Hinabol ni Nika ang Notary Log at Mensahe ng Supplier, Habang Lumiit ang Palusot ng Pamilyang Villareal
Bahagi 3: Hinabol ni Nika ang Notary Log at Mensahe ng Supplier, Habang Lumiit ang Palusot ng Pamilyang Villareal
Hindi na sumigaw si Nika.
Mas nakakatakot pala ang katahimikan kapag ubos na ang tiwala.
Hawak pa rin niya ang pahinang may pangalang “Monika Roldan” nang tumingin siya kay Paulo. Ilang hakbang lang ang layo nito, pero parang may pader na salamin sa pagitan nila. Kita niya ang mukha. Kilala niya ang tiklop ng noo kapag nag-iisip. Kilala niya ang paraan ng paghawak nito sa relo kapag kinakabahan.
Pero hindi niya kilala ang lalaking kayang tumingin sa kanya habang may pekeng papel sa mesa.
“Bakit Monika?” tanong niya.
Hindi agad sumagot si Paulo.
Si Maureen ang huminga nang malalim. “Typographical error lang ’yan.”
“Sa legal document?” sabi ng tatay ni Nika.
“Madaling ayusin,” sabat ni Selene. “Ang mahalaga, may intent. May signature.”
“Hindi ako pumirma,” sabi ni Nika. “At hindi ako Monika.”
Lumapit ang nanay niya at marahang hinawakan ang siko niya. “Anak, uuwi tayo.”
Parang doon lang bumalik ang tunog ng paligid. Kaluskos ng damit. Bulungan ng mga kamag-anak. Mahinang pag-ubo ng isang tito sa dulo. Nandoon pa rin ang mga bulaklak sa gitna ng mesa, sobrang puti, sobrang ayos, parang walang nangyaring pagdurog sa isang kasal.
“Nik,” sabi ni Paulo, mas mababa ang boses. “Huwag kang aalis nang ganito.”
Napangiti siya nang manipis. “Paano ba dapat? Magpaalam muna sa concept na kinuha n’yo?”
Umigting ang panga nito. “Hindi mo naiintindihan ang pressure.”
“Pressure para nakawin ang boses ko?”
“Para iligtas ang launch,” sabi nito, halos pabulong.
Natigilan si Nika.
Hindi iyon pag-amin na sapat para tapusin ang lahat. Pero sapat para lumamig ang loob niya.
Iyon pala ang pangalan ng ginawa nila: iligtas ang launch.
Hindi siya nobya. Hindi siya kapamilya. Hindi siya taong pinangakuan ng bahay, Linggo ng umaga, maliit na kusina, at tahimik na buhay.
Asset siya.
Concept siya.
Boses na puwedeng putulin sa tamang salita.
“Salamat,” sabi niya.
Kumunot ang noo ni Paulo. “Para saan?”
“Sa paglinaw.”
Tinupi niya ang kopya ng papel, hindi para itago, kundi para hindi na ito hawakan nang bukas sa harap ng mga taong gusto siyang papirmahin habang nanginginig pa siya.
Lumapit si Mang Nestor. “Ma’am Nika,” mahina niyang sabi, “hindi ko ibibigay kahit kanino ang backup nang walang tamang request. Pero kung kailangan n’yo ng statement, handa ako.”
Napatingin si Maureen sa kanya. “Nestor.”
Hindi ito umatras. “Trabaho ko po ang tunog. Narinig ko po ang narinig ko.”
Kumapit doon si Nika. Maliit na pangungusap. Pero mas matibay kaysa sa kahit anong paliwanag ni Paulo.
“Salamat, Mang Nestor,” sabi niya.
Lumabas sila ng hall nang hindi na naghihintay ng permiso.
Sa labas, hapon pa rin, pero parang ibang araw na. May mga sasakyang nakaparada sa ilalim ng acacia. May batang dumaan na may hawak na paper cup. Normal ang mundo. Nakakainis kung gaano ito ka-normal.
Sa loob ng kotse, hindi agad pinaandar ng tatay niya ang makina.
“Anak,” sabi nito, “sabihin mo kung saan tayo pupunta.”
Tumingin si Nika sa cellphone niya. Nanginginig pa rin ang daliri niya, pero alam niya kung sino ang tatawagan.
“Kay Rafi,” sabi niya. “Ngayon.”
Hindi na nagtanong ang nanay niya.
Si Atty. Rafi Sarmiento ang dating kaklase ni Nika sa kolehiyo, hindi sa law school, kundi sa isang writing elective na parehong kinuha dahil puno na ang ibang klase. Siya ang unang taong nagsabi kay Nika noon na puwedeng maging trabaho ang husay niyang magsulat ng seremonya. Ngayon, abogado na ito sa maliit na opisina sa tapat ng municipal garden.
