Pekeng Relasyon Na Masyadong Totoo
Part 03. Ang Pekeng Relasyon Na Masyadong Totoo
Kinabukasan, paggising ko pa lang, alam kong tapos na ang tahimik kong buhay.
Hindi dahil may nagbuhos ng tubig sa akin.
Hindi dahil may exam ako.
Kundi dahil ang group chat ng dorm namin ay sumasabog na.
Althea: LIA SANTOS, GISING KA NA BA?
Joy: HINDI KA PUWEDENG MAGPATAY-PATAYAN.
Althea: MAY JOWA KA NA RAW?
Joy: AT SI MIGUEL REYES PA?
Althea: EXPLAIN BEFORE WE DRAG YOU OUT OF BED.
Dahan-dahan kong tinakpan ang mukha ko ng kumot.
Kung puwede lang akong maging unan habang buhay, ginawa ko na.
Pero hindi pa tapos.
Pagbukas ko ng campus forum, halos malaglag ang phone ko sa mukha ko.
Top post:
Campus Heartthrob Miguel Reyes Finally Accepts Confession Gift! Mystery Girl From Business Department Revealed?
May picture kami.
Ako, hawak ang gift bag.
Si Miguel, hawak ang sports drink.
At ang pinakamasama: may kuha pa kung saan hawak niya ang strap ng backpack ko, mukhang ayaw niya akong pakawalan.
Sa comments, nagkakagulo ang mga tao.
“Ang cute nila?”
“Hindi ako naniniwala. Baka social experiment.”
“Siya ba yung bracelet girl?”
“Wait, siya rin ba yung nagsabing liwanag ng allowance?”
“HAHAHAHA LEGEND.”
Gusto kong isara ang phone at itapon sa bintana.
Sa sandaling iyon, may bagong message.
Miguel Reyes: Breakfast. Cafeteria. 8:00.
Napatingin ako sa oras.
7:43.
Lia Santos: Bakit?
Miguel Reyes: Girlfriend duties.
Lia Santos: Fake.
Miguel Reyes: Fake girlfriends still eat breakfast.
Napatitig ako sa message.
Hindi ko alam kung matatawa ako o maiinis.
Pero dahil libre ang pagkain kapag kasama siya—hindi niya sinabi, pero umaasa ako—bumangon ako.
Pagdating ko sa cafeteria, nakita ko agad siya.
Naupo siya sa isang mesa malapit sa bintana. May dalawang tray sa harap niya.
Isa para sa kaniya.
Isa para sa akin.
May kanin, itlog, ulam, at mainit na kape.
Umupo ako sa tapat niya nang may pag-iingat.
“Binili mo ito?”
“Hindi. Nagmaterialize lang.”
“Senior, sarcasm before breakfast is unhealthy.”
“It’s Miguel.”
Natigilan ako.
“Ano?”
“Kapag tayo lang, Miguel. Kapag maraming tao, puwede ring Miguel.”
“Hindi ba dapat Senior?”
“Girlfriend ka raw. Hindi worshipper.”
Nabilaukan ako sa laway ko.
“Fake girlfriend.”
“Still.”
Kinuha ko ang kutsara at tinusok ang itlog na parang iyon ang dahilan ng problema ko.
“May terms ba sa breakfast?”
“Meron.”
Alam ko na.
Walang libre sa lalaking ito.
“Una, huwag kang mukhang hostage kapag kasama mo ako.”
“Eh kasi parang hostage ako.”
“Pangalawa, huwag mo akong tawaging walking ATM.”
Napahinto ako.
“Hindi ko pa naman sinabi sa’yo iyon.”
“Pero iniisip mo.”
Nakakatakot.
Law student talaga.
“Pangatlo,” sabi niya habang itinulak palapit sa akin ang tray, “kumain ka nang maayos.”
Hindi ko alam kung paano sasagot.
Kaya kumain na lang ako.
Tahimik kami sa unang ilang minuto. Sa paligid, halos lahat ay pasimpleng nakatingin.
May mga bumubulong. May mga nagpipigil ng kilig. May mga mukhang gustong umiyak.
Ako naman, nakayuko sa pagkain ko habang sinusubukang alalahanin na hindi ito date.
Ito ay trabaho.
Isang buwan lang.
Isang kasunduan.
Hindi dapat ma-fall.
Pero ang hirap naman kapag ang fake boyfriend mo ay binibilhan ka ng almusal at hindi ka pinapahiya kahit puwede niya namang gawin.
Pagkatapos ng breakfast, hinatid niya ako hanggang sa building ko.
Sa entrance, may dalawang kaklase akong nakatayo.
Nakita nila kami at agad na nanlaki ang mata.
“Lia!”
“Ate girl!”
“Real ba ’to?”
Bago ako makasagot, inilagay ni Miguel ang kamay niya sa ibabaw ng ulo ko.
Hindi niya ginulo ang buhok ko.
Parang tinapik lang nang magaan.
“Pumasok ka na. Message me after class.”
Para akong nalagyan ng kuryente.
Ang simpleng gesture na iyon ay parang bomba sa paligid.
May sumigaw sa likod:
“OH MY GOSH!”
Ako naman ay pumasok sa building na halos hindi maramdaman ang paa ko.
Sa buong klase, wala akong naintindihan.
Hindi dahil mahirap ang lecture.
Kundi dahil paulit-ulit sa isip ko ang kamay niya sa ulo ko.
Message me after class.
Parang totoo.
Sobrang delikado.
Pagdating ng hapon, may natanggap akong message mula kay Camille.
