May mga pag-ibig na hindi kailangang malaman ng buong mundo. Minsan, sapat nang sa bawat paglingon mo, naroon pa rin ang taong pinili mong hintayin.
May mga pag-ibig na hindi kailangang malaman ng buong mundo. Minsan, sapat nang sa bawat paglingon mo, naroon pa rin ang taong pinili mong hintayin.
Kinabukasan matapos ang gabing iyon, halos walang tulog sina Captain Rafael Villanueva at Dr. Isabella “Bella” Reyes.
Sanay si Rafael na manatiling gising nang ilang araw kapag may operasyon ang kanyang yunit. Bilang pinuno ng isang special response team ng Philippine Army, naranasan na niyang matulog sa putikan, sa loob ng umaandar na armored vehicle, at maging sa ilalim ng malakas na ulan habang naghihintay ng utos.
Si Bella naman ay isang military surgeon na nakatalaga sa isang ospital sa Taguig. Ilang taon na siyang sanay sa sunod-sunod na emergency surgery, sa tunog ng monitor sa ICU, at sa mga gabing halos hindi niya namamalayang sumisikat na pala ang araw.
Pero ngayong gabi, hindi panganib o trabaho ang dahilan kung bakit hindi sila makatulog.
Kundi ang isa’t isa.
Nakahiga si Rafael sa kama ng military hospital, nakatingin sa puting kisame. May benda pa ang kanyang balikat at ilang tahi sa tagiliran matapos ang operasyon tatlong araw na ang nakalipas.
Tuwing ipipikit niya ang kanyang mga mata, bumabalik sa isip niya ang nangyari sa rooftop garden ng ospital.
Ang nanginginig na mga kamay ni Bella.
Ang mga matang puno ng luha.
At ang sagot nitong ilang taon niyang hindi inakalang maririnig.
“Mahal din kita, Rafael.”
Napangiti siya.
Kung makikita siya ngayon ng mga tauhan niya, malamang pagtatawanan siya ng mga iyon.
Si Captain Villanueva, ang lalaking halos hindi ngumiti kahit matapos ang matagumpay na operasyon, nakangiti ngayon mag-isa dahil lamang sa isang babae.
Samantala, sa staff quarters ilang gusali lamang ang layo, nakaupo si Bella sa tabi ng bintana.
Tanaw mula roon ang mga ilaw ng Bonifacio Global City.
Tahimik niyang hinawakan ang kuwintas sa kanyang leeg.
Iyon ang ibinigay ni Rafael sa kanya kagabi.
Hindi mamahaling alahas.
Isang simpleng maliit na pendant na hugis compass.
“Para kahit saan ako ipadala,” sabi nito, “alam kong may direksiyong babalikan.”
Halos umiyak na naman si Bella nang maalala iyon.
Matagal niyang minahal si Rafael nang palihim.
Nagkakilala sila limang taon na ang nakalipas nang dalhin sa emergency room ang ilang sundalong nasugatan sa isang rescue operation sa Northern Luzon. Si Rafael ang huling bumaba sa helicopter dahil tumanggi itong mauna sa kanyang mga tauhan.
Duguan ang uniporme nito noon.
Pero ang unang tanong niya kay Bella ay hindi tungkol sa sarili niyang sugat.
“Doc, kumusta ang mga kasama ko?”
Doon nagsimula ang lahat.
Pero ngayong sa wakas ay pareho na nilang inamin ang kanilang nararamdaman, isang bagay naman ang gumugulo sa isip ni Bella.
Ayaw niyang malaman muna ng ibang tao ang relasyon nila.
Hindi dahil nahihiya siya kay Rafael.
Kabaligtaran.
Takot siyang maging dahilan iyon para pagdudahan ang propesyonalismo niya.
Siya ang isa sa mga doktor na nangangasiwa sa recovery ni Rafael. Kapag nalaman ng iba na may relasyon sila, bawat desisyon niya bilang doktor ay maaaring bigyan ng ibang kahulugan.
Higit pa roon, may isa pang dahilan.
Major Andrea Salazar.
Isang intelligence officer na matagal nang malapit kay Rafael.
Sa loob ng kampo, maraming naniniwalang silang dalawa ang magkakatuluyan. Hindi naman kailanman pinatulan ni Rafael ang mga biro tungkol doon, ngunit hindi rin niya iyon pinapansin.
At nitong mga nakaraang linggo, napansin ni Bella na tila nagiging masyadong interesado si Andrea sa kanya.
Mga tanong tungkol sa schedule niya.
Mga biglaang pagpunta sa ospital.
At mga tinging hindi niya maipaliwanag.
Kaya bago siya umalis sa kuwarto ni Rafael kagabi, hinawakan niya ang kamay nito.
“Rafael…”
“Ano iyon?”
“May hihilingin sana ako.”
“Ano?”
“Tungkol sa atin.”
Tumigil siya.
“Huwag muna nating sabihin kahit kanino.”
Nagulat si Rafael.
Kung siya lamang ang masusunod, gusto niyang malaman ng lahat.
Hindi dahil gusto niyang ipagyabang ang kanilang relasyon.
Kundi dahil sa unang pagkakataon sa buhay niya, may isang bagay siyang gustong tawaging kanya nang walang pag-aalinlangan.
Pero nakita niya ang pag-aalala sa mga mata ni Bella.
Hindi siya nagtanong.
“Sige.”
Napakurap si Bella.
“Hindi mo tatanungin kung bakit?”
