Ang Malaking Sala ng Monteverde Mansion sa Makati ay nabalot ng katahimikan na halos hindi makahinga ang sinuman.
Ang Malaking Sala ng Monteverde Mansion sa Makati ay nabalot ng katahimikan na halos hindi makahinga ang sinuman.
Nakatayo si Althea Ramirez sa gitna ng marangyang bulwagan habang nakatingin sa kontratang inilapag sa harapan niya.
Isang marriage agreement.
Sa paligid niya, ang mga kamag-anak ng kanyang pamilya ay umiiyak at halos lumuhod sa pagmamakaawa.
“Althea, ikaw na lang ang makakapagligtas sa Ramirez Holdings,” sabi ng kanyang tiyahin habang nanginginig ang boses. “Kapag tuluyang bumagsak ang kumpanya, mawawala ang lahat ng itinayo ng lolo mo.”
Sa kabilang bahagi ng silid, nakaupo ang matandang si Donya Beatriz Monteverde, ang pinuno ng isa sa pinakamayayamang pamilya sa Maynila.
Mariin niyang ibinaba ang hawak na tungkod sa marmol na sahig.
“Althea Ramirez,” malamig niyang sabi. “Ang pagpapakasal sa apo kong si Adrian ay hindi parusa. Isang malaking pagkakataon ito.”
Huminto siya sandali bago tumingin nang diretso sa dalaga.
“Ang kailangan lang namin ay isang asawang mag-aalaga sa kanya. Isang babaeng hindi tatakas kapag nakita ang kalagayan niya.”
Napayuko si Althea.
Nagkunwari siyang umiiyak.
Nagkunwari siyang nasasaktan.
Pero sa loob-loob niya…
Halos gusto niyang tumawa.
Si Adrian Monteverde.
Ang nag-iisang tagapagmana ng Monteverde Empire.
Ang lalaking kinatatakutan ng buong mundo ng negosyo sa Pilipinas.
Ang lalaking sinasabing walang kahinaan.
Ngayon?
Nakahiga siya sa isang private hospital suite sa loob ng sariling mansyon matapos ang isang malagim na aksidente sa highway.
Ayon sa mga doktor, maaaring hindi na siya muling magising.
Tatlong taon.
Iyon ang pinakamahabang panahon na ibinigay ng mga eksperto.
Tatlong taon ng pag-aalaga sa isang lalaking walang malay.
At pagkatapos noon?
Kung mamatay siya, magiging balo si Althea ng pinakamakapangyarihang pamilya sa bansa.
Isang buhay na puno ng yaman.
Isang pangalan na magbubukas ng lahat ng pinto.
Sino ang tatanggi roon?
“Althea?”
Narinig niya ang boses ng tiyahin niya.
Agad niyang pinunasan ang kunwaring luha sa pisngi.
“Kung ito lang ang paraan para mailigtas ang pamilya ko…”
Huminga siya nang malalim.
“Ako… pumapayag.”
Mula nang lumipat siya sa Monteverde Mansion, nagbago ang buhay ni Althea.
Sa harap ng mga nurse at miyembro ng pamilya Monteverde, isa siyang perpektong asawa.
Araw-araw niyang hinahawakan ang kamay ni Adrian.
“Hon, nandito ako.”
“Magpagaling ka na.”
“Hintayin mo ako.”
Minsan ay halos maiyak pa siya sa harap ng mga bisita.
Lahat ay humanga sa kanyang pagtitiis.
Sinabi ng marami na napakabuti niyang asawa.
Pero kapag nagsasara na ang pinto ng kwarto…
Ibang Althea ang lumalabas.
Dahil sa isip niya, si Adrian ay parang isang magandang rebulto lamang.
Hindi nagsasalita.
Hindi gumagalaw.
Hindi nakakakita.
Kaya unti-unti niyang ginawang sariling mundo ang malawak na silid.
At may isang kakaibang ugali si Althea.
Ayaw niyang maging pormal kapag walang ibang tao.
Kapag siya lang at ang “walang malay” niyang asawa, komportable siyang gawin ang kahit ano.
Isang gabi, matapos maligo, lumabas siya mula sa banyo habang nakasuot lamang ng malambot na roba.
Walang ibang tao sa silid.
Kaya hindi niya napansin na ang mga mata ng lalaking nasa kama ay bahagyang bumukas.
Masaya siyang naglakad papunta sa vanity table.
Habang naglalagay ng skincare, napatingin siya kay Adrian.
