Sa Araw ng Aming “Honeymoon,” Pinili ng Fiancé Ko ang Barkada Niya—Kaya Tinawagan Ko ang Lalaking Sampung Taon Nang Naghihintay sa Akin
Dalawang minuto na lang bago magsara ang boarding gate nang ihagis ni Samantha Cruz ang bagong boarding pass ng fiancé ko sa ibabaw ng maleta ko.
“Sorry, Ate Lia,” nakangiting sabi niya. “Mukhang magiging barkada trip ulit ang romantic honeymoon ninyo.”
Nagtawanan ang anim na kaibigan sa likod niya.
At ang lalaking pakakasalan ko sana makalipas ang dalawang buwan?
Tumawa rin.
“Sam, tama na,” sabi ni Adrian Villareal habang pinipigilan ang ngiti. “Sensitive si Lia. Baka umiyak na naman ’yan.”
Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa dibdib ko.
Alam nilang lahat.
Alam nilang ang biyaheng iyon papuntang El Nido ay hindi simpleng bakasyon.
Sa pamilya namin, bago ang kasal, nakasanayan nang bumiyahe nang ilang araw ang magiging mag-asawa nang sila lang. Walang magulang. Walang kaibigan. Walang assistant.
Para malaman kung kaya ba talaga nilang magsama kapag wala nang ibang umaayos ng problema para sa kanila.
At higit sa lahat, alam ni Adrian kung gaano kahalaga sa akin ang biyaheng iyon.
Pero habang nakatayo ako sa NAIA Terminal 2, saka ko lang nalaman na bumili pala ng tickets ang buong barkada niya sa parehong flight.
“Relax ka lang, Ate Lia,” sabi ni Samantha. “Hindi naman namin kayo paghihiwalayin. Sama-sama lang tayo.”
Sumingit si Paolo.
“At least mas masaya. Honeymoon na, reunion pa.”
“Tsaka,” dagdag ni Samantha, “narinig namin gusto mo raw gawing memorable ang first trip ninyo bago kasal.”
Bumaba ang tingin niya sa akin, saka ngumisi.
“Hindi naman siguro namin nasira ang… special plans mo?”
Nagtawanan na naman sila.
Uminit ang mukha ko.
Si Adrian, sa halip na pigilan sila, ay tumingin lang sa akin.
“Lia, huwag kang pikon. Nagbibiro lang sila.”
Iyon ang paborito niyang linya.
Nagbibiro lang.
Noong engagement party namin, sila rin ang “nagbiro.”
Imbes na eleganteng programang ilang buwan kong inayos, kumuha sila ng dancers mula sa isang club sa Quezon City.
Pinalitan nila ang dessert table ng mumurahing junk food.
At si Samantha mismo ang umagaw ng mikropono sa host.
“Mahilig daw sa ceremony si Lia!” sigaw niya noon. “Kaya binigyan namin siya ng unforgettable ceremony!”
Lahat ng kaibigan ni Adrian ay halos mahulog sa upuan sa kakatawa.
Ang mga magulang ko?
Namumutla sa kahihiyan.
Kinabukasan, kumalat ang videos sa social media.
Ilang linggo akong naging biro sa business circle ng pamilya namin.
Ngunit ang sinabi lang ni Adrian:
“Masaya naman. Huwag mong seryosohin lahat.”
Ipinikit ko ang mga mata ko sandali.
Mula pagkabata, madali talaga akong maiyak.
Hindi dahil mahina ako.
May mga taong kapag nagagalit, sumisigaw.
Ako, namumula ang mga mata.
Kaya matagal akong umiwas sa relasyon.
Hanggang dumating si Adrian.
Noong nanliligaw siya, sinabi niya:
“Ang tunay na attractive sa lalaki, marunong siyang lumutas ng problema.”
At hinawakan niya noon ang kamay ko.
“Bago ka pa umiyak, aayusin ko na.”
Naniwala ako.
Nakakatawa lang.
Simula nang naging kami, mas madalas akong umiyak kaysa noong single pa ako.