Marahang hinigpitan ni Rafael ang hawak sa kamay niya.
“Kapag handa ka nang sabihin, makikinig ako.”
“Paano kung matagal?”
“Maghihintay ako.”
“Paano kung maraming problema?”
Bahagyang ngumiti si Rafael.
“Bella, trabaho kong pumunta sa lugar na maraming problema.”
Napatawa siya kahit naiiyak.
Ngunit nang makabalik siya sa kanyang quarters, hindi na niya napigilan ang takot.
Hindi tungkol sa tsismis.
Hindi tungkol kay Andrea.
Kundi tungkol sa mundong ginagalawan ni Rafael.
Tatlong araw lamang ang nakalipas, halos mawala ito sa kanya.
Isang hostage rescue operation sa Batangas ang nauwi sa pagsabog. Nang dalhin si Rafael sa ospital, halos hindi ito makilala ni Bella dahil sa dugo at alikabok sa mukha.
Siya mismo ang tumulong sa emergency surgery.
At sa loob ng dalawang oras, hindi niya alam kung mabubuhay pa ang lalaking minamahal niya.
Doon niya napagtanto ang isang masakit na katotohanan.
Ang pagmamahal sa isang sundalo ay hindi lamang tungkol sa paghihintay.
Kasama rito ang posibilidad na balang araw, may kumatok sa pinto mo na hindi siya.
Kasama rito ang mga tawag sa madaling-araw.
Ang mga misyong hindi niya maaaring itanong.
Ang mga araw na walang mensahe.
At ang takot na baka ang huling “ingat ka” mo ay talagang huli na.
Gayunpaman, kung bibigyan siya ng pagkakataong pumili ulit…
Si Rafael pa rin.
Alas-sais kinabukasan, pumasok si Bella sa silid nito dala ang medical chart.
Akala niya natutulog pa ang pasyente.
Kaya dahan-dahan niyang isinara ang pinto.
Pagharap niya sa kama, nakatingin na pala sa kanya si Rafael.
“Gising ka na?”
“Hindi ako natulog.”
Biglang nagbago ang ekspresyon ni Bella.
Lumapit siya agad.
“Masakit ba ang sugat?”
“Hindi.”
“Nilalagnat ka?”
“Hindi.”
“Nahihilo?”
“Hindi.”
“Bakit hindi ka natulog?”
Tahimik siyang tinitigan ni Rafael.
Pagkaraan ng ilang segundo, sumagot ito.
“Namiss ko ang girlfriend ko.”
Nanigas si Bella.
“Rafael!”
Agad siyang tumingin sa pinto.
“Ano?”
“Mahina lang ang boses!”
“Wala namang tao.”
“Paano kung may makarinig?”
Napangiti si Rafael.
Hindi niya alam kung bakit, pero nakakatuwang makita ang doktor na kayang pagalitan ang mga residente at sundalo sa operating room na namumula ngayon dahil lamang sa isang simpleng salita.
Girlfriend.
Lumapit si Bella at sinimulang tingnan ang sugat sa balikat niya.
“Masakit?”
“Hindi.”
“Sigurado?”
“Oo.”
“Kapag sumakit, sabihin mo agad.”
“Oo.”
“At huwag mong tatanggalin ang IV nang mag-isa.”
“Oo.”
“At huwag kang babangon nang walang nurse.”
“Oo.”
Huminto si Bella.
Tumingin siya rito nang may pagtataka.
“Bakit ang bait mo ngayon?”
Diretsong tumingin si Rafael sa kanya.
“Dahil ikaw ang nagsasabi.”
Napapikit si Bella.
“Captain Villanueva…”
“Hmm?”
“Hindi ka ganito dati.”
“Anong ibig mong sabihin?”
“Para kang ibang tao.”
“Masama ba?”
Hindi napigilan ni Bella ang maliit na ngiti.
“Hindi.”
Lumapit siya sa cabinet upang kumuha ng bagong benda.
Ngunit bago siya makalayo, marahang hinawakan ni Rafael ang kanyang pulso.
Napalingon siya.
“Ano?”
“Sandali.”
“May rounds pa ako.”
“Isang minuto.”
“Rafael…”
“Tingnan lang kita.”
Napatawa si Bella.
Kung makikita ng mga tauhan nito ang kanilang kinatatakutang commander ngayon, baka hindi sila maniwala.
Lumapit siya.
“Isang minuto.”
“Sapat na.”
Biglang hinila ni Rafael nang bahagya ang kamay niya.
Napalapit si Bella.
Bago pa siya makapagsalita, marahang hinalikan ni Rafael ang kanyang noo.
Napaatras siya agad.
“Rafael!”
“Ano?”
“Hinalikan mo ako!”
“Oo.”
“Paano kung may makakita?”
Kalmadong sumagot ang lalaki.
“Sabihin nating bahagi ng physical therapy.”
Napahampas si Bella sa malusog niyang braso.
“Loko!”
Napatawa si Rafael.
Isang tunog na bihirang marinig mula sa kanya.
At sa ilang segundo, nakalimutan ni Bella ang lahat ng kanyang takot.
Hanggang sa biglang bumukas ang pinto.
Agad silang naghiwalay.
Pumasok ang isang nurse.
“Good morning, Doc.”
“Good morning.”
Napansin nitong medyo namumula ang mukha ni Bella ngunit wala itong sinabi.
Matapos ang examination, mabilis na lumabas si Bella.
Habang naglalakad siya sa corridor, hindi niya mapigilang ngumiti.
