa ko.
“Adults na tayo. Bakit nahihiya ka?”
Pagkatapos, ngumiti siya.
“Kung hindi mo na talaga matiis, tawagin mo ako. Magkapatid naman tayo. Tulungan lang.”
Tahimik ang buong mesa.
Naramdaman kong uminit ang mukha ko.
Agad lumingon sa akin si Adrian.
“Babe, huwag kang magalit. Ganyan lang talaga siya magbiro.”
“Hindi ko nga siya tinitingnan bilang babae.”
Tahimik lang si Mommy Lourdes.
Akala ko hindi niya papansinin.
Bigla niyang kinalabit si Daddy Roberto.
“Pa, hanapan mo nga ako ng pictures.”
“Pictures ng ano?”
“Mga disenteng lalaki.”
Makalipas ang ilang minuto, lima ang ipinadala niya sa Messenger ko.
Isa-isang itinuro ni Mommy Lourdes.
“Ito, mayaman.”
“Ito, gwapo.”
“Ito, dalawang taon na mas bata sa ’yo.”
“Ito, mahilig mag-gym. Mukhang malusog.”
Sa huling larawan siya tumigil.
“At ito, OB-GYN. Praktikal. Puwede kang alagaan pati baby.”
Nagdilim ang mukha ni Adrian.
“Ma! Bakit ka nagpapakilala ng lalaki sa asawa ko?”
Kumapit si Mommy Lourdes sa braso ni Daddy Roberto.
“Ano naman?”
“May babaeng kaibigan kang hindi raw babae.”
“E di puwedeng magkaroon ang asawa mo ng lalaking kaibigang hindi rin lalaki.”
Pagkatapos, bigla siyang nagpaawa sa asawa niya.
“Pa, sinisigawan ako ng anak mo.”
Napatingin si Daddy Roberto kay Adrian habang nagbabalat ng hipon para sa asawa niya.
“Bakit mo sinisigawan ang mama mo?”
“Pa, nagpapakilala siya ng lalaki kay Mara!”
“O, e ano?”
Inilagay ni Daddy Roberto ang binalatang hipon sa plato ng asawa niya.
“Buong buhay ng mama mo, hindi ko pinayagang maagrabyado ’yan.”
“Baka ma-stress.”
Hindi nakapagsalita si Adrian.
Muntik akong matawa.
Pero si Camille ang unang bumawi.
“Grabe pa rin talaga si Tita. Ayaw na ayaw magpatalo.”
Umayos ng upo si Mommy Lourdes.
“Bakit naman ako magpapatalo?”
Napangiti nang pilit si Camille.
“Joke lang naman po iyon.”
“Sampung taon na kaming magkaibigan ni Adrian.”
“Alam ko pa nga kung anong klaseng brief ang suot niyan noong college.”
“Normal lang sa magkakaibigan ang green jokes.”
Tumigil si Mommy Lourdes.
“Sandali.”
Napatingin sa kanya si Camille.
“Sabi mo magkapatid kayo?”
“Opo.”
“Lalaki ka ba?”
Napatigil si Camille.
“Hindi po.”
Tumango si Mommy Lourdes.
“Ah.”
“Babae ka pala.”
“Kung ganoon, isang babae kang nagtanong sa lalaking may asawa tungkol sa sex life nila ng buntis niyang misis.”
“At pagkatapos, inalok mo pa ang sarili mo.”
Ngumiti siya.
“Hindi yata tawag doon ay pagiging palabiro.”
“Mas bagay yata ang walang boundaries.”
Nawala ang ngiti ni Camille.
“Tita, hindi ganoon—”
“Kung tunay kayong magkapatid, bakit interesado ka sa kama nilang mag-asawa?”
“Kung kaibigan ka lang, bakit gusto mong magkaroon ng pribilehiyong parang girlfriend pero walang responsibilidad?”
Namula ang mukha ni Camille.
“Pinupuntirya n’yo po ba ako?”
“Hindi.”
