Gabi Bago ang Kasal ng Ate Ko, Nagising Ako sa Kama ng Magiging Bayaw Ko
Isang anonymous message noong hatinggabi ang nagpayanig sa buong mundo ko
Hanggang sa biglang ngumiti ang ate ko sa likod ko… na parang isa nang estranghero

Gabi bago ang kasal ng ate ko, may naglagay ng kung ano sa inumin ko habang nasa family party kami.

Pagkagising ko kinabukasan, sobrang sakit ng buong katawan ko na halos hindi ako makagalaw. Biglang may matigas at mainit na braso na yumakap sa bewang ko mula sa likod.

— Gising ka na pala… matulog ka pa saglit.

Mababa at malamig na boses iyon na agad nagpatigas sa likod ko.

Nanlamig ako.

Ang boses na iyon…

Kay Marco.

Ang fiancé ng ate ko.

…

Kagabi, may engrandeng salu-salo ang pamilya namin sa isang sikat na beach resort bago ang kasal.

Punong-puno ng bisita.

Halos umabot hanggang madaling araw ang musika, tawanan, at tunog ng mga baso.

Ayoko talaga ng mga ganoong party, pero halos buong gabi akong hinila ng ate ko para ipakilala sa kung sinu-sino kaya naparami ang inom ko.

Pagkatapos noon…

Wala na akong maalala.

Hindi ko alam paano ako nakaalis sa ballroom.

Hindi ko alam kung sino ang naghatid sa akin.

At lalong hindi ko maintindihan kung bakit ako nagising sa kama ni Marco.

Isa lang ang malinaw sa isip ko.

Kapag nalaman ito ng pamilya namin, siguradong guguho ang lahat.

Pinilit kong kumalma habang dahan-dahang bumangon.

Nakapikit pa rin si Marco.

Tumama ang sinag ng araw sa gwapo niyang mukha kaya lalo siyang mukhang perpekto.

Noon pa man, iniisip ko nang napakaswerte ng ate ko.

Mayaman.

Mabait.

Kalma.

Halos wala nang mahanap na kapintasan kay Marco.

Pero sa sandaling iyon, gusto ko lang tumakas palayo sa kwartong iyon.

Pinilit kong gayahin ang paraan ng pagsasalita ng ate ko.

— Uuwi muna ako… hinahanap ako ni Mama.

Dahan-dahang nagmulat ng mata si Marco.

Ilang segundo siyang nakatingin sa akin bago bahagyang ngumiti.

— Sige. Sunduin kita mamaya para sa final fitting ng wedding gown.

Parang huminto ang tibok ng puso ko.

Tumango lang ako at dali-daling pumasok sa banyo.

Pagkasara ng pinto, agad nanghina ang mga tuhod ko.

Sa salamin, puno ng mapupulang marka ang leeg at balikat ko.

Nanginginig ang mga kamay ko habang unti-unting bumabalik ang alaala ng nakaraang gabi.

Mainit na paghinga.

Magulong mga halik.

Mahigpit na paghawak sa bewang ko.

At ang paos na boses ni Marco na paulit-ulit may tinatawag na pangalan.

Pero ang pinakanagpalamig ng dugo ko…

Hindi pangalan ng ate ko ang tinatawag niya.

Kundi pangalan ko.

…

Pag-uwi ko sa bahay, nadatnan ko agad ang ate ko sa sala.

Nakasuot siya ng puting silk na damit pantulog at medyo maputla ang mukha.

— Saan ka natulog kagabi?

Kinabahan ako.

— Sa bahay ng kaibigan ko…

Matagal niya akong tinitigan.

Parang may hinahanap siya sa mukha ko.

Ilang segundo ang lumipas bago siya bahagyang ngumiti.

— Ganun ba.

Hindi ko maintindihan kung bakit bigla akong kinilabutan.

Kinagabihan, dumating si Marco para maghapunan kasama ang pamilya namin.