Ngunit hindi niya alam na mula sa kabilang dulo ng hallway, may isang pares ng matang nakamasid sa kanya.
Si Major Andrea Salazar.
At hindi ito nakangiti.
Tatlong araw ang lumipas.
Unti-unting gumaling si Rafael.
At nagsimula ang pinakamasayang sikreto sa buhay nilang dalawa.
Sa harap ng ibang tao, si Bella ay “Dr. Reyes.”
Si Rafael naman ay “Captain Villanueva.”
Kapag may ibang tao sa silid, pormal silang mag-usap.
“Captain, kailangan mong inumin ang gamot.”
“Yes, Doc.”
“Bawal kang maglakad nang matagal.”
“Understood.”
Pero kapag nagsara ang pinto…
“Bella.”
“Ano?”
“Halika rito.”
“Bakit?”
“Namiss kita.”
“Limang minuto lang akong nawala!”
“Mahaba ang limang minuto.”
Minsan, nag-iiwan si Rafael ng maliit na papel sa ilalim ng medical chart niya.
“Kumain ka.”
O kaya:
“Matulog ka pagkatapos ng duty.”
Minsan naman:
“Maganda ka ngayon.”
Sa huling mensahe, muntik nang ihagis ni Bella ang chart sa kanya.
Ngunit habang masaya silang dalawa, may mga bagay na unti-unting nagbabago sa paligid nila.
Napansin ni Bella na mas madalas nang pumunta si Andrea sa ospital.
At sa tuwing darating ito, laging may dahilan.
“May kailangan lang akong itanong kay Captain Villanueva.”
“May report akong ipapapirma.”
“May operational debriefing.”
Isang hapon, nadatnan ni Bella si Andrea sa loob ng kuwarto ni Rafael.
May dala itong basket ng prutas.
“Doc,” bati ni Andrea.
“Major.”
Ngumiti ito.
“Napakasuwerte talaga ni Rafael. Personal mo siyang binabantayan.”
May kakaiba sa tono nito.
Sumagot si Bella nang mahinahon.
“Pasyente ko siya.”
“Of course.”
Ngumiti si Andrea.
“Pasyente.”
Napatingin si Rafael sa dalawa.
Naramdaman niya agad ang tensiyon.
Nang umalis si Andrea, tinanong niya si Bella.
“May problema?”
“Wala.”
“Bella.”
“Wala talaga.”
Pero mayroon.
Kinagabihan, may natanggap siyang anonymous message.
Unknown number.
Binuksan niya iyon.
Isang litrato.
Siya at si Rafael.
Kuha mula sa bahagyang nakabukas na pinto ng hospital room.
Kitang-kita sa litrato ang kamay ni Rafael na nakahawak sa kanya.
Sa ilalim nito ay may mensahe.
“Akala mo walang nakakaalam?”
Nanlamig ang mga daliri ni Bella.
May sumunod pang message.
“Lumayo ka kay Captain Villanueva habang maaga pa.”
Hindi siya nakatulog nang gabing iyon.
Kinabukasan, hindi niya sinabi kay Rafael.
Ayaw niyang mag-alala ito habang nagpapagaling.
Pero hindi natapos doon.
May isa pang litrato.
Pagkatapos ay isa pa.
Hanggang isang gabi, may dumating na mensaheng nagpabilis ng tibok ng puso niya.
“Kung ayaw mong masira ang career niya, makipagkita ka sa akin.”
May kasamang lokasyon.
Isang lumang administrative building sa loob ng military compound.
Alas-diyes ng gabi.
Mag-isa.
Alam ni Bella na hindi siya dapat pumunta.
Pero nakasulat sa huling linya:
“May hawak akong ebidensiyang maaaring magpatanggal kay Rafael sa serbisyo.”
Doon siya natakot.
Hindi para sa sarili niya.
Para sa kanya.
Kaya alas-diyes ng gabi, palihim na nagtungo si Bella sa lumang gusali.
Tahimik ang corridor.
Mahina ang ilaw.
Pagdating niya sa silid na nakalagay sa mensahe, bahagyang nakabukas ang pinto.
Itinulak niya iyon.
Madilim.
“Hello?”
Walang sumagot.
Pumasok siya.
Biglang nagsara ang pinto sa likuran niya.
Napalingon si Bella.
“Sinong nandiyan?”
Isang ilaw ang bumukas.
At nanigas siya.
Sa mesa ay nakalatag ang dose-dosenang litrato.
Mga litrato nila ni Rafael.
Sa ospital.
Sa parking area.
Sa rooftop.
May ilan pang kuha mula sa labas ng staff quarters niya.
Pero hindi iyon ang pinakanakakatakot.
Sa gitna ng mesa ay may isang classified military folder.
Nakasulat sa harap:
OPERATION SILVER EAGLE.
MISSION DATE: 0600 HOURS.
Kinabukasan.
Napakunot ang noo ni Bella.
Bakit may mission file rito?
Dahan-dahan niya itong binuksan.
At nang makita niya ang unang pangalan sa deployment list, tila tumigil ang kanyang paghinga.
CAPT. RAFAEL VILLANUEVA — TEAM LEADER.
“Hindi maaari…”
Mahina niyang bulong.
Kasalukuyan pang nagpapagaling si Rafael.
Hindi pa ito medically cleared.
Hindi ito maaaring ipadala sa operasyon.
Biglang may boses mula sa likuran.
“Pero pupunta siya.”
Mabilis na napalingon si Bella.
