“Hindi ko akalain na ang lalaking minsang tinatawag kong boring na guro ng batas ay magiging asawa ko balang araw.”
“Hindi ko akalain na ang lalaking minsang tinatawag kong boring na guro ng batas ay magiging asawa ko balang araw.”
Kung may nagsabi sa akin noon na mapapangasawa ko si Adrian Villareal, malamang pagtawanan ko lang siya.
Para sa akin, si Adrian ay ang tipo ng lalaking hindi marunong magsaya.
Laging nakaayos ang polo.
Laging seryoso ang mukha.
At higit sa lahat, siya ang paboritong estudyante ng tatay ko noong nasa law school pa siya.
Noong bata pa ako, lagi kong naririnig ang pangalan niya sa bahay.
“Si Adrian, ibang klase ang talino. May disiplina. May magandang kinabukasan.”
Pero sa pandinig ko noon, ang ibig sabihin lang noon ay:
“Si Adrian ay boring.”
Ako naman si Isabella “Bella” Santos.
Dalawampu’t anim na taong gulang.
Isang babae na gustong mabuhay nang walang masyadong patakaran.
Mahilig akong lumabas kasama ang mga kaibigan ko sa BGC, kumain ng street food pagkatapos ng hatinggabi, at minsan ay umuwi nang hindi sinasabi kung saan ako galing.
Kaya noong sinabi ni Papa na gusto niyang ipakilala sa akin si Adrian bilang magiging asawa ko…
Halos matawa ako.
“Papa, seryoso ka ba?”
Nasa sala kami noon sa bahay namin sa Quezon City.
Tahimik na nakaupo si Adrian sa harap ko, hawak ang tasa ng kape, parang nasa isang formal meeting.
Hindi man lang siya natinag sa gulat ko.
“Bella,” sabi ni Papa, “hindi ka na bata. At kilala ko si Adrian. Mapagkakatiwalaan mo siya.”
Napatingin ako sa lalaki sa harap ko.
Nakasuot siya ng simpleng puting polo.
May salamin.
At ang mga mata niya…
Nakakainis.
Dahil parang kaya niyang basahin lahat ng iniisip ko.
“Hindi ba kayo natatakot na mainip ako sa kanya?” biro ko.
Bahagyang tinaas ni Adrian ang kilay.
“Hindi ko naman planong maging entertainment mo.”
Napanganga ako.
Ang kapal.
“Wow. Ang romantic naman.”
Pero hindi ko alam…
Ang lalaking iyon pala ang magiging dahilan kung bakit magbabago ang buong buhay ko.
Tatlong buwan pagkatapos ng unang pagkikita namin…
Nagpakasal kami.
Mabilis.
Sobrang bilis na pati mga kaibigan ko ay hindi makapaniwala.
“Bella, sigurado ka ba?”
Tanong ni Mia, ang best friend ko, habang inaayos ang buhok ko bago ang kasal.
“Siya talaga?”
Tumingin ako sa salamin.
Nakasuot ako ng puting damit pangkasal.
Sa labas ng silid, naghihintay ang lalaking ilang buwan ko pa lang nakilala.
Hindi ko rin alam kung bakit pumayag ako.
Siguro dahil kay Papa.
Siguro dahil may kakaibang katahimikan si Adrian na hindi ko maipaliwanag.
O baka dahil sa unang pagkakataon…
May taong hindi natatakot sa pagiging matigas ng ulo ko.
Pero hindi ko alam na ang pagiging asawa ni Adrian Villareal ay parang pagpasok sa isang mundong puno ng batas.
At siya ang gumawa ng lahat ng batas.
“Bella.”
Huminto ako sa pagkain.
Nasa harap ko ang isang plato ng gulay.
At sa gitna nito…
May broccoli.
“Hindi.”
Diretso kong sinabi.
Nasa dining table kami ng condominium namin sa Makati.
Tahimik ang gabi.