“Ma’am?”
Napatingin ako sa airline staff.
“Here’s your replacement boarding pass.”
Hindi ko kinuha.
Sa halip, hinila ko ang maleta ko mula sa kamay ni Adrian.
Napakunot ang noo niya.
“Saan ka pupunta?”
“Sa gate.”
Hinawakan niya ang braso ko.
“Lia, pagkatapos ng kasal marami pa tayong pagkakataong mag-honeymoon.”
“Ngayon lang kumpleto ang barkada. Bigyan mo naman ako ng konting consideration.”
Tumingin ako sa mga kaibigan niyang nakangisi sa likod niya.
“Consideration?”
“Please,” bulong niya. “Huwag mo akong ipahiya sa harap nila.”
Napatawa ako.
At bago ko pa napigilan ang sarili ko, isang malakas na sampal ang tumama sa mukha niya.
Natahimik ang paligid.
“Hindi ba ninyo ako unang ipinahiya?”
Namasa agad ang mga mata ko.
Pero hindi ako umiwas ng tingin.
“Anniversary natin, nag-inuman kayo hanggang alas-kuwatro ng umaga.”
“Noong na-confine ako dahil sa dengue scare, nagsinungaling kang may meeting pero nag-beach kayo.”
“Noong birthday ko, iniwan mo ako sa restaurant dahil tumawag si Samantha at nasiraan daw siya ng kotse.”
Tinuro ko silang lahat.
“Ilang beses pa ba?”
Nanigas ang mukha ni Adrian.
“Minamanmanan mo ako?”
Napalingon ako kay Samantha.
“Hindi ko kailangang gawin iyon.”
“Siya mismo ang nagpo-post ng litrato ninyo kada oras.”
Biglang nag-iba ang mukha ni Samantha.
“Uy, hindi naman. Siguro nakalimutan lang kitang i-hide minsan.”
“Hide?”
Napatingin sa ibang direksyon ang barkada.
Napangiti ako nang malamig.
Kaya pala.
“Alis na kayo,” sabi ko.
“Enjoy.”
Huminga nang malalim si Adrian.
“Lia, ilang araw lang naman. Huwag kang childish.”
“Kapag natapos ’to, tayo naman.”
Ilang araw lang.
Mamaya na tayo.
Next time na lang.
Paulit-ulit.
Parang relasyon namin.
Humugot ako ng phone.
May isang pangalan akong halos tatlong taon nang hindi direktang kinakausap.
Gabriel Monteverde.
Kababatang kasabay kong lumaki sa Alabang.
Una kong minahal.
At lalaking iniwan ko noon dahil masyado siyang seloso, masyadong protective, masyadong siguradong ako ang gusto niyang makasama habambuhay.
Nag-type ako.
3:00 PM flight to Palawan. Kung makakarating ka bago mag-board, kapag bumalik tayo sa Manila, pakakasalan kita.
Ilang segundo lang ang lumipas.
Nag-reply siya.
Huwag mong babawiin ’yan.
Kasunod agad:
Nasa airport expressway na ako.
At isa pa.
Lia, sampung taon akong naghintay. Kapag pinili mo ako ngayon, hindi na kita hahayaang bumalik sa kanya.
Napahawak ako nang mahigpit sa phone.
Samantala, bumalik sa food hall si Adrian, kumpiyansang susunod din ako kalaunan.
Sa group chat naming lahat, sunod-sunod ang messages.
Paolo: Grabe, sana lahat ng lalaki may girlfriend na kasing yaman ni Ate Lia. Galit lang saglit, tapos okay na ulit.
Marco: Adrian, masterclass naman diyan. Paano mo napaamo?
Bago pa sumagot si Adrian, nag-message si Samantha.
Samantha: Simple.
Samantha: Parang training lang ng aso.
Nanlamig ang mga daliri ko.
Kasunod niyang mensahe:
Sobrang lambing ka muna. Tratuhin mong prinsesa. Kapag sure ka nang attached na siya, saka ka magiging hot-and-cold.
Para siya na mismo ang matakot mawala ka.