May isang taong nakatayo sa pintuan.
At bago pa niya makita nang malinaw ang mukha nito, tumunog ang kanyang cellphone.
Si Rafael.
Sinagot niya agad.
“Rafael?”
Ngunit kakaiba ang boses nito.
Mababa.
Mabilis.
“Bella, nasaan ka?”
“Bakit?”
“Sumagot ka lang. Nasaan ka?”
“Nasa lumang admin building ako.”
Ilang segundo itong natahimik.
Pagkatapos ay narinig niya ang isang utos na nagpanginig sa buong katawan niya.
“Lumabas ka riyan. Ngayon na.”
“Rafael—”
“Bella, makinig ka sa akin. Hindi ako nag-sign para sa Operation Silver Eagle.”
Napatingin siya sa folder sa mesa.
“Pero nandito ang pangalan mo.”
“Peke ang dokumentong iyan.”
Naramdaman ni Bella na may gumalaw sa likuran niya.
Mahigpit niyang hinawakan ang telepono.
“Rafael…”
“Ano?”
May pabulong siyang sinabi.
“Hindi ako nag-iisa rito.”
Biglang namatay ang ilaw.
At kasabay noon, isang malamig na boses ang bumulong mula sa dilim:
“Sa wakas, Doctor Reyes. Ngayon malalaman natin kung gaano kalayo ang kaya mong gawin para mailigtas ang lalaking mahal mo.”
“Sa wakas, Doctor Reyes. Ngayon malalaman natin kung gaano kalayo ang kaya mong gawin para mailigtas ang lalaking mahal mo.”
Nanigas si Bella.
Sa dilim, tanging mahinang liwanag mula sa screen ng kanyang cellphone ang tumatama sa mukha niya.
“Bella?”
Narinig niya ang boses ni Rafael mula sa telepono.
“Bella, kausapin mo ako.”
Hindi siya sumagot agad.
May yabag sa likuran niya.
Isa.
Dalawa.
Tatlo.
Dahan-dahang lumapit.
Mahigpit na hinawakan ni Bella ang cellphone.
“Rafael…”
“Ano?”
“May tao sa likod ko.”
Biglang naging malamig ang boses ng lalaki.
“Ilapag mo ang telepono at lumabas ka.”
Hindi pa nakakakilos si Bella nang muling bumukas ang ilaw.
Napapikit siya dahil sa biglang liwanag.
At nang malinaw na ang kanyang paningin, napaatras siya.
“Major Salazar?”
Nakatayo si Andrea sa harap niya.
Ngunit hindi ito nag-iisa.
Sa tabi nito ay isang lalaking nasa edad singkuwenta, naka-civilian clothes, matangkad at seryoso ang mukha.
Kilala ni Bella ang lalaki.
Colonel Arturo Mendoza.
Deputy commander ng unit ni Rafael.
Isa sa mga taong pinakapinagkakatiwalaan nito.
“Colonel?”
Tumayo si Mendoza sa tabi ng mesa.
“Doctor Reyes.”
Tumingin si Bella kay Andrea.
“Ikaw ang nagpapadala ng mga litrato?”
Hindi sumagot ang babae.
“Major Salazar!”
“Patayin mo ang tawag,” sabi ni Mendoza.
Mas lalong hinigpitan ni Bella ang hawak sa telepono.
“Hindi.”
“Hindi ito pakiusap.”
“Hindi ko papatayin.”
Narinig niya ang boses ni Rafael.
“Bella, huwag mong ibaba.”
Narinig iyon ni Mendoza.
Ngumiti ito.
“Captain Villanueva.”
“Colonel Mendoza.”
Kalmado ang boses ni Rafael.
Pero kilalang-kilala ni Bella ang tono nito.
Iyon ang boses niya kapag nasa operasyon.
“Bitawan ninyo si Dr. Reyes.”
Tumawa nang mahina si Mendoza.
“Wala namang humahawak sa kanya.”
“Hindi ninyo kailangang hawakan ang isang tao para malaman niyang hindi siya malayang makaalis.”
Nawala ang ngiti ng colonel.
“Magaling ka talaga.”
“Mula pa noong una.”
“Kung ganoon, alam mong hindi ka dapat nakikialam.”
“Si Bella ang dinala ninyo rito.”
“Dahil kailangan namin siyang kausapin.”
“Then talk.”
Sumingit si Andrea.
“Rafael, makinig ka muna.”
Napatingin si Bella sa kanya.
Nagbago ang boses ni Andrea.
Hindi na iyon ang malamig at mapanuyang tono nitong nakaraang mga araw.
May kaba.
“Hindi lahat ng iniisip mo ay tama.”
“Ano ang ibig mong sabihin?”
Huminga nang malalim si Andrea.
“Hindi ako ang nagpapadala ng anonymous messages kay Bella.”
Napatigil si Bella.
“Ano?”
“Hindi ako iyon.”
“Pero alam mo ang tungkol sa amin.”
“Oo.”
“Paano?”
Sandaling tumingin si Andrea kay Mendoza.
Maliit lamang ang kilos.
Ngunit napansin iyon ni Bella.
At doon siya kinabahan nang husto.
“Major Salazar,” sabi ni Mendoza.
Isang babala.
Hindi pinansin ni Andrea.
“May nagmamasid sa inyong dalawa bago ko pa nalaman ang relasyon ninyo.”
Nanlamig si Bella.
“Bakit?”
Hindi sumagot si Andrea.
Sa halip, tumingin siya sa classified folder sa mesa.
