Tahimik Akong Umalis Nang Gabing Iyon, Ngunit Doon Pa Lang Nagsimulang Maunawaan ng Asawa Ko ang Halagang Halos Tuluyan Niyang Nawala
BAHAGI 3: Tahimik Akong Umalis Nang Gabing Iyon, Ngunit Doon Pa Lang Nagsimulang Maunawaan ng Asawa Ko ang Halagang Halos Tuluyan Niyang Nawala
Tahimik ang hallway matapos umalis ang dalawang empleyado ng financing company.
Dala nila ang lahat ng dokumentong kailangan para sa imbestigasyon. Wala silang inaresto. Wala silang pinahiya. Ang sinabi lang nila ay kailangan munang ihinto ang buong transaksiyon habang sinusuri ang mga papeles.
Sa unang pagkakataon, walang makapagsalita.
Si Bea ay nakayuko lamang. Kanina ay siya pa ang pinakamalakas ang boses. Ngayon, tila hindi niya magawang tumingin sa kahit kanino.
Si Aling Corazon naman ay tahimik na pinupunasan ang kanyang mga mata.
Huminga ako nang malalim.
“Uuwi na ako.”
Napatingin sa akin si Nico.
“Mara…”
“Huwag muna tayo mag-usap ngayon.”
“Makinig ka muna.”
“Pagod na ako, Nico.”
Hindi iyon sigaw.
Hindi rin galit.
Pero mas mabigat iyon kaysa anumang salitang nasabi ko sa buong araw.
Unti-unti akong naglakad papunta sa elevator.
Hindi ako pinigilan.
Pagpasok ko sa loob, saka lang ako napaupo.
Pakiramdam ko ay saka lang bumigat ang lahat nang magsara ang pinto.
Hindi dahil sa kontrata.
Hindi dahil sa perang muntik nang ipasa sa akin.
Kundi dahil nakita ko mismo na ang asawa kong pinagkatiwalaan ko ay pinili ang katahimikan kaysa sabihin sa akin ang totoo.
Kinabukasan, maaga akong pumasok sa opisina.
Hindi ko sinabi sa mga katrabaho ang nangyari.
Normal akong nagtrabaho.
Normal akong ngumiti.
Pero habang nakaupo ako sa mesa, paulit-ulit na nagva-vibrate ang cellphone ko.
Labindalawang missed calls mula kay Nico.
Tatlong mensahe mula kay Aling Corazon.
Mahigit sampung chat mula kay Bea.
Hindi ko muna binuksan ang alinman.
Bandang alas-dose ng tanghali, may tumawag mula sa reception.
“Ma’am Mara, may bisita po kayo.”
Pagbaba ko sa lobby, nakita ko si Nico.
May dala siyang maliit na paper bag mula sa paborito naming bakery.
Noong bagong kasal pa kami, tuwing nagkakatampuhan kami, palagi siyang bumibili ng ensaymada roon.
Ngayon, hawak pa rin niya ang parehong paper bag.
Pero iba na ang pakiramdam.
“Mara…”
“Hindi mo kailangang magdala niyan.”
“Hindi ako naparito para patahimikin ka gamit ang pagkain.”
Tahimik akong tumingin sa kanya.
“Naparito ako para humingi ng tawad.”
Hindi ko agad sinagot.
Nagpatuloy siya.
“Hindi ko alam na gagamitin pala ni Bea ang pangalan mo sa kontrata.”
“Totoo iyon?”
Tumango siya.
“Alam kong bibili siya ng aircon para sa paupahan niyang maliit na apartment. Ang alam ko lang, tutulungan ko siyang maghanap ng supplier.”
“Pero hindi mo naisip tanungin kung bakit pangalan ko ang ginamit?”
Napayuko siya.
“Hindi.”
“Iyon ang pagkakamali ko.”
Tahimik kaming umupo sa maliit na waiting area.
Makalipas ang ilang sandali, muli siyang nagsalita.
“Nasobrahan ako sa pagprotekta sa kapatid ko.”
“At nakalimutan kong asawa pala kita.”
Unang pagkakataon ko iyong narinig mula sa kanya.
Hindi dahilan.
Hindi paliwanag.
Kundi pag-amin.
“Sana sinabi mo agad sa akin,” mahinahon kong sagot.
“Baka tinulungan pa natin siyang humanap ng legal na paraan.”