Kahit magalit siya, babalik pa rin ’yan.
Napatitig ako sa screen.
Kaya pala.
Noong una, halos perpekto si Adrian.
Hatid-sundo.
Flowers kahit walang okasyon.
Alam ang coffee order ko.
Alam kung kailan ako pagod.
Alam kung kailan ako natatakot.
Pagkatapos kong mahalin siya nang buo, unti-unti siyang nagbago.
At tuwing nagrereklamo ako, ako ang nagiging controlling.
Ako ang immature.
Ako ang problema.
Biglang may anunsyo sa speakers.
“Final boarding call for Flight PR…”
At kasabay noon, may narinig akong hingal na boses mula sa likuran.
“Lia!”
Lumingon ako.
Nakatayo si Gabriel ilang metro ang layo.
Naka-white shirt lang siya sa ilalim ng dark blazer, gusot ang buhok, hawak ang passport at maliit na travel bag.
Parang tumakbo siya mula parking hanggang gate.
Ngunit hindi iyon ang nagpahinto sa paghinga ko.
Kundi ang maliit na pulang kahon na hawak niya sa kabilang kamay.
Lumapit siya.
Binuksan iyon sa harap ko.
At sa gitna ng airport, habang nakatitig ang buong barkada ni Adrian, sinabi niya:
“Ang tanong lang…”
“Sigurado ka bang sa akin ka na sasakay sa flight na ’to?”
PARTE2
Hindi ako agad nakasagot.
Sa likod ni Gabriel, nag-echo sa terminal ang final boarding announcement.
Sa harap ko naman, nandoon si Adrian.
Nakabalik na pala siya mula food hall.
Wala nang ngiti sa mukha niya.
“Ano ’to?”
Hindi ko siya pinansin.
Tiningnan ko ang singsing sa pulang kahon ni Gabriel.
“Dala-dala mo ’yan?”
Tumawa siya nang mahina.
“Tatlong taon.”
Napatitig ako sa kanya.
“Tatlong taon?”
“Hindi araw-araw.”
Bahagya siyang ngumiti.
“Hindi naman ako baliw.”
Mula sa likod, narinig kong bumulong si Paolo, “Parang mas malala yata.”
Hindi lumingon si Gabriel.
Pero malinaw niyang narinig iyon.
“May problema?”
Biglang tumahimik si Paolo.
Halos gusto kong matawa.
Ganito talaga si Gabriel.
Noon pa man, hindi siya marunong magkunwari para lang magustuhan ng ibang tao.
Kapag ayaw niya, ayaw niya.
Kapag mahal niya, mahal niya.
Siguro iyon din ang dahilan kung bakit natakot ako sa kanya noon.
Mas madaling magmahal ng lalaking nagsasabing “bahala ka” kaysa ng lalaking tumitingin sa iyo na parang malinaw na malinaw sa kanya kung ano ang gusto niya.
“Lia.”
Muling nagsalita si Adrian.
“Ano ba ’to?”
Lumapit siya at hinawakan sana ako sa braso, pero humarang si Gabriel.
“Don’t.”
Napasinghap si Samantha.
“Excuse me? Girlfriend niya ’yan.”
Tumingin sa kanya si Gabriel.
“Fiancée.”
Pagkatapos ay bumaling kay Adrian.
“Although mukhang temporary title na lang.”
Namula si Adrian.
“Wala kang alam sa relasyon namin.”
“Tama.”
Tumango si Gabriel.
“Kaya hindi ako nakialam nang tatlong taon.”
“Pero ngayong siya mismo ang tumawag sa akin, may karapatan na akong tanungin kung gusto pa ba niyang manatili.”
Tinignan niya ako.
Hindi niya ako hinila.
Hindi niya ako pinilit.
Hindi niya sinabi kung ano ang dapat kong piliin.
Isang simpleng tanong lang.
“Gusto mo pa bang manatili?”
Parang may kung anong nabasag sa dibdib ko.
Sa loob ng ilang taon, laging sinasabi ni Adrian kung ano ang nararamdaman ko.