Tanging tunog lang ng kutsara at tinidor ang maririnig.
Tumingin sa akin si Adrian mula sa likod ng kanyang salamin.
“Hindi ano?”
“Hindi ko kakainin ‘yan.”
“Bakit?”
“Dahil mukha siyang maliit na puno na nalungkot.”
Tahimik siya ng ilang segundo.
Akala ko mananalo ako.
Pero mali ako.
Dahan-dahan niyang inilapit ang plato sa akin.
“Kumain ka.”
“Adrian.”
“Bella.”
Ginamit niya ang malamig niyang boses.
Iyong boses na ginagamit niya kapag nagtuturo siya noon sa law school.
At nakakainis dahil gumagana iyon.
Napabuntong-hininga ako.
“Kahit asawa mo ako, hindi ibig sabihin na estudyante mo rin ako.”
“Alam ko.”
“Kung alam mo, bakit mo ako pinapagalitan?”
Bahagyang ngumiti siya.
“Dahil pareho kang matigas ang ulo sa estudyante ko noon.”
Napakurap ako.
“Naalala mo pa?”
“Lahat.”
At sa isang iglap…
Hindi ko alam kung bakit biglang uminit ang mukha ko.
Simula nang ikasal kami, parang gumawa si Adrian ng sariling handbook para sa akin.
Rule number one:
Matulog bago mag-alas onse.
Rule number two:
Bawal ang sobrang kape.
Rule number three:
Bawal ang junk food.
At ang pinakamasama…
Rule number four:
Bawal pumunta sa mga bar nang walang kasama siya.
“Adrian, asawa mo ako. Hindi ako bata.”
Sinabi ko iyon isang gabi habang nakatayo kami sa balcony.
Tahimik ang Makati sa ibaba.
“Nag-aalala lang ako.”
“Hindi mo tinatawag na pag-aalala kapag kinokontrol mo na ang lahat.”
Napatingin siya sa akin.
Sa unang pagkakataon, nakita ko ang seryosong ekspresyon niya.
“Bella, hindi kita kinokontrol.”
“Talaga?”
“Oo.”
“Kung gano’n, bakit bawal lahat?”
Hindi siya sumagot agad.
Lumapit siya.
At mahina niyang sinabi:
“Dahil alam ko kung gaano kadaling mawala ang isang taong mahalaga sa akin.”
Natahimik ako.
Pero dahil sa pagiging mapagmataas ko…
Hindi ko pinansin ang sinabi niya.
Dumating ang pagkakataon makalipas ang ilang araw.
Biyernes ng gabi.
May legal conference si Adrian sa Pasay.
Sinabi niyang uuwi siya nang hatinggabi.
“Matulog ka nang maaga.”
Ang huling bilin niya bago umalis.
May iniwan pa siyang mainit na gatas sa mesa.
Napatingin ako roon.
“Grabe.”
“Parang lola ko siya.”
Pero nang magsara ang pintuan…
Napangiti ako.
“Freedom!”
Tinawagan ko agad si Mia.
“Hoy. Lumabas tayo.”
“Sigurado ka? Malalaman ni Adrian.”
“Hindi ako preso.”
Mabilis akong nagbihis.
Isinuot ko ang itim na damit na ilang beses niyang sinabing masyadong mapangahas.
Naglagay ako ng pulang lipstick.
At bago ako umalis…
Tiningnan ko ang sarili ko sa salamin.
“Bella Santos pa rin ako.”
Hindi lang ako asawa ni Adrian.
Pumunta kami sa isang sikat na lounge sa BGC.
Maliwanag ang ilaw.
Malakas ang tugtog.
Maraming tao.
Sa wakas…
Nakaramdam ako ng kalayaan.
“Bella!”
Sigaw ni Mia.
“May nakita akong gwapo.”
Tumawa ako.
“Ngayong gabi walang Adrian Villareal.”