Napakamot pa kunwari sa sentido si Mommy Lourdes.
“Ikaw kasi. Sabi mo hindi ka babae sa paningin niya, pero sabi mo rin hindi ka lalaki.”
“Ang gulo.”
Sumandal siya kay Daddy Roberto.
“Pa, sumakit ulo ko.”
Agad minasahe ni Daddy Roberto ang sentido niya.
“Huwag mo nang isipin.”
Doon ako tuluyang napayuko para itago ang tawa ko.
Bago umalis si Camille, tinapik niya ulit ang balikat ni Adrian.
“Coffee tayo minsan. Tayong dalawa lang.”
Tumingin siya sa akin.
“Hindi na natin isasama si Mara. Buntis eh.”
Biglang sumilip si Mommy Lourdes mula sa sala.
“Teka.”
Huminto si Camille.
“Ano po?”
“Huwag mong tawaging sister-in-law si Mara.”
“Ha?”
“Kung kapatid ka ng anak ko, dapat pareho kayo ng tawag.”
Itinuro niya ako.
“Tinatawag ni Adrian na asawa si Mara.”
“Kaya tawagin mo rin siyang asawa.”
Dalawang segundo ang katahimikan.
Pagkatapos, napahalakhak ako.
Kinabukasan, mas malala ang pagsusuka ko.
Habang nasa banyo kami ni Adrian, biglang tumunog ang electronic lock.
Beep.
Bumukas ang pinto.
Pumasok si Camille na may dalang almusal.
“Gising na kayo? May dala akong beef pares para kay Adrian.”
Parang bahay niya lang.
Binuksan niya ang shoe cabinet.
At mula sa pinakaloob, kumuha siya ng isang pares ng gray slippers.
Napatitig ako.
Anim na buwan na akong nakatira roon.
Hindi ko kailanman nakita ang tsinelas na iyon.
Napansin iyon ni Adrian.
“Bakit basta ka na lang pumasok?”
“May fingerprint pa rin naman ako.”
Naglakad siya diretso sa kusina.
“Dati nga sabi mo, bahay ko rin ito.”
Biglang kumalat ang matapang na amoy ng pagkain.
Napahawak ako sa bibig.
Agad isinara ni Adrian ang lalagyan.
“Hindi kaya ni Mara ang amoy. Ilabas mo muna.”
Sumimangot si Camille.
“Hindi naman siya ang kakain.”
Tumitig si Adrian sa tsinelas niya.
“Camille.”
“Simula ngayon, mag-message ka muna bago pumunta.”
“Kapag walang sumagot, huwag kang basta papasok.”
Natigilan siya.
“Seriously?”
“Oo.”
Tumawa siya nang malamig.
“Pagkatapos mong mag-asawa, ang dami mo nang rules.”
“Dati ikaw mismo nagsabing ituring ko itong bahay ko.”
Sumagot si Adrian nang walang paligoy-ligoy.
“Pero hindi mo bahay ito.”
Tuluyang nawala ang ngiti ni Camille.
Tumingin siya sa akin.
“Kung may problema ka sa akin, Mara, sabihin mo diretso.”
“Huwag mong ipitin si Adrian sa gitna.”
Bago pa ako makasagot, malamig nang nagsalita ang asawa ko.
“Huwag mong isisi kay Mara.”
“Ako ang naglagay ng fingerprint mo.”
“Ako rin ang nagkamaling hindi ito alisin.”
“Ako ang aayos nito.”
Sakto namang tumunog ang doorbell.
Pagbukas ni Adrian ng pinto, naroon si Mommy Lourdes.
May dala siyang malaking paper bag ng prutas.
Pumasok siya.
Tumingin kay Camille.
Tumingin sa beef pares.
Pagkatapos, dahan-dahang ibinaba ang tingin sa gray slippers sa mga paa nito.
At sa electronic lock sa pinto.
Tahimik siyang tumingin kay Adrian.
Pagkatapos ay tinanong niya si Camille—
“Bakit may sarili kang tsinelas at fingerprint sa bahay ng anak ko?”