“O kaya pinigilan bago pa lumala.”
Tumango siya.
“Alam ko.”
“Huli ko nang naisip.”
Habang nag-uusap kami, may isa pang taong dumating sa lobby.
Si Bea.
Wala siyang mamahaling bag.
Wala ring makapal na makeup na karaniwan niyang suot.
Simple lang ang damit niya.
Mabagal siyang lumapit.
“Ate…”
Hindi ko siya sinagot.
Huminto siya ilang hakbang ang layo.
“Pwede ba akong magsalita?”
Tumango ako.
“Hindi ko intensiyong ipasa sa’yo ang utang.”
Napatingin ako sa kanya.
“Natatakot lang ako.”
“Naubos ang ipon ko sa pagpapaayos ng apartment na balak kong paupahan.”
“Akala ko kapag nakuha ko ang mga aircon, kikita agad ako.”
“Kapag kumita na, saka ko sasabihin ang totoo.”
Napabuntong-hininga ako.
“Bea.”
“Hindi negosyo ang problema.”
“Ang problema, hindi ka nagsabi ng totoo.”
Unti-unti siyang napaiyak.
“Alam ko.”
“Nahiya ako.”
“Hindi ko kayang amining nalugi ako.”
Tahimik naming pinakinggan ang sinabi niya.
Maging si Nico ay hindi sumingit.
Pagkaraan ng ilang minuto, dumating din si Aling Corazon.
Akala ko ay muli na naman niya akong sisisihin.
Pero iba ang nangyari.
Lumapit siya.
At sa unang pagkakataon mula nang maging manugang niya ako…
Siya ang unang nagsalita nang mahina.
“Mara…”
“Pasensya ka na.”
Hindi iyon mahaba.
Hindi rin dramatiko.
Pero halatang hirap na hirap niyang sabihin.
“Tinolerate ko si Bea.”
“Palagi kong iniisip na maaayos din ang lahat.”
“Pero mali ako.”
Tahimik akong nakinig.
“Hindi ko hinihingi na patawarin mo kami agad.”
“Ang hinihingi ko lang…”
“Bigyan mo kami ng pagkakataong itama ito.”
Hindi ako agad sumagot.
Sa halip, inilabas ko ang isang maliit na notebook mula sa bag ko.
Binuksan ko iyon.
Ito ang notebook kung saan nakasulat ang lahat ng perang inilabas ko para sa pamilya nila sa loob ng tatlong taon.
Hindi para manumbat.
Kundi para hindi ko na makalimutan kung bakit unti-unti akong napagod.
Inilapag ko iyon sa mesa.
“Kung gusto nating magsimula ulit,” sabi ko, “dito tayo magsisimula.”
“Walang sisihan.”
“Walang pagtatago.”
“Lahat ng utang at gastos, isusulat.”
“Kapag may hihiramin, magpapaalam.”
“Kapag hindi kaya, sasabihing hindi kaya.”
Tahimik silang tatlo.
Maya-maya, tumango si Bea.
“Ako ang unang magsusulat.”
Kinuha niya ang bolpen.
At isinulat ang unang pangungusap.
“Ako ang mananagot sa lahat ng gastos na ginawa ko.”
Habang pinapanood ko siyang magsulat, bahagyang gumaan ang pakiramdam ko.
Hindi dahil nabayaran na ang lahat.
Kundi dahil sa unang pagkakataon, may umamin sa pagkakamali.
Ngunit hindi pa man natatapos ang usapan, biglang tumunog ang cellphone ni Nico.
Pagkabasa niya ng mensahe, napakunot ang noo niya.
“Ano’ng nangyari?” tanong ko.
Tahimik niyang iniabot sa akin ang cellphone.
Mensahe iyon mula sa administrador ng apartment na inuupahan ni Bea.
May bagong problema.
May tumangging umalis na dating umuupa sa isa sa mga unit, at hindi maipagpatuloy ang plano niyang paupahan ang mga kuwarto.
Napatingin kaming lahat kay Bea.
Alam naming panibagong pagsubok na naman iyon.
Pero sa pagkakataong ito, nagkasundo kaming isang bagay.
Hindi na kami magsisinungaling.
At hindi na rin namin hahayaang may ibang magbayad para sa pagkakamali ng iba.
(Itutuloy sa BAHAGI 4…)