Hindi ko alam kung paano niya nakuha ang number ko.
Camille: Meet me behind the old library. We need to talk.
Dapat hindi ako pumunta.
Alam kong dapat hindi.
Pero bilang taong mahirap at usisera, dalawang bagay ang hindi ko kayang labanan: free food at chismis.
Kaya pumunta ako.
Nandoon na siya nang dumating ako.
Nakatayo siya sa ilalim ng puno, suot ang malinis na blouse at skirt, mukhang mas bagay sa magazine kaysa sa campus.
Tumingin siya sa akin.
“Magkano?”
Napakunot ang noo ko.
“Ha?”
“Magkano ang binayad ni Miguel para magpanggap ka?”
Tumigil ang puso ko saglit.
Hindi siya bobo.
At mukhang hindi rin siya basta susuko.
“Wala akong alam sa sinasabi mo.”
Ngumiti siya.
“Please. Alam kong hindi ikaw ang type niya.”
Aray.
Hindi ko alam kung bakit masakit iyon.
Dapat hindi.
Fake lang naman.
“Bakit, ano ba ang type niya?”
“Someone from his world.”
Tinapunan niya ako ng tingin.
“Not someone who sells cheap gifts for money.”
Nanigas ako.
So kumalat na rin iyon.
O nalaman niya.
Pinilit kong ngumiti.
“Kung insulto ’yan, medyo mahina. Try mo ulit.”
Lumapit siya ng isang hakbang.
“Layuan mo si Miguel. Hindi mo alam kung gaano kagulo ang mundo niya.”
“Hindi mo rin alam kung gaano kagulo ang mundo ko.”
Tumaas ang kilay niya.
“Akala mo nakakatuwa ka?”
“Depende. Minsan may bayad.”
Nawala ang ngiti niya.
“You’re shameless.”
Doon ako natahimik.
Shameless.
Makapal ang mukha.
Totoo naman.
Pero may hangganan pala ang kapal ng mukha ko. Kapag paulit-ulit na tinatapakan, may parte pa rin na nasasaktan.
Tumalikod na sana ako nang bigla siyang magsalita.
“Sa tingin mo ba tinulungan ka niya dahil espesyal ka?”
Tumigil ako.
“Tinulungan ka niya dahil naaawa siya.”
Para akong binuhusan ng malamig na tubig.
“Si Miguel hates owing people. Pero mas ayaw niya sa mga taong helpless. Kapag may nakita siyang kawawa, tutulungan niya. Huwag mong ipagkamali ang awa sa pagmamahal.”
Hindi ako nakasagot.
Pagbalik ko sa dorm, hindi ako nag-message kay Miguel after class.
Naglinis ako ng mesa.
Nagbasa ng notes.
Nagpanggap na busy.
Pero habang lumalalim ang gabi, paulit-ulit kong tinitingnan ang phone ko.
Walang message.
Siguro napagod na rin siya.
Siguro tama si Camille.
Naawa lang siya.
At ako, dahil sanay na sanay akong walang umaalalay, nagkamali ng basa sa konting kabaitan.
Bandang alas-diyes, bumaba ako sa convenience store sa labas ng dorm para bumili ng tinapay.
Habang naglalakad pabalik, biglang bumuhos ang ulan.
Wala akong payong.
Kaya tumakbo ako.
Pero sa gitna ng covered path, may nakita akong pamilyar na pigura.
Si Miguel.
Nakatayo siya roon, hawak ang isang payong.
Basang kaunti ang balikat niya.
Nang makita niya ako, kumunot ang noo niya.
“Hindi ka nag-message.”
Hindi ko alam kung bakit biglang uminit ang mata ko.
“Busy ako.”
“Busy umiwas?”
“Senior—Miguel, hindi mo kailangang gawin ito.”
“Ano?”
“Maghintay. Mag-alala. Magpanggap. Lahat.”
Lumapit siya.
“Anong sinabi ni Camille?”
Natahimik ako.
Ang bilis niyang makahula.
“Sabi niya naaawa ka lang sa akin.”
Hindi siya nagsalita agad.
Hinawakan niya ang payong sa ibabaw naming dalawa.
“May parte roon na totoo.”
Pakiramdam ko may kumirot sa dibdib ko.
“Okay.”
“Naawa ako noong una.”
Tumango ako, pilit na ngumiti.
“Gets ko.”
“Pero hindi ako naghihintay dito sa ulan dahil naaawa ako.”
Natigilan ako.
Tumingin siya sa akin. Seryoso ang mga mata niya.
“Kung awa lang, nag-transfer na lang sana ako ng pera at tapos na.”
Tahimik ang ulan sa paligid.
“Pero ikaw, Lia Santos, nakakainis ka. Sinungaling ka, makapal ang mukha mo, at may talent ka sa paggawa ng ordinaryong araw na parang comedy show.”
Hindi ko alam kung insulto ba iyon o confession.
“Pero kahit ganoon,” dagdag niya, mas mahina ang boses, “kapag hindi ka nagme-message, hinahanap kita.”
Bigla akong hindi makahinga.
Tumunog ang phone ko.
Isang notification mula sa e-wallet.
Miguel sent you 1 peso.
May note:
Hindi ito bayad. Paalala lang na kausapin mo ako.
Napatingin ako sa kaniya.
“Isang piso?”
“Para hindi ka makatanggi. Maliit lang.”
Hindi ko napigilang tumawa.
At sa gitna ng ulan, sa ilalim ng payong niya, naramdaman kong may isang bagay na delikadong nagsisimulang maging totoo.