PARTE2
Napakurap si Camille.
Isang segundo.
Dalawa.
Tatlo.
Pagkatapos ay ngumiti siya na parang walang mali.
“Matagal na po kasi akong pumupunta rito, Tita. Bago pa sila ikasal.”
“Alam ko.”
Inilapag ni Mommy Lourdes ang paper bag sa mesa.
“Kaya nga ang tanong ko—bakit hanggang ngayon nandito pa rin?”
Tahimik si Adrian.
Si Camille naman, agad nag-cross ng arms.
“Hindi naman po siguro masama iyon. Close kami ni Adrian.”
“Hindi masama ang pagiging close.”
Tumango si Mommy Lourdes.
“Ang masama, hindi mo alam kung kailan ka dapat umatras.”
Tumingin siya sa anak niya.
“Ikaw.”
“Ako, Ma?”
“Delete mo ang fingerprint.”
Napatigil si Adrian.
Hindi dahil ayaw niya.
Mukhang nahihiya lang siya sa sarili niya.
Lumapit siya sa lock.
Binuksan ang settings.
Hinahanap pa lang niya ang pangalan ni Camille nang biglang nagsalita ito.
“Adrian, seryoso ka ba?”
Hindi siya lumingon.
“Oo.”
“Dahil lang dito?”
“Hindi lang dahil dito.”
Huminga nang malalim si Adrian.
“Dahil ngayon ko lang napansin na matagal ko nang hinahayaang lumampas ka sa boundaries.”
Parang sinampal ang mukha ni Camille.
“Twelve years tayong magkaibigan.”
“At asawa ko si Mara.”
Simple lang ang sagot ni Adrian.
“Hindi dapat nagkukumpara ang dalawang relasyon na ’yan.”
Pinindot niya ang delete.
Fingerprint removed.
Maliit lang ang tunog ng lock.
Pero sa katahimikan ng condo, parang may pinto ring tuluyang nagsara.
Napatawa si Camille nang tuyo.
“Wow.”
“So ito na tayo ngayon?”
“Isang buntis na asawa lang, burado na ang labindalawang taon?”
Napakunot-noo ako.
Pero bago ako makapagsalita, si Mommy Lourdes na naman.
“Camille.”
“Walang nagbubura sa friendship n’yo.”
“Binabawasan lang ang access mo.”
“Magkaiba iyon.”
Humigpit ang panga ni Camille.
“Hindi n’yo naiintindihan.”
“Ako ang kasama ni Adrian noong wala pa siyang kahit ano.”
“Ako ang nakakaalam ng lahat tungkol sa kanya.”
“Mga ex niya. Mga problema niya. Pamilya niya.”
Tumingin siya sa akin.
“Hindi puwedeng dahil dumating lang si Mara, magbabago na lahat.”
Doon ako unang nagsalita.
“Dumating lang?”
Tahimik siyang napatingin sa akin.
Dahan-dahan akong tumayo.
“Naging girlfriend ako ni Adrian nang tatlong taon.”
“Limang taon na kaming kasal.”
“Hindi ako bisita sa buhay niya, Camille.”
“Asawa ako.”
“Ito ang bahay namin.”
“At anak namin ang dinadala ko.”
“Kung pagkatapos ng walong taon, tingin mo ‘dumating lang’ ako, baka hindi ako ang problema.”
Hindi siya agad nakasagot.
Si Adrian naman, yumuko.
Para bang ngayon lang niya narinig nang ganoon kalinaw ang bigat ng sitwasyon.
Pero hindi pa tapos si Camille.
“Fine.”
Kinuha niya ang bag niya.
“Sorry kung nakakaistorbo ako.”
Pagdaan niya sa tabi ko, mahina niyang sinabi:
“Pero huwag kang masyadong kampante.”
Napatingin ako sa kanya.
“Anong ibig mong sabihin?”
Ngumiti siya.
“Kilalang-kilala ko si Adrian.”