“Overthinking ka.”
“Selosa ka.”
“Emotional ka.”
“Galit ka lang.”
“Bukas okay ka na.”
Ngayon, may isang taong direktang nagtatanong kung ano talaga ang gusto ko.
Huminga ako nang malalim.
“Hindi na.”
Nanigas si Adrian.
“Lia.”
“Hinding-hindi na.”
Isinara ko ang handle ng maleta ko at inilapit iyon kay Gabriel.
“May ticket ka?”
Naglabas siya ng phone.
“Business class.”
Napataas ang kilay ko.
“Seryoso?”
“May sinabi kang two minutes.”
“Hindi ako aasa sa chance passenger.”
Sa unang pagkakataon sa araw na iyon, natawa ako nang totoo.
Ibinulsa niya ang ring box.
“Hindi ko muna ibibigay.”
“Bakit?”
“Dahil hindi ako papayag na pakasalan mo ako dahil galit ka sa ibang lalaki.”
Natigilan ako.
“Kahit sinabi kong—”
“Alam ko ang sinabi mo.”
Mahinahon ang boses niya.
“Pero kapag pinakasalan mo ako, gusto kong dahil pinili mo ako.”
“Hindi dahil gusto mong gantihan siya.”
Biglang parang naging tahimik ang buong airport.
Sa likod namin, narinig ko si Samantha.
“Adrian, pabayaan mo na. Nag-iinarte lang ’yan. Kapag bumalik tayo galing Palawan, siya rin ang unang tatawag.”
Iyon ang eksaktong paniniwalang nakasulat sa group chat.
Parang training lang ng aso.
Babalik din.
Napatingin ako kay Adrian.
“Ganoon din ba iniisip mo?”
Hindi siya sumagot.
At sapat na iyon.
Kinuha ko ang phone.
Lumabas ako sa group chat.
Pagkatapos, tinawagan ko ang general manager ng resort chain ng pamilya namin.
“Tito Ramon?”
“Yes, hija?”
“May booking ba under Adrian Villareal sa El Nido property natin?”
“Meron. Presidential villa under your family privilege. Eight guests.”
“Cancel the upgrade.”
“Okay.”
“Actually…”
Tumingin ako sa barkada sa harap ko.
“Cancel all complimentary arrangements associated with my name.”
Nagkagulo sila.
“Ate Lia!”
“Wait lang!”
“Bayad na flights namin!”
“Hindi flights ang kino-cancel ko,” sabi ko.
“Pera ninyo ’yon.”
“Ang kinakansela ko, iyong libreng airport transfer, villa upgrade, yacht trip, island dinner, private chef at bar tab na ako ang nagbayad.”
Namutla si Paolo.
Siya iyong gumawa na raw ng vlog tungkol sa “luxury vacation” nila.
“Pero naka-post na ’yung room tour teaser ko!”
Ngumiti ako.
“Then delete it.”
Sumingit si Samantha.
“Grabe ka naman. Dahil lang sa konting joke?”
“Kayo ang nagsabing hindi mahalaga ang romantic arrangements.”
Ibinulsa ko ang phone.
“So enjoy a normal vacation.”
Tumawa nang mahina si Gabriel.
Ilang minutong lumipas, nakasakay na kami.
Akala ko iyon na ang dulo.
Hindi pala.
Paglapag namin sa Puerto Princesa bago ang connecting transfer, mahigit apatnapung missed calls na ang nasa phone ko.
Dalawampu’t pito kay Adrian.
Labing-isa kay Samantha.
Ang iba mula sa barkada.
Hindi ako sumagot.
Pero may message si Adrian.
Lia, sobra na ’to. Pag-usapan natin pagbalik.
Kasunod:
I know galit ka lang. Hindi ka naman talaga makikipaghiwalay sa akin dahil dito.
Nakatitig ako sa screen nang ilang segundo.
Pagkatapos ay nag-type ako.
Hindi dahil dito lang.
Dahil pinatunayan nitong tama ang lahat ng matagal ko nang ayaw aminin.