Napangiti siya.
“Adrian Monteverde…”
Lumapit siya sa kama.
“Alam mo ba? Swerte ka talaga.”
Kinuha niya ang maliit na facial mask at nagsimulang maglagay sa mukha ng lalaki.
“Kung ibang babae ang napangasawa mo, baka matagal ka nang iniwan.”
Nilagyan niya ng green clay mask ang mukha nito.
Pagkatapos ay kumuha siya ng maliit na pink na hair clip at ikinabit iyon sa buhok ng lalaki.
Napailing siya habang tumatawa.
“Grabe. Ang dating kinatatakutan ng mga negosyante sa buong bansa, ngayon mukhang cute na bata.”
Kinuha niya ang cellphone niya.
Nag-selfie siya kasama ang lalaking may clay mask at pink na clip.
“Kapag naubusan ako ng pera, ibebenta ko ang mga litrato mo online.”
Nakangisi siyang tumingin sa screen.
“Sigurado akong maraming tatawa.”
Pagkatapos ay umupo siya sa gilid ng kama.
“Adrian, huwag ka munang gumising ha?”
Mahinang bulong niya.
“Kapag nagising ka, mawawala ang magandang buhay ko.”
Hinaplos niya ang pisngi nito.
“Manatili ka lang na ganito ng tatlong taon. Pagkatapos…”
Tumigil siya sandali.
“At kapag dumating ang araw na iyon, sisiguraduhin kong magiging pinakamayamang biyuda ako sa Pilipinas.”
Isang segundo.
Dalawa.
Tatlo.
Walang sagot.
Ngumiti siya nang kampante.
“Good boy.”
Ngunit nang yumuko siya upang kunin ang remote sa kabilang bahagi ng kama—
May biglang humawak sa kanyang baywang.
Nanigas ang buong katawan ni Althea.
Hindi siya makagalaw.
Hindi siya makahinga.
Dahil ang kamay na humawak sa kanya…
Ay mainit.
Malakas.
Buhay.
Dahan-dahan siyang tumingin pababa.
At doon niya nakita ang bagay na imposible.
Ang lalaking tatlong buwan niyang inalagaan.
Ang lalaking akala niya ay walang kamalay-malay.
Ay nakatingin sa kanya.
Bukas ang mga mata.
At puno ng malamig na galit.
Tinanggal ni Adrian ang clay mask sa kalahati ng mukha niya habang nakatitig sa babae.
“Tatlong taon?”
Mahina ngunit nakakatakot ang boses niya.
“Talaga bang hinihintay mo akong mamatay para maging mayamang biyuda?”
Nawala ang kulay sa mukha ni Althea.
“Adrian…”
Hindi niya matapos ang salita.
Dahil bigla siyang ngumiti.
Isang ngiting hindi niya nakita kahit minsan habang siya ay nagpapanggap na walang malay.
“Interesting.”
Hinawakan niya ang cellphone na may mga selfie nila.
“Hindi lang pala ako pinakain mo ng lugaw araw-araw.”
Tumingin siya sa screen.
“Ginawa mo rin akong clown.”
“Hindi! Hindi ganoon!”
Nagkagulo ang isip ni Althea.
“Akala ko hindi ka magigising!”
“Ah.”
Lumapit si Adrian.
“Kaya pala komportable kang maglakad sa kwartong ito na parang ikaw ang may-ari.”
Napaatras si Althea.
Ngunit hindi siya nakatakas.
Dahil biglang bumukas ang pinto.
At sa pintuan…
Nakatayo si Donya Beatriz.
Pero hindi siya galit.
Sa halip, may kakaibang ngiti sa kanyang labi.
“Adrian.”
Napalingon ang lalaki.
“Oras na siguro para sabihin natin sa asawa mo ang totoo.”
Nanlaki ang mata ni Althea.
“Anong ibig mong sabihin?”
Dahan-dahang lumapit ang matanda.
“Ang aksidente ni Adrian…”
Huminto siya.
“Hindi iyon dahilan kung bakit siya nanatiling tahimik.”
Nanlamig ang katawan ni Althea.
“Kung ganoon…”
Tumingin siya kay Adrian.
“Simula pa lang alam mo na?”
Ngumiti ang lalaki.
At ang sagot niya ang tuluyang nagpabagsak sa mundo ni Althea.
“Oo.”
“Alam ko ang lahat.”
“Kasama na ang plano mong hintayin akong mamatay.”