“Kapag nagsawa ’yan sa rules mo, babalik din ’yan sa mga taong hindi siya kinokontrol.”
Biglang tumigas ang mukha ni Adrian.
“Camille.”
Pero binuksan na niya ang pinto.
Bago pa siya makalabas, nagsalita si Mommy Lourdes.
“Sandali.”
Napapikit si Camille, halatang sawang-sawa na.
“Ano na naman po?”
“Dalhin mo ang tsinelas mo.”
Napatingin kaming lahat sa gray slippers.
“Hindi kami shoe storage.”
Halos matakbo ni Camille ang elevator.
Nang magsara ang pinto, tahimik ang buong bahay.
Akala ko tapos na.
Hindi pala.
Paglingon ko kay Adrian, napansin kong namumutla siya.
“May iba pa ba?”
Hindi siya sumagot.
Doon ako kinabahan.
“Adrian.”
Umupo siya sa sofa.
“May gusto akong sabihin.”
Napahawak ako sa tiyan ko.
Hindi ko alam kung hormones lang ba iyon, pero biglang bumigat ang dibdib ko.
“Bago tayo ikasal…”
Huminga siya nang malalim.
“May isang beses na nagsabi si Camille na baka kami talaga ang para sa isa’t isa.”
Nanigas ako.
Hindi kumibo sina Mommy Lourdes at Daddy Roberto, na kadarating lang pala ilang minuto matapos ang asawa niya.
“Tapos?”
Mahina kong tanong.
“Tinanggihan ko.”
“Sabi ko kaibigan lang talaga ang tingin ko sa kanya.”
“Pero pagkatapos noon, umiyak siya.”
“Kaya para hindi maging awkward, pareho kaming nagkunwaring biro lang.”
Napatawa ako.
Hindi dahil nakakatawa.
“Biro.”
Tumango siya.
“Hindi ko sinabi sa ’yo.”
“Bakit?”
“Akala ko wala nang halaga.”
Doon ako tuluyang nasaktan.
Hindi dahil may nangyari sa kanila.
Kundi dahil sa loob ng maraming taon, may bahagi ng relasyon nila na hindi ko alam.
At lahat ng kakaibang kilos ni Camille—
Ang paghawak sa braso niya.
Ang pagpasok sa bahay nang walang permiso.
Ang pagkakaroon ng sariling tsinelas.
Ang mga sexual jokes.
Ang pagiging parang may karapatan.
Biglang nagkaroon ng ibang kulay.
Napansin ni Adrian ang mukha ko.
“Mara, wala talagang nangyari sa amin.”
“Naniniwala ako.”
At totoo iyon.
Hindi ko inisip na niloko niya ako.
“Pero hinayaan mong manatili siyang komportable sa isang posisyon na alam mong gusto niyang higit pa sa friendship.”
Napabuntong-hininga siya.
“Ako ang may kasalanan doon.”
Tahimik ang sala.
Pagkatapos, sa unang pagkakataon, hindi si Mommy Lourdes ang sumagot para sa anak niya.
Si Daddy Roberto.
“Adrian.”
“Opo?”
“Kapag nag-asawa ka, hindi ibig sabihin na kailangan mong itapon lahat ng dating kaibigan mo.”
“Pero responsibilidad mong siguraduhin na walang ibang taong nagkakamaling isipin na may puwesto silang kapantay ng asawa mo.”
Hindi nagsalita si Adrian.
“Hindi sapat na wala kang ginagawang masama.”
Dagdag ni Daddy Roberto.
“Kailangan malinaw rin ang ginagawa mong tama.”
Napatingin ako sa biyenan ko.
Si Mommy Lourdes, na karaniwang madaldal, tahimik lang.
Pagkaraan ng ilang sandali, lumapit siya sa akin.
Inilagay niya sa mesa ang paper bag.
“Binilhan kita ng mangga.”
Napangiti ako nang kaunti.
“Maasim ba?”
“Sinabihan ko silang piliin ang pinakamaasim.”