Pagdating nila, si Rafi mismo ang nagbukas ng pinto. Nakapolo lang ito, may ballpen sa tenga, at may kalahating pandesal sa platito sa mesa.
“Nika,” sabi niya, tapos nawala ang biro sa mukha nang makita ang itsura niya. “Ano’ng nangyari?”
Inilapag ni Nika ang papel.
Hindi niya kayang ikuwento nang buo sa unang minuto. Kaya nagsimula siya sa bagay na pinakamatigas.
“May document silang sinasabing pinirmahan ko. Hindi ako ang pangalan. May audio rin. Inedit nila.”
Hindi nagulat si Rafi nang maingay. Hindi siya nagbitiw ng malalaking salita. Umupo lang siya, nagsuot ng salamin, at tiningnan ang unang pahina.
Mas lalo tuloy umiyak si Nika.
Dahil sa wakas, may taong hindi siya pinapapirma, hindi siya pinapatahimik, hindi siya ginagawang eksena.
May taong nagbabasa.
“Okay,” sabi ni Rafi matapos ang ilang sandali. “Una, hindi natin ito ipo-post. Hindi tayo magpapadala ng file kahit kanino na hindi kailangan. Lahat through proper request. Kailangan natin ng kopya ng notary log, kung totoong notarized ito. Kailangan natin ng timestamp ng drafts mo. Kailangan natin ng affidavit ni Mang Nestor. At kung may Haraya records ka, mas maganda.”
Huminga nang putol si Nika. “May authorship affidavit ako. Hindi ko sinabi kay Paulo. Pinagawa ko noong una kong binuo ang kit, kasi sabi mo dati, maging maingat ako.”
Tumigil ang kamay ni Rafi sa papel. “Meron ka?”
Tumango siya.
“Nasaan?”
“Sa cloud folder ko at may hard copy sa bahay. May date. May draft history din sa Haraya Events Studio. Ginamit ko ’yong template ko sa workshop nila bago pa pumasok ang Selyo sa usapan.”
Unang beses ngumiti si Rafi, maliit lang. “Good. Hindi pa panalo. Pero hindi ka hubad.”
Napahawak si Nika sa gilid ng upuan.
Hindi pa panalo.
Tama iyon.
Pero hindi rin siya wala.
Tinawagan ni Rafi ang isang kakilala sa notary office na nakalagay sa dokumento. Hindi niya hiningi ang kahit anong bawal. Maayos ang boses. Petsa, document title, pangalan, request for certified extract kung available. Pinakinggan ni Nika ang bawat salitang legal pero kalmado. Parang may kamay na unti-unting nag-aalis ng lubid sa leeg niya.
Pagkatapos, pinapirma siya ni Rafi sa authorization letter.
“Basahin mo muna,” sabi nito.
Napatingin siya sa kanya.
“Lahat ng pipirmahan mo mula ngayon, babasahin mo. Kahit ako ang nagbigay.”
Doon siya halos matawa habang umiiyak.
“Ang sama ng timing mo.”
“Masama rin ang taste mo sa fiancé, pero saka na natin ’yan.”
Napasimangot ang nanay niya. “Rafi.”
“Sorry po, Tita. Legal comfort lang.”
Sa unang pagkakataon mula nang umagang iyon, may maikling tawa sa loob ng opisina. Hindi masaya. Hindi pa. Pero buhay.
Kinabukasan, hindi pumunta si Nika sa bahay ng mga Villareal kahit sampung missed calls ang galing kay Paulo. Hindi rin niya sinagot ang mahabang mensahe ni Maureen na nagsasabing “pinalalaki mo ang simpleng gusot.” Ipinasa niya lahat kay Rafi.
Sa halip, pumunta siya sa Haraya Events Studio.
Maliit lang ang opisina, nasa ikalawang palapag ng lumang building sa Santa Rafaela, amoy kape at bagong print na papel. Dito niya unang pinresenta ang Kuwentong Kasal Kit bilang independent concept: hindi produkto ng Selyo, hindi regalo sa magiging biyenan, hindi draft para sa negosyo ng ibang tao.
Si Lorie, admin ng Haraya, ang sumalubong sa kanya. Kita agad sa mukha nito na may nabalitaan na.
“Nika,” sabi nito, “okay ka lang?”
“Hindi,” sagot niya. “Pero kailangan ko ng records.”
