Akala Nila Matatakot Akong Akuin ang Pekeng Garantiya, Pero Isang Tawag ang Nagpabago sa Mukha ng Lahat sa Loob ng Ilang Minuto
BAHAGI 2: Akala Nila Matatakot Akong Akuin ang Pekeng Garantiya, Pero Isang Tawag ang Nagpabago sa Mukha ng Lahat sa Loob ng Ilang Minuto
Huminto ako ilang hakbang mula sa grupo.
Tahimik ang hallway ng ikasiyam na palapag, ngunit ramdam ko ang bigat ng mga matang nakatingin sa akin.
Naroon si Bea, namumugto ang mga mata na parang siya ang pinakakawawang tao sa mundo. Katabi niya si Aling Corazon, mahigpit ang kapit sa braso ng anak. Sa tapat nila ay dalawang empleyado ng isang financing company, may dalang folder at tablet.
Paglapit ko, iniabot agad ng isa sa kanila ang kontrata.
“Ma’am Mara Villanueva?”
“Opo.”
“Kayo po ba ang guarantor na nakapirma rito?”
Hindi ko agad sinagot.
Tinignan ko muna ang dokumento.
Pamilyar ang pangalan ko.
Pamilyar din ang address.
Pero nang makita ko ang lagda sa ibaba, napailing ako.
Hindi iyon sulat-kamay ko.
Malayo.
Masyadong pilit gayahin.
Ibinaba ko ang kontrata at mahinahong nagsalita.
“Hindi po ako ang pumirma rito.”
Parang may sumabog.
“Ate!” sigaw agad ni Bea. “Huwag mo naman akong pabayaan! Alam mo namang napag-usapan natin ito!”
Napalingon ako sa kanya.
“Talaga ba?”
“Oo! Ikaw pa nga ang nagsabing tutulungan mo ako kapag nagsimula na ang negosyo ko.”
Napangiti ako.
“Hindi ko matandaang may ganoong usapan.”
Biglang sumingit si Aling Corazon.
“Mara, huwag ka nang makipagtalo. Pamilya tayo. Konting pirma lang naman iyon.”
“Konting pirma?”
Tumango siya.
“Oo. Tutal asawa ka naman ng kuya niya.”
Huminga ako nang malalim.
“Ma, alam n’yo bang kriminal ang pamemeke ng pirma?”
Biglang natahimik ang lahat.
Halatang hindi nila inaasahang iyon ang una kong sasabihin.
Lumapit ang isa sa mga empleyado.
“Ma’am, kung hindi po kayo ang pumirma, kailangan po naming gumawa ng incident report.”
Bago pa ako makasagot, mabilis na nagsalita si Bea.
“Huwag na po! Nagkamali lang kami! Family matter lang ito!”
Napansin kong biglang nag-iba ang tono niya.
Kanina, gusto niyang ipilit na ako ang guarantor.
Ngayon, gusto niyang matapos agad ang usapan.
Ibig sabihin…
May tinatago siya.
Lumapit si Nico at hinila ako sa isang tabi.
“Mara.”
Mababa ang boses niya.
“Pwede bang huwag na nating palakihin?”
Tinignan ko siya.
“Bakit?”
“Maayos naman ito kung mag-uusap tayo.”
“Ano ang aayusin?”
“Sagutin muna natin ang down payment.”
Napatawa ako.
“Tayo?”
Tumango siya.
“Oo.”
“Tayo ba talaga, o ako?”
Hindi siya nakatingin sa akin.
Alam ko na ang sagot.
Muli na naman akong inaasahang sumalo.
Katulad ng dati.
Pero iba na ako ngayon.
Lumapit ako sa dalawang empleyado.
“Pwede ko bang malaman kung kailan ginawa ang kontratang ito?”
Binuksan nila ang tablet.
“Last Friday po.”
Napakunot ang noo ko.
Last Friday?
Nasa Cebu ako noon.
Business conference ng kompanya.
May boarding pass.
May hotel record.
May attendance sheet.
Imposibleng ako ang pumirma.
Napansin kong unti-unting namumutla si Bea.
“Ma’am,” sabi ng empleyado, “kung gusto ninyo, maaari naming ipa-verify ang signature.”
“Pakiverify po.”