“Salamat, Mommy.”
“Pero huwag mong ubusin.”
“Bakit?”
“Tapos sasakit tiyan mo, ako na naman tatawagan ng anak ko.”
Napatawa ako.
At sa kakaibang paraan, doon ko naramdaman na kakampi ko talaga siya.
Kinagabihan, kinausap ako ni Adrian nang kami lang.
Hindi siya nagdahilan.
Hindi niya sinabi na overreacting ako.
Hindi rin niya ginamit ang paboritong linyang “kilala mo naman si Camille.”
Sa halip, ibinigay niya sa akin ang phone niya.
“Tinanggal ko siya sa emergency contacts.”
“Binago ko rin ang access sa condo.”
“Sinabi ko sa kanya na hindi muna kami magkikita nang kami lang.”
Hindi ko kinuha ang phone.
“Hindi ko kailangan ng password mo.”
Tumingin siya sa akin.
“Ang kailangan ko ay maramdaman na kapag may lumampas sa boundary natin, hindi ako ang kailangang lumaban mag-isa.”
Tumango siya.
“Gets ko.”
“Ako ang dapat unang magsalita.”
“Oo.”
Hinawakan niya ang kamay ko.
“Mara, sorry.”
“At hindi dahil nagalit ka.”
“Sorry dahil ginawa kong responsibilidad mong tiisin ang mga bagay na dapat ako mismo ang tumigil.”
Iyon ang unang pagkakataong naramdaman kong hindi lang niya gustong matapos ang away.
Naintindihan niya talaga.
Pero makalipas ang tatlong araw, sumabog ang barkada group chat nila.
May nag-send sa akin ng screenshot.
Si Camille.
“Congrats kay Adrian. Officially under new management na.”
May tumawa.
May nag-react ng emoji.
Pagkatapos, may isa pa siyang message.
“Kapag nagkaanak talaga, goodbye friends na pala.”
Bago pa ako makapag-react, nag-reply si Adrian.
“Hindi ako under new management.”
“Nag-asawa ako.”
“At kung ang requirement para maging kaibigan mo ay payagan kitang bastusin ang boundaries ng asawa ko, hindi friendship ang hinihingi mo.”
Tahimik ang group chat.
Pagkatapos ay nag-send si Camille ng mahabang message.
Sabi niya, ako raw ang dahilan kung bakit nagbago si Adrian.
Na simula raw nang dumating ako, napalayo ito sa tunay na mga kaibigan.
At doon gumawa ng bagay si Adrian na hindi ko inaasahan.
Tinawagan niya si Camille.
Naka-speaker.
Naroon ako.
Naroon din sina Mommy Lourdes at Daddy Roberto dahil dumalaw sila para magdala ng prutas.
“Camille,” sabi ni Adrian, “gusto kong matapos ito nang maayos.”
Tahimik sa kabilang linya.
“May gusto ka ba sa akin?”
Walang sumagot.
“Camille.”
Makalipas ang ilang segundo, mahina siyang tumawa.
“Anong klaseng tanong ’yan?”
“Simple lang.”
“May gusto ka ba sa akin?”
Matagal na katahimikan.
Pagkatapos—
“Meron.”
Parang may bumagsak sa loob ng dibdib ko kahit alam ko na.
Huminga nang malalim si Camille.
“Matagal na.”
“Bago mo pa makilala si Mara.”
“Akala ko balang araw mapapansin mo rin.”
“Pero nagka-girlfriend ka.”
“Then nagpakasal.”
“Then ngayon may baby na.”
Nanginginig na ang boses niya.
“Kaya oo.”
“Siguro naging makulit ako.”
“Siguro minsan sumosobra ako.”
“Pero wala naman akong inagaw.”
Sumagot si Adrian.
“Hindi mo kailangang may agawin para maging mali ang ginagawa mo.”
Tahimik siya.
“Alam mo pala ang boundaries.”
“Tinatesting mo lang kung hanggang saan kita papayagan.”