Hindi na nagdrama si Lorie. Binuksan nito ang computer at tinawag ang studio head sa loob. Ilang minuto lang, kaharap na ni Nika ang kopya ng workshop registration, project deck submission, at email acknowledgment ng unang draft niya.
Hindi iyon email na may pag-amin ng kalaban. Hindi iyon himala.
Pero may petsa. May oras. May pangalan niya.
May bakas na nauna siya.
“Pwede naming i-certify na ikaw ang nagsumite nito sa amin,” sabi ng studio head. “Pero hindi kami papasok sa away ng pamilya.”
“Hindi ko hinihingi iyon,” sabi ni Nika. “Katotohanan lang.”
Tumango ito. “Katotohanan, kaya namin.”
Habang naghihintay sa printed certification, binuksan ni Nika ang lumang project folder sa laptop. Nakita niya ang unang pangalan ng kit: “Kuwento Bago Kasal.” May notes pa siya sa gilid: tanong para sa lola, cue para sa ama, pause bago magbigay ng basbas.
Naiyak siya ulit, tahimik lang.
Hindi dahil mahina siya.
Kundi dahil naalala niya kung bakit niya ito ginawa.
Para sa mga pamilyang hirap magsalita sa harap ng isa’t isa. Para sa mga magulang na hindi sanay magsabi ng lambing. Para sa mga pares na gustong may gabay, hindi palabas.
Tapos ginawa nila itong sandata laban sa kanya.
Paglabas niya ng studio, may message si Rafi.
“May update. Punta ka sa office. Huwag mag-reply kay Paulo.”
Hindi na siya nagtanong.
Pagdating niya, nandoon na si Mang Nestor. Nakaupo sa gilid, hawak ang lumang cap niya, mukhang hindi nakatulog. Tumayo siya nang makita si Nika.
“Ma’am,” sabi niya, “ginawa ko na po ’yong statement. Binasa ko po nang maigi.”
“Salamat,” sabi ni Nika.
“Hindi ko po gusto ang gulo,” dagdag nito. “Pero mas ayoko pong gamitin ang trabaho ko para manira.”
Ipinakita ni Rafi ang affidavit. Maikli. Malinaw. Nakasaad na siya ang assigned sound technician sa pamamanhikan, na hawak niya ang microSD backup ayon sa kontrata, at narinig niya ang utos ni Paulo sa hindi napatay na mic. Walang dagdag. Walang insulto. Walang hula.
“Solid ito,” sabi ni Rafi. “Mas solid kapag na-match sa file metadata at chain of custody. Dahan-dahan tayo.”
Tumango si Nika.
Pagkatapos, inilabas ni Rafi ang isa pang papel.
“Nakuha na ang certified extract ng notary log.”
Parang bumigat ang hangin.
Umupo si Nika bago pa man niya buksan.
Nasa log ang title ng dokumento: IP Assignment and Usage Transfer. Nasa petsa iyon dalawang linggo bago ang pamamanhikan. Nasa oras: 4:20 ng hapon. Nasa pangalan ng signer: Monika Roldan.
Hindi na siya nagulat doon.
Ang ikinapit ng mata niya ay ang katabi.
Identification presented: Temporary community ID.
Guarantor: Maureen Villareal.
Napapikit ang nanay ni Nika. Ang tatay niya ay napamura nang mahina, pero agad humingi ng paumanhin.
Si Nika, walang sinabi.
Dahil biglang nagka-hugis ang lahat.
Hindi lang ito maling baybay. Hindi lang ito typographical error. May taong nagdala ng ID. May taong naggarantiya. May taong nagtulak sa papel para magmukhang legal ang hindi niya ginawa.
“Temporary ID,” ulit ni Nika. “Si Maureen ang nag-bond?”
“Bilang guarantor,” sabi ni Rafi. “Hindi pa ibig sabihin nito lahat ng liability. Pero malaking tanong ito. At malaking butas sa kuwento nila.”
“Kaya pala pinapapirma niya ako kahapon,” bulong ni Nika. “Para matakpan ’to.”
Hindi sumagot si Rafi. Hindi kailangan.
Binuklat niya ang ikalawang pahina ng extract. “May witness entry.”
Nagtaas ng tingin si Mang Nestor.
“Hindi ko alam kung kilala mo,” sabi ni Rafi. “Pero dapat mong makita.”
Inikot niya ang papel patungo kay Nika.
Sa linya ng witness, malinaw ang pangalan.
Hindi kamag-anak. Hindi notary staff. Hindi empleyado ng Haraya.
“Si Bea Manalo,” basa ni Nika, nanigas ang boses. “Personal assistant ni Selene.”
(Itutuloy sa BAHAGI 4….)