Naka-itim siyang polo at agad naging sentro ng atensyon ng buong sala.

Masayang pinag-uusapan ni Mama ang kasal.

— Malapit na rin naman kayong ikasal. Bakit hindi na kayo magsama sa iisang bahay?

Napatingin ako sa ate ko.

Pero sa mismong sandaling iyon, kitang-kitang nagbago ang mukha niya.

Mahigpit niyang napisil ang hawak niyang kutsara.

— Hindi pa kailangan, Ma. Pagkatapos na lang ng kasal.

Medyo nagmamadali ang tono niya.

Nagtaka si Mama.

— Bakit naman? Ang tagal na ninyong magkarelasyon ah.

Hindi sumagot ang ate ko.

Sa halip, napatingin siya kay Marco na parang hinihintay na magsalita ito.

Dahan-dahang ibinaba ni Marco ang baso niya.

— Sundin na lang natin kung ano ang gusto niya.

Biglang naging kakaiba ang atmosphere sa hapag-kainan.

Tahimik lang akong kumain pero ramdam ko ang tensyon ng ate ko.

Parang…

Takot na takot siyang mapag-isa kasama si Marco.

…

Kinagabihan, habang matutulog na sana ako, biglang nag-vibrate ang cellphone ko.

Unknown number.

“Tingnan mong mabuti. Hindi ikaw ang dapat nasa kwarto ni Marco noong gabing iyon.”

Nanlamig ako.

Kasunod noon, may ipinadalang larawan.

Kuha iyon sa hallway ng resort noong nakaraang gabi.

Nakatayo ang ate ko habang may kinakausap na waiter.

At ang ibinibigay ng waiter sa kanya…

Ay keycard ng kwarto ni Marco.

Nanginig ang kamay ko.

Bago pa ako makapag-isip, isa pang mensahe ang pumasok.

“Akala mo ba aksidente lang ang lahat?”

“Ang ate mo mismo ang nagplano nito.”

Kasabay noon, may narinig akong tunog ng pagbukas ng pinto sa likod ko.

Bigla akong napalingon.

Nakatayo ang ate ko sa madilim na hallway.

Nakatitig siya sa cellphone na hawak ko.

Pagkatapos ay dahan-dahan siyang ngumiti.

— Nabasa mo na pala.

Sa sandaling iyon, parang tuluyan akong nahulog sa napakalamig na bangin.

Dahil ang mga mata ng ate ko…

Hindi na parang mata ng kapatid na kilala ko buong buhay ko.
…

Hindi ako agad nakapagsalita.

Parang nawalan ng hangin ang buong kwarto habang nakatitig ako sa ate ko.

Nakatayo siya sa dilim ng hallway, tahimik na nakangiti habang hawak ko ang cellphone na halos manginig sa kamay ko.

— A-Ate…

Bahagya siyang lumapit.

— Hindi mo ba itatanong kung bakit ko ginawa?

Nanigas ang lalamunan ko.

— Bakit…?

Ilang segundo siyang tahimik bago marahang tumawa.

Pero malamig ang tawang iyon.

— Dahil ayoko siyang pakasalan.

Para akong nabingi.

— Ano?

— Akala mo ba gusto ko talaga si Marco?

Unti-unti siyang pumasok sa kwarto ko saka isinara ang pinto.

— Alam mo bang dalawang beses kong sinubukang hiwalayan siya?

Hindi ako makapagsalita.

— Pero bawat beses na gagawin ko iyon… parang mas lalo lang siyang nagiging obsessed.

Nanlaki ang mata ko.

Hindi ko alam kung bakit, pero may kakaibang lungkot sa mukha niya habang nagsasalita.

— Simula pa lang, ikaw na talaga ang gusto niya.

Parang may sumabog sa loob ng ulo ko.

— Hindi totoo ‘yan.

Ngumiti siya.

— Hindi mo ba napansin? Kapag nasa iisang lugar tayong dalawa, ikaw lagi ang una niyang tinitingnan.