“Tonight, ako ang boss.”
Makalipas ang ilang minuto…
May isang lalaking lumapit sa amin.
Bata.
Siguro nasa early twenties.
Nakasuot ng simpleng polo.
“Hi, miss. Pwede ba kitang makausap?”
Ngumiti ako.
“Bakit?”
“Dahil ikaw ang pinakamagandang babae dito.”
Napailing ako.
Alam kong linya lang iyon.
Pero dahil gusto kong patunayan na hindi ako kontrolado ni Adrian…
Hinayaan ko siyang umupo.
Nag-order siya ng inumin para sa akin.
“Hindi ka ba natatakot na makita ka ng asawa mo?”
Tanong niya.
Napatawa ako.
“Asawa ko? Hindi siya pupunta rito.”
Pero bago ko matapos ang salita…
Biglang nagbago ang paligid.
Parang may taong pumasok na nagpatahimik sa buong lugar.
Unti-unting nawala ang ingay.
Napatingin ang mga tao sa entrance.
At doon ko siya nakita.
Isang lalaking nakasuot ng dark suit.
Tahimik.
Malamig.
May salaming kumikislap sa ilalim ng ilaw.
Si Adrian Villareal.
At ang pinakanakakatakot…
Hindi siya mukhang galit.
Mas masahol.
Mukha siyang taong may nalaman nang sikreto.
Lumakad siya papunta sa akin.
Hindi niya tiningnan ang lalaking katabi ko.
Hindi niya pinansin ang mga tao.
Diretso lang ang tingin niya sa akin.
“Bella.”
Isang salita lang.
Pero sapat na para manigas ang buong katawan ko.
Lumapit siya.
At mahina niyang sinabi:
“May ipapaliwanag ka ba sa akin?”
Napalunok ako.
Dahil sa unang pagkakataon…
Hindi ko alam kung paano haharapin ang asawa kong kayang patahimikin ang buong silid gamit lamang ang isang tingin.
“May ipapaliwanag ka ba sa akin?”
Iyon lang ang sinabi ni Adrian.
Pero parang mas nakakatakot pa iyon kaysa sa isang sigaw.
Dahan-dahan akong tumayo mula sa upuan.
Sa gilid ko, ang batang lalaking kanina ay nagyayabang pa tungkol sa pagiging “masaya kasama ko” ay biglang nanahimik.
Alam niyang mali ang timing.
Dahil ang lalaking nakatayo sa harapan namin ay hindi basta asawa.
Si Adrian Villareal iyon.
Ang abogado na minsang nagpatigil ng buong klase dahil sa isang maling argumento.
Ang lalaking kayang talunin ang kahit anong debate nang hindi nagtataas ng boses.
“Adrian…”
Sinubukan kong ngumiti.
“Bakit nandito ka?”
Tiningnan niya ako nang ilang segundo.
“Mas magandang tanong.”
Humakbang siya palapit.
“Bakit hindi mo sinabi sa akin?”
Napakagat ako sa labi.
“Dahil alam kong pipigilan mo ako.”
“Pipigilan?”
Tumawa siya nang mahina.
Pero walang saya sa tawa niya.
“Bella, hindi kita ipinagbawal lumabas dahil ayaw kong magsaya ka.”
“Kung gano’n, bakit parang bawat kilos ko may batas?”
Tahimik ang paligid.
Alam kong maraming nakikinig.
Pero wala na akong pakialam.
Tatlong buwan kong kinimkim iyon.
“Hindi ako isang estudyanteng kailangan mong bantayan, Adrian.”
“Alam ko.”
“Hindi ako bata.”
“Alam ko.”
“Kung gano’n, bakit?”
Para sa unang pagkakataon…
Nawala ang lamig sa mga mata niya.
At ang nakita ko roon ay hindi galit.
Kundi takot.
“Dahil muntik na kitang mawala noon.”
Natahimik ako.