Operation Silver Eagle.
Biglang may naunawaan si Bella.
Hindi siya sigurado.
Pero sapat iyon upang itanong niya:
“Hindi ako ang tunay na target, hindi ba?”
Tahimik ang lahat.
Napatingin si Mendoza sa kanya.
Iyon lamang ang kailangan niyang sagot.
“Si Rafael.”
Mahina niyang sinabi.
“Si Rafael ang target.”
“Bella,” tawag ni Rafael mula sa telepono.
Ngunit hindi siya tumigil.
“Ang mga litrato… ang pagbabanta… ang pekeng deployment order…”
Tumingin siya kay Mendoza.
“Ginagamit ninyo ako para kontrolin siya.”
Pumalakpak nang mabagal ang colonel.
“Impressive.”
“Bakit?”
“Dahil may bagay na hindi kayang gawin ng bala.”
Lumapit ito.
“Hindi natatakot si Captain Villanueva para sa sarili niya.”
Isa pang hakbang.
“Pero para sa iyo?”
Ngumiti ito.
“Ibang usapan iyon.”
“Colonel!”
Bumagsak ang boses ni Rafael mula sa cellphone.
“Kapag may nangyari sa kanya—”
“Ano?”
Putol ni Mendoza.
“Ano ang gagawin mo?”
Tahimik si Rafael.
Ngumiti ang colonel.
“Iyan ang problema sa mga lalaking tulad mo, Captain. Akala ninyo lakas ang hindi pagkakaroon ng kahinaan.”
Tumingin ito kay Bella.
“Hanggang sa magkaroon kayo ng taong mahal ninyo.”
“Enough.”
Si Andrea iyon.
Lumingon si Mendoza.
“Ano?”
“Sabi ko tama na.”
Lumapit si Andrea kay Bella.
“Doc, umalis ka na.”
“Major Salazar.”
“Hindi siya bahagi nito!”
“Parte na siya simula nang piliin siya ni Villanueva.”
Biglang kinuha ni Andrea ang folder.
“Hindi ito ang napag-usapan natin.”
Nag-iba ang ekspresyon ni Mendoza.
“Ano ang ginagawa mo?”
“Sinabi mo sa akin surveillance lamang.”
“Major.”
“Sinabi mong may leak sa unit at kailangan nating malaman kung kanino nagsasabi ng impormasyon si Rafael.”
Napatingin si Bella kay Andrea.
Doon niya naunawaan.
Kaya siya sinusundan nito.
Kaya ito laging nasa ospital.
Hindi selos.
Imbestigasyon.
“Ginamit mo rin ako,” sabi ni Andrea.
Tumigas ang mukha ni Mendoza.
“Mag-ingat ka sa sinasabi mo.”
Ngunit huli na.
May tunog mula sa cellphone ni Bella.
Isang maikling beep.
At narinig nila ang boses ni Rafael.
“Salamat, Andrea.”
Napatingin si Mendoza sa telepono.
“Ano iyon?”
Tahimik si Andrea.
Pero sa unang pagkakataon, ngumiti siya.
“Confirmation.”
Namutla si Mendoza.
Agad nitong dinukot ang cellphone mula sa bulsa.
Walang signal.
“Anong ginawa mo?”
“Wala ako.”
Sagot ni Andrea.
“Pero siya, malamang marami.”
Labindalawang minuto bago iyon, habang tumatakbo si Rafael palabas ng hospital ward, hindi siya dumiretso sa lumang administrative building.
Iyon ang inaasahan ng kalaban.
Sa halip, tumawag siya sa dalawang tao.
Una, kay Lieutenant Marco Dela Cruz, ang kanyang deputy team leader.
Pangalawa, sa commanding general ng kanilang brigade.
May isang bagay na matagal nang pinaghihinalaan si Rafael.
May impormasyon tungkol sa mga operasyon nila na lumalabas bago pa magsimula ang mission.
Tatlong operasyon.
Tatlong beses na tila alam ng kalaban ang ruta ng unit.
At ang pinakahuli—
ang pagsabog sa Batangas na muntik nang pumatay sa kanya.
Hindi aksidente iyon.
May nagbigay ng impormasyon.
At sa loob ng ilang linggo, lihim nang iniimbestigahan ni Rafael ang leak.
Hindi niya sinabi kay Bella.
Hindi dahil hindi niya pinagkakatiwalaan ito.
Kundi dahil ayaw niyang madamay ito.
Ngunit iyon mismo ang nangyari.
Ginamit ng traydor ang taong pinakamahalaga sa kanya.
At ngayon, nagkamali ito.
Dahil dinala nito si Bella sa lugar kung saan naroon mismo ang ebidensiya.
“Open the door.”
Malamig ang utos ni Mendoza.
Walang gumalaw.
“Major Salazar, buksan mo ang pinto.”
Umiling si Andrea.
“Hindi.”
Dumilim ang mukha ng colonel.
“Isa itong direct order.”
“Hindi kapag ang order ay galing sa isang taong iniimbestigahan para sa treason.”
Nanlaki ang mga mata ni Bella.
Treason?
Doon niya nakita ang totoong takot sa mukha ni Mendoza.
Bigla itong sumugod sa mesa at kinuha ang folder.
“Colonel!”
Tinangka ni Andrea na pigilan siya.
Nagkagulo.
Nalaglag ang folder.
Kumalat ang mga dokumento sa sahig.
At isang maliit na USB drive ang gumulong hanggang sa paanan ni Bella.