Bigla kong naalala.

Yung mga pagkakataong akala ko nagkataon lang.

Yung mga tingin ni Marco.

Yung sobrang pag-alala niya sa akin.

Yung gabing nilagnat ako at siya mismo ang nagdala ng gamot kahit fiancé siya ng ate ko.

Noon, inisip kong mabait lang talaga siya.

Pero ngayon…

Parang lahat biglang nagkaroon ng ibang kahulugan.

— Kaya mo ako ipinadala sa kwarto niya?

Mabagal siyang tumango.

— Plano kong gamitin iyon para tuluyan siyang mapalayo sa akin.

— Ate, baliw ka ba?!

Bigla akong napataas ng boses.

— Paano kung may nangyari sa akin?!

Sandaling natigilan ang mukha niya.

At doon ko unang nakita ang guilt sa mga mata niya.

— Hindi ko akalaing… hahantong sa ganoon.

Napahawak ako sa dibdib ko.

Sobrang gulo ng isip ko.

Galit.

Takot.

Pagkalito.

Halo-halo.

— Hindi mo ba naisip mararamdaman ko?

Bahagyang namula ang mata niya.

— Pagod na pagod na ako, Lia.

Ngayon ko lang ulit narinig niyang tawagin ako sa palayaw ko noong bata pa kami.

— Hindi mo alam kung gaano kahirap mabuhay na parang pag-aari ka ng ibang tao.

Tahimik lang ako.

— Mabait si Marco. Hindi siya nananakit. Hindi siya sumisigaw. Pero… nakakatakot siya magmahal.

Nanlamig ako.

— Kapag gusto niya ang isang bagay, hindi siya bumibitaw.

Unti-unti niyang pinunasan ang luha niya.

— At matagal na niyang gusto ikaw.

…

Kinabukasan, tulala akong bumaba para mag-almusal.

Pakiramdam ko hindi ako nakatulog kahit isang minuto.

Pagdating ko sa dining room, nandoon na si Marco.

Tahimik siyang umiinom ng kape habang kinakausap si Papa tungkol sa negosyo.

Pagkakita niya sa akin, agad siyang tumayo.

— Mukhang hindi ka okay.

Muntik akong mapaatras.

Hindi ko na alam paano siya haharapin pagkatapos ng lahat.

Napansin niya agad ang pag-iwas ko.

Bahagyang kumunot ang noo niya.

— Lia?

Nanigas ako.

Tumigil ang buong paligid.

Mabagal niyang binigkas ang pangalan ko.

Hindi pangalan ng ate ko.

Kundi pangalan ko.

Narinig iyon nina Mama at Papa.

Pareho silang napatingin.

Maging ang ate ko ay biglang natigilan.

Pero si Marco…

Diretso lang nakatingin sa akin.

Parang wala na siyang balak magpanggap.

— Marco…

Mahinang tawag ng ate ko.

Unti-unti siyang lumingon dito.

At sa unang pagkakataon…

Nakita kong naging malamig ang tingin niya rito.

— Hindi na natin kailangang ituloy ang kasal.

Parang huminto ang mundo.

Tumayo si Mama.

— A-Anong ibig sabihin nito?!

Tahimik na ibinaba ni Marco ang tasa.

— Hindi ko mahal si Camille.

Napapikit ang ate ko.

Habang ako naman ay parang mawawalan ng malay.

— Mahal ko ang kapatid niya.

Biglang nabasag ang basong hawak ni Mama sa sahig.

…

Sumabog ang buong pamilya pagkatapos noon.

Nagwala si Papa.

Halos suntukin niya si Marco sa galit.

Umiiyak si Mama habang paulit-ulit nagtatanong kung bakit nangyari iyon.

At ako…

Hindi ko na alam saan ako lulugar.

Pakiramdam ko ako ang sumira sa lahat.

Kahit hindi ko naman ginusto ang nangyari.

Kinagabihan, nag-empake ako ng gamit.