Walang sagot.
“Camille, mahalaga sa akin ang pinagsamahan natin.”
“Pero hindi kita kayang gawing priority kapalit ng respeto sa asawa ko.”
“At hindi tama na patuloy kitang bigyan ng access na nagbibigay sa ’yo ng pag-asa.”
Mahina siyang umiyak.
“So tapos na?”
“Sa ngayon, kailangan natin ng distansya.”
“Kapag kaya mo nang respetuhin ang pamilya ko nang walang patama at walang double meaning, baka puwede tayong maging magkaibigan ulit.”
“Pero hindi tulad ng dati.”
Pinatay niya ang tawag.
Tahimik kami.
Pagkatapos ay biglang nagsalita si Mommy Lourdes.
“Good.”
Napatingin si Adrian sa kanya.
“Ma…”
“Ano?”
“Akala ko sasabihin mo ang harsh ko.”
“Tama lang.”
Kumuha siya ng mangga sa mesa.
“May asawa ka na.”
“Hindi puwedeng gusto mong maging mabuting asawa habang pinoprotektahan mo rin ang feelings ng babaeng naghihintay na pumalpak ang marriage mo.”
Napabuntong-hininga si Adrian.
“Talagang wala kang preno.”
“Bakit ako magkakaroon?”
Kalmado siyang kumagat sa mangga.
“Buong buhay ko, ayaw kong naaagrabyado.”
Pagkatapos ay tumingin siya sa akin.
“Lalo na kung pamilya ko ang inaagrabyado.”
Hindi ko agad alam ang isasagot ko.
Sa loob ng maraming taon, akala ko ang relasyon namin ni Mommy Lourdes ay mananatiling puro iringan.
Pink sofa laban sa beige curtains.
Matamis laban sa maanghang.
Mahabang sermon laban sa pagsara ko ng pinto.
Pero doon ko naintindihan—
Hindi lahat ng taong palaging kontrabida sa maliliit na bagay ay kalaban mo sa malalaking bagay.
Minsan, iyong taong pinakamadalas mong makabangayan ang siya ring unang tatayo sa tabi mo kapag tunay ka nang ginagalang nang mas mababa sa nararapat.
Lumipas ang mga buwan.
Nanganak ako ng isang malusog na baby girl.
At oo—
Si Mommy Lourdes ang unang nagpakita sa ospital na may dalang pink na kumot, pink na damit, pink na unan at halos buong nursery na kulay pink.
“Mommy!”
“Ano?”
“Napag-usapan nating neutral colors!”
Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa.
“Anak ko ang nanganak sa ’yo.”
“Apo ko ito.”
“May karapatan akong pumili ng isang pink na kumot.”
“Isa?”
Tinuro ko ang limang bag sa likod niya.
Sumandal siya kay Daddy Roberto.
“Pa.”
“Sinisigawan ako ni Mara.”
Agad namang lumapit si Daddy Roberto.
“Mara, bagong panganak ka pa. Huwag kang ma-stress.”
Napapikit ako.
Si Adrian, nakatalikod sa bintana, halatang pinipigilan ang tawa.
At sa wakas, natawa na rin ako.
Dahil minsan, ang pamilya ay hindi iyong laging sang-ayon sa ’yo.
Hindi rin iyong hindi kayo nag-aaway.
Ang tunay na pamilya ay iyong marunong kumilala kung alin ang simpleng tampuhan at alin ang bagay na kailangang ipaglaban.
Mensahe
Sa isang relasyon, hindi sapat ang sabihing, “Wala naman akong masamang intensyon.” Ang respeto ay nakikita sa malinaw na hangganan. Kapag may asawa ka na, responsibilidad mong iparamdam sa kanya na hindi niya kailangang makipagkompetensya para sa puwesto na dapat ay sa kanya lamang.
At kung tunay ang pagkakaibigan, hindi nito hihilingin sa iyong isakripisyo ang respeto, kapanatagan at dignidad ng taong pinili mong maging pamilya.