Hindi ko alam ang ibig niyang sabihin.
Lumapit siya nang kaunti.
“Naalala mo ba noong ikaw ay labing-walong taong gulang?”
Kumunot ang noo ko.
“Yung aksidente sa kalsada?”
Tumango siya.
“Hindi mo alam, pero ako ang unang nakakita sa iyo noon.”
Nanlaki ang mata ko.
“Anong ibig mong sabihin?”
“Noong gabing iyon, ako ang tumawag ng ambulansya.”
Napatigil ako.
Ang alam ko noon…
May isang hindi kilalang tao ang tumulong sa akin.
Hindi ko kailanman nalaman kung sino.
“Adrian…”
“Pauwi ako noon galing university. Nakita kitang nakahandusay sa gilid ng kalsada.”
Huminga siya nang malalim.
“Akala ko hindi ka na gigising.”
Biglang nanikip ang dibdib ko.
“Pero bakit hindi mo sinabi?”
“Dahil ayaw kong isipin mong may utang na loob ka sa akin.”
Napayuko siya.
“At nang makita kitang muli makalipas ang ilang taon…”
Mahina siyang ngumiti.
“Nakilala kita agad.”
Hindi ako nakapagsalita.
Sa isip ko, ang lalaking palagi kong tinatawag na “matanda” at “malamig”…
Ay ang taong minsang nagligtas ng buhay ko.
“Pero Adrian…”
Mahina kong sinabi.
“Hindi ibig sabihin noon kailangan mo akong ikulong.”
Napabuntong-hininga siya.
“Alam ko.”
“Alam mo?”
“Oo.”
Tumingin siya sa akin.
“Doon ako nagkamali.”
Hindi ko inaasahan ang sagot na iyon.
Si Adrian Villareal.
Ang lalaking hindi kailanman umaamin ng pagkakamali.
Ngayon…
Humihingi ng tawad.
Pag-uwi namin sa condominium, walang nagsalita.
Akala ko galit siya.
Akala ko papagalitan niya ako.
Pero hindi.
Pagpasok namin sa bahay, inilapag niya lamang ang susi.
At sinabi:
“Bella.”
“Hm?”
“Kung gusto mong lumabas, sabihin mo sa akin.”
Tumingin ako sa kanya.
“Hindi mo ako pipigilan?”
Umiling siya.
“Hindi.”
“Kung gusto kong pumunta sa bar?”
Bahagya siyang ngumiti.
“Hindi ko gusto.”
“Ha?”
“Hindi ko gusto.”
Lumapit siya.
“Pero hindi ibig sabihin na pagbabawalan kita.”
Napatingin ako sa kanya.
Doon ko napagtanto…
Hindi pala siya malamig.
Hindi lang siya marunong magpakita ng pagmamahal.
Ang paraan niya ng pagmamahal ay proteksyon.
Pero minsan…
Sobra.
Lumipas ang mga linggo.
Nagbago si Adrian.
Hindi na siya gumagawa ng listahan ng mga bawal.
Hindi na niya ako sinusundan kapag lalabas ako.
Pero may isang bagay na hindi nagbago.
Palagi pa rin siyang nag-aalala.
Isang gabi, nagkaroon kami ng maliit na pagtatalo.
Gusto kong pumunta sa isang beach trip kasama ang mga kaibigan ko.
“Tatlong araw?”
Tanong niya.
“Oo.”
“Walang signal doon.”
“Adrian.”
“Bella.”
Nagkatinginan kami.
At bigla akong natawa.
Dahil pareho pa rin kami.
Ako, matigas ang ulo.
Siya, sobrang protektibo.
Pero ngayon…
Natututo na kaming mag-adjust.
Makalipas ang isang taon…
May malaking pagbabago sa buhay namin.
Nagbukas ako ng sariling lifestyle business.
At si Adrian naman ay naging isa sa pinakabatang partner sa isang malaking law firm sa Maynila.