Block.
Tumingin sa akin si Gabriel.
“Okay ka?”
Umiling ako.
“Hindi pa.”
“Good.”
Napakunot ang noo ko.
“Good?”
“Mas nakakatakot kung pagkatapos ng tatlong taon, okay ka agad.”
Iniabot niya sa akin ang bottled water.
“Hindi mo kailangang maging okay ngayon.”
Simple lang.
Pero may kung anong kumirot sa lalamunan ko.
Namasa ang mga mata ko.
Awtomatikong yumuko ako para itago iyon.
Ilang segundo lang, may tissue nang nasa harap ko.
Hindi niya sinabi, “Huwag kang umiyak.”
Hindi niya sinabi, “Ang liit na bagay.”
Sinabi lang niya:
“Umiyak ka kung kailangan.”
Doon ako tuluyang napaiyak.
Hindi dahil kay Adrian lamang.
Kundi dahil ilang taon kong pinaniwala ang sarili kong masyado akong demanding.
Na masyado akong sensitibo.
Na kapag gusto kong tuparin ng partner ko ang pangako niya, controlling ako.
Na kapag nasaktan ako sa pambabastos ng mga kaibigan niya, wala akong sense of humor.
Na kapag humingi ako ng oras, sakal iyon.
Pero habang nakaupo ako sa tabi ni Gabriel, saka ko naisip:
Bakit ako ang laging kailangang lumiit para magkasya sa relasyon?
Tatlong araw kaming nanatili sa Palawan.
Hindi iyon honeymoon.
Walang engagement.
Walang dramatic kiss sa sunset.
Naglakad kami sa tabing-dagat.
Kumain ng grilled seafood.
Nag-usap tungkol sa trabaho, pamilya at kung bakit kami naghiwalay noon.
Sa ikalawang gabi, ako mismo ang nagtanong.
“Galit ka ba sa akin?”
“Dati.”
“Ngayon?”
“Medyo.”
Napatawa ako.
“Bakit?”
“Kasi kapag nasaktan ka, tendency mong tumakbo papunta sa taong sa tingin mo ay hindi ka masasaktan.”
Tumingin siya sa akin.
“Pero minsan, kailangan mo munang matutong tumayo mag-isa.”
Tumahimik ako.
May punto siya.
Kaya pagbalik namin sa Manila, hindi kami nagpakasal.
Sa halip, kinansela ko muna ang kasal ko kay Adrian.
Iyon ang totoong gulo.
Dumating siya sa bahay ng mga magulang ko kinabukasan.
May flowers.
May singsing.
At sa unang pagkakataon matapos ang matagal na panahon, halos kamukha niya ulit ang lalaking minahal ko noong una.
“Lia, nagkamali ako.”
Nakatayo siya sa sala, namumula ang mga mata.
“Hindi ko alam na umaabot na pala sa ganito.”
Napatingin ako sa kanya.
“Ano ang hindi mo alam?”
“Na nasasaktan ka.”
Napatawa ako.
“Talaga?”
“Adrian, ilang beses akong umiyak sa harap mo?”
Tahimik siya.
“Ilang beses kitang sinabihang nakakainsulto ang ginagawa nila?”
Wala pa ring sagot.
“Hindi mo ba talaga alam?”
“Or hindi mo lang inisip na aalis ako?”
Doon siya napatigil.
At iyon ang sagot.
Hindi niya inakalang aalis ako.
Kaya hindi niya kailangang magbago.
Lumapit siya.
“Mahal kita.”
“Baka.”
Tumango ako.
“Pero may mga taong mahal ka at nirerespeto ka.”
“At may mga taong mahal ka lang basta convenient ka.”
“Hindi pareho iyon.”
Nanginginig ang panga niya.
“Si Gabriel ba?”
Umiling ako.
“Huwag mong gawing tungkol sa kanya.”
“Ito ang problema natin mula simula.”
“Kapag masaya ako, dahil sa ’yo.”
“Kapag malungkot ako, dahil emotional ako.”
