Kinansela Nila ang Apat na Van, Akalang Luluhod si Roan—Hanggang Dumating ang Mga Pasaherong Matagal Nang Naghihintay
Bahagi 2: Kinansela Nila ang Apat na Van, Akalang Luluhod si Roan—Hanggang Dumating ang Mga Pasaherong Matagal Nang Naghihintay
Pagdikit ng daliri ni Roan sa line 7, kusang lumapit ang dalawang trainee at isang driver mula sa katabing unit.
Malinaw sa laminate ang nakasulat: “Full Care Add-On — approved by Migs D.” May oras sa dulo. May initial ni Benjie sa ilalim.
Isang saglit, walang nagsalita.
Si Trixie ang unang napatingin kay Migs. Kumurap siya nang mabilis, parang may gusto sanang itama.
“Sir…” mahina niyang umpisa.
“Standard note lang ’yan,” putol ni Migs. “Hindi ibig sabihin niyan na papayag ako sa ganyang rate.”
“Hindi note ang approval,” sabi ni Roan. Hindi na siya pasigaw. Mas delikado ang boses niya dahil kalmado na. “At hindi ko ’yan dinagdag ngayon. Nasa manifest na ’yan bago pa pumasok ang mga trainee.”
“Then alisin mo ngayon.” Humalukipkip si Migs. “Seat-only lang ang babayaran namin.”
Umiling si Roan. “Hindi ka puwedeng humingi ng full service, tapos walk-in ang presyo.”
Nabitawan ni Trixie ang hininga niya. “Sir, nasa request sheet din po kasi ’yung luggage assist at waiting—”
“Trixie.” Hindi malakas ang boses ni Migs, pero sapat para tumikom siya.
Narinig ’yon ng lahat.
Napakurap ang isang trainee. “Sir, so may package po talaga?”
Hindi siya sinagot ni Migs. Kay Roan siya nakatitig.
“Last na ’to,” sabi niya. “Ibababa mo, o kanselado ang apat na van.”
Sumakit ang sikmura ni Roan. Walong taon ng booking ang nasa harap niya. Madaling mag-isip ng lugi. Gasolina. Sahod. Pangalan ng negosyo. Mas madaling matakot.
Pero mas malinaw ngayon ang isang bagay.
Hindi presyo ang gustong ipabura ni Migs.
Bakás iyon ng pahintulot niya.
“Okay,” sabi ni Roan.
Napangisi si Migs, akalang umurong na siya.
Pero humarap si Roan kay Benjie.
“I-release mo ang apat na unit. Alisin mo ang placard ng Vistara. Sabihin mo sa dispatch, open na ulit ang slots.”
Natigilan si Benjie. “Boss… lahat?”
“Lahat.”
Biglang napatuwid si Migs. “Ano’ng ibig mong sabihin?”
“Ibig kong sabihin, kayo ang nag-cancel.” Itinupi ni Roan ang manifest at ibinalik sa blue folder. “Hindi ako magbibigay ng full care sa seat-only na bayad.”
“Mag-iingay ka pa talaga?” singhal ni Migs. “Pag wala kang nakuha riyan, tatawag ka rin mamaya.”
Hindi na umatras si Roan. “Mas kaya kong mawalan ng booking kaysa manatiling nakatayo rito habang tinatawag mo akong mandaraya.”
Tahimik si Trixie. Nakayakap pa rin sa folder. Pero hindi na siya makatingin kay Migs.
Inalis ni Benjie ang papel sa windshield ng unang van, saka tumakbo sa iba. Isa-isang natanggal ang pangalang para sana sa Vistara. Parang doon lang tuluyang nagsink in sa mga nakapaligid na totoo ang kanselasyon.
“Sir, paano po kami?” tanong ng isang trainee kay Migs.
“Maghintay kayo,” mabilis nitong sagot. “May aasikasuhin ako.”
Pero alam ni Roan ang itsura ng taong biglang nawalan ng hawak. Hindi na kasing tikas ng dating tindig ni Migs. Hindi rin siya makalapit sa manifest.
Kinuha ni Roan ang cellphone niya at lumayo nang kaunti, sa gilid ng poste. Isang pangalan lang ang hinanap niya.
Aling Cely.
Isang ring lang, sinagot agad.
“Anak?”
“Aling Cely, si Roan ito. Kung kailangan n’yo pa ng sasakyan, may apat akong bakante.”
Sa kabilang linya, may saglit na katahimikan. Tapos mahinang ingay ng maraming boses.
“Nandito pa kami,” sabi ng matanda. “Hindi na kami umalis sa waiting shed. Akala ko talaga wala na. Kulang pa rin sasakyan para sa grupo.”
“Ilan pa rin kayo?”
“Apatnapu’t dalawa.”
Pumikit si Roan sandali. Sakto. Hindi milagro. Hindi ginhawang biglang nalaglag mula sa langit. Mga upuang dati niyang pinanghawakan para sa maling tao, may ibang naghihintay pala nang tahimik.
“Pumunta po kayo sa gate three,” sabi niya. “Kung okay sa inyo ang package rate, aalis tayo sa maayos na usapan.”
“Okay sa amin,” sagot ni Aling Cely, walang tawad, walang drama. “Basta malinaw.”
“Iyan ang meron ako.”
Pagbaba niya ng tawag, nakatingin pa rin si Migs sa kanya.
“Sino ’yan?” malamig nitong tanong.
“Pasaherong hindi ako tinawag na mandaraya.”
Muntik matawa si Benjie, pero pinigil niya.
May narinig na kalabog ng maliliit na maleta mula sa labas ng gate. Sunod-sunod na yabag. Paglingon ng mga tao, bumukas ang daan sa pagitan ng mga upuan.
Nauna si Aling Cely, pawis pero diretso ang lakad, may eco bag sa isang kamay at lumang confirmation printout sa kabila. Sa likod niya, dikit-dikit ang grupo niyang bitbit ang folders at overnight bags.
Huminto siya sa tapat ni Roan at itinaas ang papel na minsan niyang pinakiusapang pagbigyan.
“Roan,” sabi niya, kasama ang apatnapu’t dalawang gurong matagal nang naghihintay, “kung bukas na ang apat na van, dala ko pa rin ang confirmation na tinanggihan mo noon.”
(Itutuloy sa BAHAGI 3….)