“Bella!”
Sigaw ni Andrea.
“Kunín mo!”
Agad yumuko si Bella.
Ngunit mabilis din si Mendoza.
Hinawakan nito ang braso niya.
“Bitawan mo!”
Pinilit niyang kumawala.
“Give it to me!”
“Hindi!”
“Doctor!”
Biglang—
BANG!
Bumukas ang pinto.
Napalingon silang lahat.
Nakatayo roon si Rafael.
Naka-hospital pants pa.
May benda sa ilalim ng itim na jacket.
Maputla ang mukha dahil hindi pa lubusang gumagaling.
Pero ang mga mata niya ay malamig.
Sa likuran niya ay sina Marco at apat na military police.
“Bitawan mo siya.”
Tahimik na utos ni Rafael.
Napatingin si Mendoza sa mga sundalo.
“Hindi ninyo alam ang ginagawa ninyo.”
Sumagot si Marco.
“Alam na alam namin, sir.”
“Colonel Arturo Mendoza,” sabi ng isang military police officer, “you are being placed under military custody pending investigation.”
Hindi pa rin binibitawan ni Mendoza si Bella.
Tumingin ito kay Rafael.
“Lumayo kayo.”
Hindi gumalaw si Rafael.
“Bitawan mo siya.”
“Isang hakbang pa—”
“Hindi ako gagalaw.”
Tahimik ang boses niya.
“Pero hindi ka rin makakalabas.”
Tumingin si Mendoza sa paligid.
Sarado ang bintana.
Nasa pinto ang military police.
Wala siyang pupuntahan.
Unti-unti niyang binitawan si Bella.
Agad siyang hinila ni Andrea palayo.
Pumasok ang military police.
Ilang segundo lamang, nakaposas na si Mendoza.
Habang inilalabas ito, tumingin ang colonel kay Rafael.
“Akala mo tapos na ito?”
Hindi sumagot si Rafael.
“Hindi mo alam kung gaano kalalim ito.”
Doon lamang siya nagsalita.
“Kaya natin huhukayin.”
Pagkatapos ay dinala palabas si Mendoza.
Naiwan sa silid sina Bella, Rafael at Andrea.
Tahimik.
Hanggang sa biglang napansin ni Bella ang mukha ni Rafael.
“Rafael?”
“Okay lang ako.”
“Hindi.”
Lumapit siya.
“Namumutla ka.”
“Bella—”
“Umupo ka.”
“Okay ako.”
“Captain Villanueva.”
Natahimik siya.
“Umupo ka.”
Sumunod siya.
Napatawa si Marco sa pintuan.
“Sir, sa lahat yata ng tao sa Pilipinas, si Doc lang ang kayang mag-utos sa iyo nang ganyan.”
Tiningnan siya ni Rafael.
“Dela Cruz.”
“Sir?”
“Labas.”
“Yes, sir.”
Mabilis itong umalis.
Napailing si Andrea.
“Ako rin ba?”
Tumingin si Bella sa kanya.
“Major.”
“Ano?”
“Salamat.”
Nawala ang biro sa mukha ni Andrea.
“Sorry.”
“Para saan?”
“Dapat mas maaga kitang binalaan.”
“Ginagawa mo lang ang trabaho mo.”
Tumango si Andrea.
Pagkatapos ay tumingin kay Rafael.
“Captain.”
“Andrea.”
“May utang kang kape sa akin.”
“Bakit?”
“Dahil ilang linggo akong inakala ng girlfriend mo na gusto kitang agawin.”
Namula si Bella.
“Ano?! Hindi!”
Tumaas ang kilay ni Andrea.
“Talaga?”
“Hindi!”
Ngumiti ito.
“Sige.”
Pagkatapos ay lumabas.
Naiwan silang dalawa.
Tahimik na tiningnan ni Bella si Rafael.
“Bakit hindi mo sinabi sa akin?”
“Alin?”
“Na iniimbestigahan mo si Mendoza.”
“Classified.”
“Rafael.”
“At ayokong madamay ka.”
Napatawa siya nang mapait.
“Tingnan mo kung nasaan ako ngayon.”
Napayuko si Rafael.
“Sorry.”
Nagulat si Bella.
Bihirang-bihira itong humingi ng tawad.
Lumuhod siya sa harap nito upang tingnan ang benda sa tagiliran.
May bahagyang dugo.
“Bumuka ang tahi mo.”
“Konti lang.”
“Konti?”
“Bella.”
“Tumakbo ka mula ospital papunta rito!”
“Akala ko nasa panganib ka.”
Napahinto siya.
“Hindi ko kayang manatili sa kama habang nandito ka.”
“Paano kung may nangyari sa iyo?”
“Pareho lang tayo.”
“Ano?”
“Hindi mo rin kayang manatili kapag ako ang nasa panganib.”
Hindi nakasagot si Bella.
Dahil tama siya.
Napaluha siya.
“Takot na takot ako.”
Biglang nawala ang katigasan sa mukha ni Rafael.
Hinawakan niya ang pisngi nito.
“Alam ko.”
“Noong nakita ko ang deployment order…”
“Peke iyon.”
“Akala ko aalis ka bukas.”
“Hindi.”
“Pero balang araw aalis ka ulit.”
Doon siya natahimik.
Hindi niya kayang magsinungaling.
Oo.
Babalik siya sa serbisyo.
Babalik siya sa mga mission.
Babalik siya sa mundong puno ng panganib.