“Kapag umalis ako, dahil may ibang lalaki.”
“Hindi mo kayang tanggapin na may sarili akong desisyon.”
Iniabot ko sa kanya ang engagement ring.
“Hindi ko na ito isuot.”
Hindi niya agad tinanggap.
“Lia…”
“Inaalis na rin ng abogado namin ang deposits na galing sa pamilya ko. Kung may non-refundable expenses sa side ninyo, kami na ang sasagot sa bahagi namin.”
Napaiyak siya.
At sa kakaibang pagkakataon, ako naman ang hindi umiyak.
“May chance pa ba?”
Matagal ko siyang tiningnan.
Naalala ko ang lalaking naghahatid sa akin ng lugaw noong nilalagnat ako.
Naalala ko rin ang lalaking iniwan ako sa restaurant para sunduin si Samantha.
Pareho silang si Adrian.
At iyon ang pinakamahirap tanggapin.
Hindi lahat ng relasyon nasisira dahil naging halimaw ang isang tao.
Minsan, nasisira ito dahil unti-unting tumigil ang isang tao sa pag-aalaga sa bagay na akala niya ay hindi mawawala.
“Wala na.”
Tuluyan kong inilagay ang singsing sa mesa.
Paglabas niya, saka lang ako huminga nang maluwag.
Makalipas ang dalawang buwan, nag-message sa akin si Samantha mula sa bagong account.
Hindi ko sana bubuksan.
Pero ang unang linya ang nakakuha ng atensyon ko.
Hindi na kami magkaibigan ni Adrian.
Kasunod:
Sinisisi niya kaming lahat.
Napangiti ako nang mapait.
Hindi ko siya nireplyan.
Dahil wala na akong pakialam kung sino ang sinisi nila.
Makalipas ang walong buwan, nagkita ulit kami ni Gabriel sa kasal ng pinsan ko sa Tagaytay.
Hindi na kami iyong dalawang taong tumatakbo mula sa nakaraan.
Nag-date kami ulit.
Dahan-dahan.
Walang pangako sa unang buwan.
Walang malaking deklarasyon.
Walang games.
Kapag busy siya, sinasabi niya.
Kapag nagseselos siya, inaamin niya.
Kapag ayaw ko sa isang bagay, hindi niya tinatawag na drama.
Isang taon pagkatapos noon, dinala niya ako sa airport.
Parehong terminal.
Halos parehong boarding gate.
Iniabot niya sa akin ang pulang kahong nakita ko noong araw na iniwan ko si Adrian.
“Dala mo pa rin?”
“Sabi ko naman sa ’yo.”
Binuksan niya iyon.
“Ngayon, hindi ka galit.”
Tumango ako.
“Hindi.”
“Hindi ka rin tumatakbo?”
“Hindi.”
“Then Lia Fernandez…”
Ngumiti siya.
“Will you marry me?”
Namasa ang mga mata ko bago pa ako nakasagot.
Napailing siya habang natatawa.
“Ayan na naman.”
“Hindi ko kontrolado.”
“Okay lang.”
Pinunasan niya ang luha ko.
“Hindi naman lahat ng luha kailangang pigilan.”
Tumawa ako habang umiiyak.
At sinabi ko ang salitang minsan ay akala ko hindi ko na kayang sabihin nang walang takot.
“Oo.”
Sa pagkakataong iyon, alam kong hindi ako pinipili dahil madali akong kontrolin.
Hindi ako minamahal dahil matiyaga akong maghintay.
At hindi ko kailangang magmakaawa para lamang bigyan ng puwang sa buhay ng taong mahal ko.
Dahil ang tamang pag-ibig ay hindi ka tinuturuan kung paano masanay sa sakit.
Tinuturuan ka nitong hindi mo kailangang mawala ang sarili mo para lamang may taong manatili.
Minsan, ang pagtatapos ng isang maling relasyon ay hindi kabiguan. Ito ang unang pagkakataong pinili mong huwag nang ipagpalit ang dignidad mo sa pagmamahal na kalahati lamang ang ibinibigay.