Tahimik ang buong silid.
At pagkatapos ay idinagdag ni Adrian ang isang pangungusap na nagpahinto sa tibok ng puso ni Althea.
“Pero ang hindi mo alam…”
“Hindi ako ang taong kailangan mong katakutan sa pamilyang ito.”
Hindi agad nakapagsalita si Althea.
Para siyang nawalan ng lakas habang nakatingin kay Adrian Monteverde.
Sa loob ng tatlong buwan, buong akala niya ay siya ang naglalaro ng isang matalinong laro.
Akala niya ay isa siyang babaeng isinakripisyo para sa isang lalaking wala nang kinabukasan.
Akala niya ay siya ang nakahanap ng pinakamadaling daan patungo sa kayamanan.
Ngunit ngayon…
Napagtanto niyang siya pala ang nasa loob ng bitag.
“Bakit?”
Iyon lamang ang salitang lumabas sa kanyang bibig.
“Bakit mo hinayaan akong gawin lahat iyon?”
Hindi sumagot agad si Adrian.
Tumayo siya mula sa kama at tahimik na inayos ang kanyang damit.
Kahit ilang buwan siyang nakahiga, ramdam pa rin ang awtoridad ng isang lalaking sanay sundin ng buong mundo.
“Dahil gusto kong malaman kung sino ang tunay na nasa paligid ko.”
Natahimik si Althea.
Lumapit si Donya Beatriz at humawak sa tungkod niya.
“Althea, alam mo ba kung bakit pinili ka namin?”
Napatingin ang babae sa matanda.
“Dahil gusto ninyong gamitin ako bilang tagapag-alaga ni Adrian.”
Umiling si Donya Beatriz.
“Hindi.”
Humakbang siya palapit.
“Dahil ikaw ang tanging taong hindi sumubok na magkunwaring mahal siya.”
Napakunot ang noo ni Althea.
“Hindi ko maintindihan.”
“Lahat ng babaeng lumalapit kay Adrian noon ay gusto ang pangalan niya, pera niya, at kapangyarihan niya.”
Tumigil ang matanda.
“Nang mangyari ang aksidente, biglang nawala ang lahat.”
“Walang interes ang mga taong dati niyang kaibigan.”
“Walang pumunta sa ospital.”
“Walang nagtanong kung mabubuhay pa siya.”
Napatingin si Adrian sa bintana.
“Pero ikaw…”
Ngumiti siya nang bahagya.
“Ikaw ang unang taong nagsabi sa harap ng kama ko na gusto mong maging mayamang biyuda.”
Namula ang mukha ni Althea.
“Hindi iyon magandang bagay.”
“Hindi.”
Tumango si Adrian.
“Pero totoo iyon.”
“At mas gusto ko ang isang taong sakim pero tapat kaysa sa isang taong mabait sa harapan ko pero naghihintay lamang ng pagkakataong saksakin ako sa likod.”
Hindi alam ni Althea kung maiinis siya o mahihiya.
Dahil sa unang pagkakataon, nakita niya ang buong larawan.
Hindi siya pinili dahil mahina si Adrian.
Pinili siya dahil sinusubok siya.
Ngunit hindi pa tapos ang lahat.
Kinabukasan, kumalat ang balita sa buong mundo ng negosyo.
“Adrian Monteverde, muling bumalik sa pamumuno ng Monteverde Empire.”
Nagulat ang lahat.
Ang lalaking akala ng marami ay hindi na muling makakabangon ay bumalik na mas malakas kaysa dati.
Ngunit may isang tao na mas nagulat.
Si Victor Monteverde.
Ang pinsan ni Adrian na matagal nang naghihintay na kunin ang posisyon nito.
Nang malaman niyang gising na si Adrian, agad siyang pumunta sa mansion.
“Adrian, napakaganda ng pagbabalik mo.”
Ngunit malamig lamang ang tingin ni Adrian.
“Hindi mo kailangang magpanggap, Victor.”
Nawala ang ngiti ng lalaki.
“Anong ibig mong sabihin?”
Ibinaba ni Adrian ang isang folder sa mesa.
Mga dokumento.
Mga rekord.
Mga ebidensya.
“Ang aksidente ko ay hindi simpleng aksidente.”
Nanigas ang mukha ni Victor.
“Anong sinasabi mo?”
“Alam kong ikaw ang nasa likod nito.”
Tahimik ang buong silid.
“Hindi lamang ang preno ng kotse ang binago.”