“Bella…”
“Hindi ko hinihinging tumigil ka.”
Tumingin siya rito.
“Hindi kita mamahalin para baguhin kung sino ka.”
Pumatak ang luha niya.
“Gusto ko lang malaman kung paano ko haharapin ang bawat araw na hindi ko alam kung babalik ka.”
Marahang pinunasan ni Rafael ang luha niya.
“Hindi ko maipapangakong walang mangyayari sa akin.”
“Alam ko.”
“Hindi ko maipapangakong palagi akong makakatawag.”
“Alam ko.”
“Pero may maipapangako ako.”
“Ano?”
“Kapag kaya kong bumalik…”
Hinawakan niya ang kamay nito.
“…sa iyo ako babalik.”
Napapikit si Bella.
At niyakap siya.
Maingat.
Dahil sa sugat.
Ngunit mahigpit.
Parang ilang oras niya itong hinintay.
Lumipas ang tatlong buwan.
Lumawak ang imbestigasyon.
Ang USB drive na nakuha ni Bella ay naglalaman ng encrypted transaction records, operational schedules at komunikasyon sa isang smuggling network.
Hindi lamang si Mendoza ang sangkot.
May ilang civilian contractors at dalawang opisyal pang naaresto.
Napatunayang ang impormasyon tungkol sa Batangas operation ay sadyang na-leak.
Ang pagsabog na muntik nang pumatay kay Rafael ay bahagi ng planong patahimikin siya dahil nagsisimula na itong magtanong.
Si Andrea ang naging pangunahing testigo.
At dahil doon, tuluyan nang nabuwag ang network.
Samantala, bumalik sa normal ang buhay sa ospital.
O halos normal.
Dahil isang umaga, habang nagra-rounds si Bella, napansin niyang kakaiba ang tingin ng mga nurse sa kanya.
May mga nakangiti.
May nagbubulungan.
May isa pang mabilis na tumalikod nang makita siya.
Napakunot ang noo niya.
“Ano’ng meron?”
“Wala po, Doc.”
“Sigurado?”
“Opo.”
Pagpasok niya sa nurses’ station, tumahimik ang lahat.
“Okay.”
Inilapag niya ang chart.
“Sino ang magsasabi?”
Walang nagsalita.
Hanggang sa isang nurse ang nagtaas ng kamay.
“Doc…”
“Ano?”
“Congratulations po.”
Nanlaki ang mata niya.
“Sa ano?”
Nagtinginan ang mga nurse.
Biglang may nagsalita mula sa likuran.
“Sa boyfriend mo.”
Nanigas si Bella.
Dahan-dahan siyang lumingon.
Nakatayo si Rafael sa corridor.
Naka-uniporme.
Ganap nang gumaling.
At sa likuran niya—
halos buong team niya.
Kasama si Marco.
Napahawak si Bella sa noo.
“Rafael.”
“Hmm?”
“Ano ang ginagawa mo rito?”
“Follow-up.”
“Bakit kasama ang buong unit mo?”
Sumagot si Marco.
“Moral support, Doc.”
“Para saan?”
Walang sumagot.
Napansin ni Bella ang maliit na kahon sa kamay ni Rafael.
Nanlaki ang mga mata niya.
“Rafael…”
Lumapit ito.
Agad siyang bumulong:
“Huwag mong sabihin na—”
“Hindi.”
“Sigurado?”
“Oo.”
“Bakit may kahon ka?”
Binuksan ni Rafael iyon.
Hindi singsing.
Nasa loob ang compass pendant na minsang ibinigay niya kay Bella.
Naputol iyon noong gabing dinukot siya sa lumang building.
Ipinaayos niya.
Ngayon, may maliit na ukit sa likod.
Binasa ni Bella.
UWI.
Napatingin siya kay Rafael.
“Bakit ‘uwi’?”
Tahimik siyang tiningnan nito.
“Dahil naisip ko, mali pala ang sinabi ko dati.”
“Ano?”
“Sinabi kong ikaw ang direksiyong babalikan ko.”
Lumapit siya.
“Pero hindi ka direksiyon.”
Hinawakan niya ang kamay ni Bella.
“Ikaw ang tahanan.”
Biglang naghiyawan ang mga sundalo sa likuran.
“Sir!”
“Grabe!”
“Captain!”
Namula nang husto si Bella.
“Tumahimik kayo!”
Mas lalo silang nagtawanan.
Tinakpan ni Bella ang mukha.
“Sinabi kong ayaw kong malaman ng lahat!”
Sumagot si Rafael:
“Tatlong buwan na.”
“So?”
“Sabi mo pansamantala.”
“Hindi ibig sabihin ipapaalam mo sa buong ospital!”
“Hindi buong ospital.”
Tumingin si Bella sa paligid.
Mga nurse.
Mga doktor.
Mga sundalo.
Pati dalawang pasyenteng nasa wheelchair ay nakatingin.
“Rafael.”
“Hmm?”
“Halos buong ospital ito.”
Tahimik siya nang dalawang segundo.
“Technicality.”
Napatawa si Bella.
Hindi na niya napigilan.
At sa unang pagkakataon, hindi na siya tumingin sa paligid upang malaman kung sino ang nakakakita.
Hinawakan niya ang kuwelyo ng uniporme ni Rafael at marahang hinalikan ito sa pisngi.
Biglang naghiyawan ang buong corridor.
“DOC!”
“CAPTAIN!”
Namula si Rafael.
Napansin iyon ni Bella.
At lalo siyang natawa.