Plano kong umalis muna.

Pero pagbukas ko ng gate ng bahay…

Nandoon si Marco.

Nakasandal sa sasakyan niya habang tahimik akong tinitingnan.

— Saan ka pupunta?

— Kahit saan.

Lumapit siya.

— Galit ka ba sa akin?

Natawa ako nang mapait.

— Hindi ko alam ano dapat kong maramdaman sayo.

Ilang segundo siyang tahimik.

Pagkatapos ay marahan niyang sinabi:

— Sinubukan kong kalimutan ka.

Unti-unti akong napatingin sa kanya.

— Kaya ako pumayag magpakasal sa ate mo.

Parang may humigpit sa dibdib ko.

— Pero habang papalapit ang kasal… mas lalo kong nare-realize na mali.

Napapikit ako.

— Marco, hindi tama ‘to.

— Alam ko.

Lumapit pa siya nang kaunti.

— Pero hindi ko na kayang magsinungaling.

Tahimik kaming dalawa.

Tanging tunog lang ng hangin sa gabi ang maririnig.

Hanggang sa mahina akong nagsalita.

— Paano si Ate?

Napayuko siya.

— Hindi ko siya sasaktan.

…

Akala ko iyon na ang katapusan.

Pero hindi pa pala.

Dahil kinabukasan, biglang nawawala ang ate ko.

Walang iniwang message.

Hindi sumasagot sa tawag.

Halos mabaliw sina Mama kakahanap.

Tatlong araw siyang walang balita.

Hanggang sa may dumating na envelope sa bahay.

Isang sulat.

Para sa akin.

Nanginginig kong binuksan iyon.

“Lia,

Huwag mo sisihin ang sarili mo.

Matagal nang tapos ang relasyon namin ni Marco.

Hindi ko lang kayang aminin sa pamilya.

At oo… mali ang ginawa ko sayo.

Sobrang mali.

Pero sa unang pagkakataon sa buhay ko, gusto ko lang makatakas.

Ngayon, ako naman muna ang pipili sa sarili ko.

At tungkol kay Marco…

Hindi mo kailangang tumakbo palayo kung mahal mo rin siya.

Kasi sa totoo lang…

Matagal ko nang alam na kayo talaga ang para sa isa’t isa.”

Tuluyan nang bumagsak ang luha ko.

…

Anim na buwan matapos iyon, unti-unting naging maayos ang lahat.

Natagpuan namin ang ate ko sa ibang siyudad.

Nagtatrabaho siya sa maliit na café malapit sa dagat.

At sa unang pagkakataon…

Mukha siyang masaya.

Wala nang pilit na ngiti.

Wala nang bigat sa mga mata niya.

Hindi siya agad umuwi.

Pero unti-unti niyang inayos ang relasyon niya kila Mama at Papa.

At ako…

Hindi ko namalayang dahan-dahang naging parte ng araw-araw ko si Marco.

Hindi madali sa simula.

Maraming galit.

Maraming guilt.

Maraming pagdududa.

Pero hindi siya bumitaw.

At higit sa lahat…

Hindi niya ako minahal dahil kamukha ko ang ate ko.

Minahal niya ako dahil ako si Lia.

…

Makalipas ang dalawang taon.

Tahimik akong nakatayo sa tabing dagat habang pinapanood ang sunset.

Mahigpit ang yakap ni Marco mula sa likod ko.

— Kinakabahan ka pa rin?

Napatawa ako.

— Medyo.

Ngumiti siya saka marahang hinalikan ang noo ko.

Sa di kalayuan, nakaupo ang ate ko habang umiinom ng kape.

Pagkatingin niya sa amin, tinaasan niya ako ng kilay saka ngumiti.

Totoong ngiti.

Yung matagal ko nang hindi nakita mula sa kanya.

At sa unang pagkakataon matapos ang lahat ng nangyari…

Pakiramdam ko, tuluyan na rin kaming nakalaya.