Sa araw ng opening ng negosyo ko…
Isa siya sa mga unang dumating.
May dala siyang bouquet ng bulaklak.
“Para sa pinakamakulit kong asawa.”
Natawa ako.
“Akala ko bawal tumawag ng makulit sa asawa.”
“Bagong rule.”
“May rule na naman?”
Tumango siya.
“Oo.”
“Ano naman?”
Lumapit siya at bumulong:
“Rule number one.”
“Ano?”
“Hindi ka na kailangang sundin ang lahat ng gusto ko.”
Napangiti ako.
“Talaga?”
“Oo.”
“Bakit?”
“Dahil gusto kong piliin mo ako.”
Natigilan ako.
Dahil iyon ang unang pagkakataon na sinabi niya iyon.
Hindi dahil kailangan.
Hindi dahil utos.
Kundi dahil gusto niya.
Gabi iyon.
Nasa balcony kami ng bahay namin.
Tinitingnan ang mga ilaw ng Maynila.
“Adrian.”
“Hm?”
“Noong una kitang nakilala, akala ko ikaw ang pinakaboring na tao sa mundo.”
Tumawa siya.
“Alam ko.”
“Akala ko sisirain mo ang buhay ko.”
“At ngayon?”
Napangiti ako.
“Ngayon…”
Humilig ako sa balikat niya.
“Sa tingin ko ikaw ang taong pinakakilala ako.”
Tahimik siya.
Pero hinawakan niya ang kamay ko.
At doon ko naintindihan.
May mga taong nagpapakita ng pagmamahal sa pamamagitan ng matatamis na salita.
May iba naman sa pamamagitan ng mga regalo.
Pero may mga taong tulad ni Adrian…
Na minamahal ka sa paraan na alam nila.
Minsan masyadong mahigpit.
Minsan masyadong tahimik.
Pero totoo.
Makalipas ang ilang araw, may nakita akong lumang kahon sa cabinet niya.
Nagtataka kong binuksan iyon.
Sa loob…
May isang lumang larawan.
Larawan ko noong labing-walo ako.
At may isang maliit na papel.
Isang sulat na hindi ko kailanman nakita.
Binasa ko iyon.
“Kung sakaling mabasa mo ito balang araw, ibig sabihin hindi ko na kayang itago.”
“Nakita kita noong gabing iyon.”
“Hindi ko alam kung bakit, pero mula noon, lagi kong gustong siguraduhin na ligtas ka.”
“Pero sana kapag dumating ang araw na maging asawa kita…”
“Hindi kita protektahan dahil natatakot akong mawala ka.”
“Protektahan kita dahil gusto kong maramdaman mong may tahanan ka.”
Nanlabo ang paningin ko.
At doon ko napagtanto…
Hindi pala ako ikinasal sa isang lalaking gustong kontrolin ako.
Ikinasal ako sa isang lalaking matagal nang natatakot na mawala ako.
Kinabukasan, nagising si Adrian at nakita niya akong nakatingin sa kanya.
“Bakit?”
Tanong niya.
Ngumiti ako.
“Wala.”
“Sigurado?”
Tumango ako.
“Oo.”
Pero bago siya tumayo, hinila ko siya pabalik.
“Adrian.”
“Hm?”
“May bagong rule ako.”
Tumingin siya sa akin.
“Ano?”
Ngumiti ako.
“Bawal mo akong alalahanin nang sobra.”
Napangiti siya.
“Hindi ko maipapangako.”
“Bakit?”
“Dahil…”
Hinalikan niya ang noo ko.
“Iyon lang ang bagay na hindi ko kayang baguhin.”
At sa pagkakataong iyon…
Hindi na ako tumutol.
Dahil sa wakas…
Naintindihan ko na.
Ang pinakamahigpit na tao sa buhay ko…
Ang siya rin palang taong pinakamarunong magmahal sa akin.