“Captain Villanueva.”
“Ano?”
“Namumula ka.”
“Hindi.”
“Namumula ka.”
“Mainit dito.”
“Air-conditioned tayo.”
“Bella.”
“Ano?”
“Maraming nanonood.”
Ngumiti siya.
“Akala ko ba wala kang pakialam?”
Hindi nakasagot si Rafael.
Sa unang pagkakataon, siya naman ang natalo.
Isang taon ang lumipas.
Isang maaliwalas na umaga sa Batangas, nakatayo si Bella sa tabing-dagat.
Simple lamang ang seremonya.
Walang malaking ballroom.
Walang daan-daang bisita.
Naroon lamang ang kanilang pamilya, ilang malalapit na kaibigan, mga doktor mula sa ospital, at ang unit ni Rafael.
Si Andrea ang isa sa mga unang dumating.
Si Marco naman ang pinakamaingay.
“Sir!” sigaw nito habang hinihintay nila si Bella.
“Ano?”
“Kinakabahan ka?”
“Hindi.”
“Sir, nanginginig kamay mo.”
Tiningnan ni Rafael ang kamay niya.
“Hangin.”
“Walang hangin, sir.”
“Dela Cruz.”
“Sir?”
“Tumahimik ka.”
Tumawa ang lahat.
Pagkatapos ay nagsimula ang musika.
Napalingon si Rafael.
At nakita niya si Bella.
Simpleng puting gown.
Walang labis na dekorasyon.
Walang engrandeng entrance.
Pero sa sandaling makita niya ito, parang nawala ang lahat ng tunog sa paligid.
Iyon lamang ang babaeng ilang taon niyang hindi kayang amining mahal niya.
Ang babaeng nagligtas ng buhay niya.
Ang babaeng muntik nang madamay sa pinakamapanganib niyang laban.
At ang babaeng pinili pa rin siyang mahalin kahit alam nitong maaaring dumating ang araw na muli siyang tawagin ng tungkulin.
Nang makarating si Bella sa harap niya, napansin nitong namumula ang mga mata niya.
“Captain Villanueva.”
“Hmm?”
“Iiyak ka ba?”
“Hindi.”
“Sigurado?”
“Bella.”
Ngumiti siya.
“Ano?”
“Maraming nanonood.”
Mahina siyang natawa.
Pagkatapos ay bumulong:
“Hayaan mo sila.”
At iyon ang ginawa nila.
Hindi na sila nagtago.
Hindi na sila natakot sa mga bulong.
Dahil natutunan nilang hindi naman kailangang ipagsigawan ang isang pag-ibig para maging totoo.
Kailangan lamang itong piliin.
Araw-araw.
Sa madaling-araw bago ang duty.
Sa gabing walang tawag.
Sa mga araw ng paghihintay.
Sa bawat pag-alis.
At higit sa lahat—
sa bawat pagbabalik.
Makalipas ang ilang buwan, dumating ang araw na matagal nang kinatatakutan ni Bella.
Alas-kuwatro ng umaga.
Tumunog ang cellphone ni Rafael.
Isang mission.
Hindi sinabi ni Bella kung saan.
Hindi rin siya nagtanong.
Tinulungan lamang niya itong ayusin ang uniporme.
Tahimik silang dalawa sa may pintuan.
“Bella.”
“Hmm?”
“Babalik ako.”
Tumingin siya sa asawa.
Dati, ang mga salitang iyon ay magbibigay sa kanya ng takot.
Ngayon, iba na.
Alam niyang walang sundalong may kapangyarihang pangakuan ang bukas.
Kaya hindi niya hiniling iyon.
Sa halip, inayos niya ang kuwelyo nito.
“Hindi kita hihintayin dahil nangako kang babalik.”
Napakunot ang noo ni Rafael.
“Bakit?”
Ngumiti si Bella.
“Maghihintay ako dahil pinili kitang mahalin.”
Tahimik siyang tinitigan nito.
Pagkatapos ay hinalikan siya sa noo.
Tulad noong unang umaga nila sa ospital.
“Uwi ako.”
“Alam ko.”
Lumabas si Rafael.
Naglakad patungo sa naghihintay na sasakyan.
Bago sumakay, huminto siya.
Lumingon.
Nasa pintuan pa rin si Bella.
Nakatayo.
Naghihintay.
At nakangiti.
Itinaas niya ang kamay.
Ganoon din ang ginawa ni Bella.
Pagkatapos ay sumakay siya.
Habang papalayo ang sasakyan, hinawakan ni Bella ang compass pendant sa kanyang leeg.
Sa likod nito ay nanatili ang isang simpleng salita.
UWI.
At doon niya tuluyang naunawaan—
ang tunay na pag-ibig ay hindi pangakong hindi kayo paghihiwalayin ng mundo.
Hindi rin ito pangakong walang takot, walang sakit, at walang paghihintay.
Ito ang pagpili sa isang tao kahit alam mong hindi mo kontrolado ang bukas.
Ang paniniwalang sa gitna ng napakalaking mundo, may isang taong kapag pagod ka na, kapag sugatan ka na, kapag wala ka nang ibang gustong puntahan—
siya ang iyong uuwian.
At para kay Captain Rafael Villanueva, gaano man kalayo ang dalhin sa kanya ng tungkulin, iisa lamang ang direksiyong hindi niya kailanman kailangang hanapin sa mapa.
Ang direksiyong pauwi kay Isabella Reyes-Villanueva.
WAKAS.