“Ate!” sigaw ni Bea.
“Huwag naman!”
Bumaling ako sa kanya.
“Bakit? Hindi ba ikaw mismo ang nagsasabing ako ang pumirma?”
Hindi siya makasagot.
Si Aling Corazon naman ang nagsimulang umiyak.
“Mara… huwag mo nang ipaabot sa pulis. Masisira ang kinabukasan ng hipag mo.”
Mahinahon akong tumingin sa kanya.
“Noong ginagamit ang pangalan ko, naisip n’yo ba ang kinabukasan ko?”
Walang sumagot.
Maging si Nico ay tahimik.
Maya-maya, nagsalita ang empleyado.
“May isa pa pong concern.”
“Ano iyon?”
“Base sa records namin, hindi lang po ito ang application na nakapangalan sa inyo.”
Parang tumigil ang oras.
“Ano’ng ibig ninyong sabihin?”
Nag-scroll siya sa tablet.
“May isa pa pong application noong nakaraang buwan.”
Napalingon ako kay Nico.
Kitang-kita kong biglang nawala ang kulay ng mukha niya.
Hindi ako nagkamali.
May alam siya.
“Sir,” tanong ng empleyado kay Nico, “kayo po ba ang witness sa application na ito?”
Hindi agad siya nakapagsalita.
Pagkaraan ng ilang segundo…
Mahina siyang tumango.
Pakiramdam ko ay may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ko.
Hindi lang pala nila ginamit ang pangalan ko.
Kasama pala siya sa plano.
Hindi ko alam kung alin ang mas masakit.
Ang panloloko.
O ang katotohanang ang mismong taong pinakasalan ko ang pumayag na mangyari iyon.
Tahimik akong yumuko at binuksan ang handbag ko.
Napatingin silang lahat.
Akala marahil nila ay kukunin ko ang wallet ko.
Pero isang maliit na transparent envelope ang inilabas ko.
May laman itong ilang papel.
At isang USB drive.
Napakunot ang noo ni Nico.
“Mara… ano ‘yan?”
Hindi ako sumagot.
Iniabot ko iyon sa empleyado.
“Pakibasa po ang unang dokumento.”
Binuksan niya ang envelope.
Unang lumabas ang isang notarized affidavit.
Pagkatapos ay isang liham mula sa abogado ng kompanyang pinagtatrabahuhan ko.
At sa pinakahuli…
Isang opisyal na report mula sa condominium administration.
Unti-unting nag-iba ang ekspresyon ng empleyado habang binabasa ang mga papel.
“Ma’am…”
“Oo?”
“Tama po ba ito?”
Tumango ako.
“Opo.”
Tahimik ang buong hallway.
Kahit si Bea ay hindi na umiiyak.
Pagkaraan ng ilang segundo, tumingin ang empleyado kay Nico.
“Sir…”
“Base po sa dokumentong ito…”
“Hindi na po maaaring gamitin ang pangalan ni Ma’am Mara sa kahit anong financial transaction simula pa noong tatlong linggo ang nakalipas.”
Nanlaki ang mga mata ni Bea.
“Ano?”
Mahina akong ngumiti.
“Dahil matagal ko nang naramdamang may gumagamit ng impormasyon ko.”
“Kaya bago pa mangyari ang araw na ito…”
“Nag-file na ako ng identity protection notice sa bangko, sa condominium, at sa legal department ng kumpanya namin.”
Humigpit ang hawak ni Nico sa braso niya.
Hindi siya makapaniwala.
At bago pa man may makapagsalita…
Biglang tumunog ang cellphone ng empleyado.
Sinagot niya iyon.
Pagkalipas ng ilang segundo, seryoso ang mukha niyang tumingin kay Bea.
“Ma’am…”
“May bagong update po mula sa head office.”
“Ano po?” nanginginig na tanong ni Bea.
Huminga nang malalim ang empleyado.
“May lumabas pong CCTV at biometric record ng branch kung saan ginawa ang application.”
“Doon po malinaw na hindi si Ma’am Mara ang pumirma…”
“Kundi ang babaeng gumagamit ng pangalan niya.”
At sa mismong sandaling iyon, dahan-dahang lumingon ang lahat kay Bea.
(Itutuloy sa BAHAGI 3…)