Pinapirma Siya ng Pag-amin, Hanggang Magsalita ang Guwardiyang Nakakita Kung Sino Talaga ang Pumasok Gabi Noon
Bahagi 2: Pinapirma Siya ng Pag-amin, Hanggang Magsalita ang Guwardiyang Nakakita Kung Sino Talaga ang Pumasok Gabi Noon
Sa loob ng maliit na opisina, isinara ni Mira ang pinto. Naiwan sa labas ang bulungan ng mga reviewee, pero pumapasok pa rin ang hiya sa bawat siwang.
May isang pahina sa mesa, may dilaw na guhit sa linyang dapat niyang pirmahan.
“Pirmahan mo,” sabi ni Mira. “Pag-amin lang ng pagkukulang sa pag-verify at pag-release.”
Binasa iyon ni Tala hanggang dulo. Hindi lang iyon pagkukulang. Nakasulat doon na siya ang huling nagkumpirma ng slots, siya ang naglabas ng maling kopya, at tinatanggap niya ang suspensiyon nang walang pagtutol.
“Hindi ito totoo.”
“Hindi rin ito kaso sa korte,” sagot ni Tita Cely. “Papel lang para may maipakita tayo sa mga reviewee. Ayusin mo na.”
Napatawa si Tala, pero walang saya. “Ako ang aayos? Ako na nga ang isinabit ninyo.”
Humigpit ang panga ni Mira. “Tala, huwag mo akong pilitin. Kapag tumagal ito, masisira ang center.”
“Nasira na noong ginamit ang account ko.”
Sa gilid ng mesa, si Paolo ang may hawak ng bagong printout. Paulit-ulit niyang tinutuwid ang gilid nito na para bang mas mahalaga ang papel kaysa taong nakatayo sa harap niya.
Inabot iyon ni Mira kay Tala at ibinaba ang isang daliri sa gitna ng pahina. “Basahin mo.”
Isang pahina ng tala ng sistema. Sa ibaba, may note: final slot revision completed. User: Tala Reyes. Oras: 5:43 p.m.
Namilog ang mata ni Tala.
Alas-singko kuwarenta y tres.
Iyon ang oras na nasa barangay hall siya, nakapila para sa clearance na kailangan niya sa aplikasyon niya sa certification. Isang oras lang ang ipinagpaalam niya para sa sarili niyang plano. Isang oras lang na hindi siya “utusan.”
“Imposible,” sabi niya. “Wala ako rito nang 5:43.”
“Patunayan mo,” malamig na sagot ni Mira.
“May clearance slip ako.”
“Hanapin mo mamaya,” sabi ni Tita Cely. “Pero ngayon, pirma muna. Para hindi tayo mukhang magulo.”
Tinaas ni Tala ang pahina. “At bakit ‘final slot revision’ ang note? Hindi ganyan ang nilalagay ko. ‘Schedule correction’ lagi ang gamit kong salita.”
Saglit na tumahimik ang kuwarto.
Si Paolo ang unang umiwas ng tingin.
Mabilis bumawi si Mira. “Ngayon mo pa papansinin ang wording? Account mo pa rin iyan.”
“May gumamit ng account ko.”
“Kung may ibang sinisisi ka, pangalanan mo.” Mahina ang boses ni Mira, pero mas matalim. “Kung wala, pirma.”
Tinupi ni Tala ang papel at ibinalik sa mesa.
“Hindi ako pipirma sa kasinungalingan.”
“Kapag tumanggi ka,” sabi ni Mira, “magmumukha kang tumatakas.”
“Tumatakas ako sa pagsalo ng mali ng iba.”
Lumabas siya bago pa may sumagot.
Sa hallway, saka lang niya naramdamang nanginginig ang kamay niya. Hindi dahil takot lang. Dahil galit. Dahil sa isang buong hapon na iyon, wala man lang nagtanong kung kaya pa ba niya. Ang mahalaga lang sa kanila: may sasalong pangalan.
“Tal.”
Humabol si Ronan.
Hindi siya humarap agad. “Ano?”
Nag-alinlangan ito bago lumapit. “Palipasin mo na muna.”
Napapikit si Tala. “Talaga?”
“Makinig ka. Pipirma ka lang na may lapse. Hindi naman ibig sabihin ikaw talaga ang may gawa. Baka mas madali pag humupa muna.”
Ngumiti siya nang mapait. “Noong pinahiya nila ako sa harap ng lahat, humupa ba?”
Hindi nakasagot si Ronan.
“Kilala mo ako,” tuloy niya. “Alam mong hindi ako basta nagbabago ng slot nang walang record.”
“Alam ko,” mahina nitong sabi.
“Pero wala kang sinabi.”
Napayuko si Ronan. “Ayoko lang lumala sa pamilya mo.”
“Lumala na.” Dumistansya si Tala. “At pinanood mo lang.”
Iniwan niya ito sa hagdan at dumiretso sa may gate.
Nandoon si Mang Lito, hawak ang logbook sa ilalim ng mesa niya. Pagkakita sa kanya, mabilis siyang tumayo.
“Ma’am Tala.” Ibinaba niya ang boses. “May sasabihin sana ako, kung puwede.”
Huminto si Tala.
Tumingin muna ang guwardiya sa loob, saka sa kalsada. “Noong gabing iyan, may ilaw pa sa admin kahit sarado na. Hindi sa pangunahing mesa. Doon sa kabila, sa pangalawang terminal.”
Bumalik sa isip ni Tala ang maputlang ikalawang tatak.
“Sino?” agad niyang tanong.
“Nung una, akala ko may iniwang trabaho si Kuya Paolo. Hindi ako nakialam.” Nagkamot ng batok si Mang Lito. “Pero kinabukasan, may nagtanong sa akin kung may nakakita raw ba na pumasok sa gabi. Doon ako kinutuban.”
“Hiningan ka nila?”
“Pahapyaw lang. Kaya nag-ingat ako.”
Mula sa bulsa niya, naglabas siya ng nakatiklop na kopya ng isang pahina. Hindi original. Larawan ng entry sa log ng bisita, malinaw ang petsa at oras.
“Natatakot akong baka mapalitan ang logbook,” sabi niya. “Kaya kinuhanan ko na.”
Binuksan iyon ni Tala. Nasa gitna ng pahina ang oras ng pagpasok. Sa katapat na linya, malinaw ang pangalan.
Humigpit ang hawak niya sa papel.
Tumingala si Mang Lito, diretso sa kanya ang tingin sa unang beses maghapon.
“Si Ma’am Mira ang pumasok, hindi ikaw.”
(Itutuloy sa BAHAGI 3….)