“Pati ang mga tao sa kumpanya.”
“Pati ang mga account.”
“Pati ang mga taong pinaniwala mong patay na ang karera ko.”
Namutla si Victor.
Hindi niya inaasahan na ang isang lalaking nasa coma ang nakakita sa lahat.
“Imposible.”
Mahinang tumawa si Adrian.
“Akala mo dahil nakapikit ako, wala na akong alam?”
Lumapit siya.
“Ang pinakamalaking pagkakamali mo ay ang isipin mong ang katahimikan ay kahinaan.”
Samantala, si Althea ay nanatiling tahimik sa gilid.
Hindi niya alam kung saan siya lulugar.
Dahil ang babaeng dumating sa Monteverde Mansion para sa pera…
Ay unti-unting nakaramdam ng kakaibang bagay.
Hindi awa.
Hindi kasakiman.
Kundi paggalang.
Sa unang pagkakataon, nakita niya kung gaano kalaki ang pasanin ni Adrian.
Isang lalaki na kailangang magtiwala sa napakakaunting tao.
Isang lalaki na kahit nasaktan ay pinili pa ring lumaban.
Isang gabi, habang nasa hardin sila, nagsalita si Althea.
“Adrian.”
Tumingin ang lalaki sa kanya.
“Kung gusto mong ipawalang-bisa ang kasal natin…”
Huminto siya.
“Ako ay aalis.”
Hindi siya tumingin sa mga mata nito.
“Dumating ako rito dahil sa pera.”
“Hindi ko iyon itatanggi.”
“Pero hindi ko na gustong manatili dahil lamang sa mana.”
Tahimik si Adrian.
Matagal.
Sobrang tagal.
Hanggang sa bigla siyang nagsalita.
“Alam mo ba kung ano ang pinakakatawa?”
Napatingin si Althea.
“Noong unang araw, akala ko ikaw ang pinakamapanganib na tao sa mansion na ito.”
Napangiti siya.
“Dahil wala kang takot.”
“Pero mali pala ako.”
Lumapit siya.
“Ikaw pala ang unang taong hindi natakot sa tunay kong pagkatao.”
Napatigil si Althea.
“Adrian…”
“Hindi ko kailangan ng babaeng mag-aalaga sa akin dahil sa pangalan ko.”
“Hindi ko kailangan ng taong mananatili dahil sa pera.”
Tumingin siya nang diretso sa mga mata niya.
“Ang gusto ko ay isang taong pipili sa akin kahit wala akong kahit ano.”
Tahimik si Althea.
Dahil iyon ang unang pagkakataon na narinig niya ang kahinaan ng lalaking kinatatakutan ng lahat.
Makalipas ang isang taon.
Ang pangalan ni Althea Ramirez ay hindi na kilala bilang babaeng nagpakasal sa isang bilyonaryo.
Kilala siya bilang babaeng tumulong kay Adrian na muling buuin ang Monteverde Foundation.
Ang dating marriage agreement ay nakatago na ngayon sa isang kahon.
Hindi bilang kontrata.
Kundi bilang paalala ng isang kakaibang simula.
Sa isang charity event sa Maynila, tinanong si Adrian ng isang reporter:
“Mr. Monteverde, totoo bang noong una ay hindi naging maayos ang pagsisimula ng inyong kasal?”
Ngumiti si Adrian.
“Totoo.”
“Nagpakasal siya sa akin dahil akala niya mamamatay ako.”
Natawa ang mga tao.
Lumapit si Althea at siniko siya nang bahagya.
“Talaga? Iyan pa rin ang sasabihin mo?”
Tumawa si Adrian.
“Bakit? Hindi ba totoo?”
Umirap siya.
“Pero hindi mo na binabanggit ang parte kung saan halos araw-araw kitang inalagaan.”
“Kasama ang paglagay mo ng clay mask sa mukha ko.”
Napahiya si Althea.
“Adrian!”
Sa unang pagkakataon, nakita ng lahat ang isang bagay na hindi nila inaasahan.
Ang malamig at makapangyarihang si Adrian Monteverde…
Ay marunong palang tumawa.
At ang babaeng dumating sa buhay niya para sa kayamanan…
Ang siya palang magiging pinakamahalagang kayamanang hindi niya kailanman gustong mawala.
Dahil minsan, ang taong akala mong naghihintay sa iyong pagbagsak…
Ay siya rin pala ang taong mananatili kapag wala nang ibang tao sa iyong tabi.
