Tunay Na Sagot
Part 04. Ang Tunay Na Sagot
Pagkatapos ng gabing iyon, nagbago ang lahat.
Hindi biglaan.
Hindi parang sa drama na kinabukasan ay magkahawak-kamay na kami habang may background music.
Mas nakakainis ang totoong buhay.
Unti-unti.
Paunti-unting messages.
Paunti-unting sabay na pagkain.
Paunti-unting paghihintay niya sa labas ng classroom ko.
Paunti-unting pag-alam ko na ayaw pala niya ng sobrang tamis na kape.
Na kapag nag-aaral siya, kinakagat niya ang dulo ng pen.
Na seryoso ang mukha niya kapag nagbabasa ng kaso, pero mabilis siyang matawa kapag mali ang pronunciation ko sa legal terms.
At paunti-unti ko ring napansin na hindi na ako nag-iisip ng paraan para pagkakitaan siya.
Sa halip, iniisip ko kung kumain na ba siya.
Kung napuyat ba siya.
Kung pagod ba siya.
Nakakainis.
Dahil malinaw sa kasunduan namin ang rule number four.
Bawal ma-fall.
At ako, bilang taong maraming maling desisyon sa buhay, mukhang papunta na naman sa pinakamaling desisyon.
Isang linggo bago matapos ang one-month agreement namin, nagkaroon ng campus charity fair.
Lahat ng department may booth.
Ang Business Department namin ay nagbenta ng snacks at handmade items.
Ang Law Department naman ay may mock trial booth kung saan puwedeng magbayad ang students para “idemanda” ang friends nila for fun.
Sikat na sikat ang booth nila, lalo na dahil si Miguel ang isa sa “lawyers.”
Si Carlo ang prosecutor.
Si Miguel ang defense attorney.
At ang mga estudyante, kahit walang kaso, gumagawa ng dahilan para makita siya.
Ako naman, abala sa booth namin, nagtitinda ng banana cue, iced drinks, at bracelets.
Oo.
Bracelets.
Nang makita ni Miguel ang tray ng bracelets sa harap ko, huminto siya.
Tiningnan niya ako.
Tiningnan ang bracelets.
“Tumaas na ba presyo?”
Ngumiti ako nang napakatamis.
“Special discount ngayon. Fifty pesos lang. Pero sa’yo, puwedeng fifty thousand.”
Napailing siya, pero ngumiti.
“Scammer.”
“Valued customer.”
Bumili siya ng isa.
Pulang bracelet.
Katulad ng una kong ibinigay sa kaniya.
Pero ngayon, hindi ko na iyon ipinresyo nang mahal.
Limampung piso lang.
Inabot niya ang bayad, pero hindi niya kinuha ang sukli.
“Ayoko ng butal,” sabi niya.
“Walang butal. Fifty pesos talaga ’yan.”
“Then tip.”
“Bawal.”
“Rule mo?”
“Rule ko.”
Saglit niya akong tiningnan.
Pagkatapos, kinuha niya ang bracelet at isinuksok sa bulsa niya.
Hindi ko alam kung bakit nalungkot ako nang hindi niya sinuot.
Pero pinagsabihan ko agad ang sarili ko.
Lia, fake lang kayo.
Fake.
Bandang hapon, habang patapos na ang fair, biglang nagkagulo sa gitna ng campus.
May projector screen sa stage para sa announcements.
Pero sa halip na schedule ng performances, may lumabas na screenshots.
Mga larawan ng transfer receipts mula kay Miguel papunta sa akin.
Limampung libo.
Tatlong libo.
Sampung libo.
May caption:
Campus Heartthrob’s Girlfriend Or Paid Actress?
How much does it cost to date Miguel Reyes?
Naramdaman kong nanlamig ang buong katawan ko.
Ang ingay ng paligid ay biglang naging kulog.
Lahat ng mata ay napunta sa akin.
May mga bumulong.
May tumawa.
May nagulat.
May nanghusga.
“Paid actress pala?”
“Kaya pala biglang naging girlfriend.”
“Grabe, pera-pera lang?”
“Ang kapal ng mukha.”
Hindi ako makagalaw.
Hindi dahil wala akong gustong sabihin.
Kundi dahil may katotohanan iyon.
Tinanggap ko ang pera.
Nagsimula ako sa maling intensyon.
Kahit nagbago na ang nararamdaman ko ngayon, hindi mabubura ang una kong ginawa.
Sa gilid ng crowd, nakita ko si Camille.
Hindi siya tumatawa.
Pero ang tahimik niyang tingin ay sapat na.
Parang sinasabing: sabi ko na nga ba.
Huminga ako nang malalim.
Gusto kong tumakbo.
Pero bago pa ako makahakbang, may humawak sa kamay ko.
Si Miguel.
Hindi ko alam kung kailan siya dumating.
Pero nandoon siya, nakatayo sa tabi ko, mas malamig ang mukha kaysa sa kahit anong araw na nakita ko siya.
“Who did this?” tanong niya.
Walang sumagot.
Tumingin ako sa kaniya.
“Miguel…”
Hindi niya ako tiningnan.
Umakyat siya sa stage.
Kinuha niya ang microphone mula sa host.
Tahimik ang buong fair.
Sa screen, nandoon pa rin ang screenshots ng transfers.
Tiningnan niya iyon.
Pagkatapos, tumingin siya sa crowd.
“Totoo ang transfers.”
Parang may kumurot sa puso ko.
Alam kong totoo.
Pero ang marinig niya iyon sa harap ng lahat ay ibang sakit.
“Nagpadala ako ng pera kay Lia Santos nang tatlong beses,” patuloy niya. “Una, dahil may ibinigay siyang bracelet. Pangalawa, keychain. Pangatlo, tubig at towel.”
May ilang tumawa nang mahina.
Pero walang naglakas-loob na tumawa nang tuluyan.
“Alam ko ring hindi ganoon kamahal ang mga bagay na iyon.”
Lalo akong nanliit.
Gusto kong sumigaw na tama na.
Na huwag na niyang ipagpatuloy.
Na kaya kong tanggapin ang hiya, pero ayokong siya pa ang magsabi nito.
Pero nagpatuloy siya.
“At alam ko rin kung bakit niya ginawa.”
Tumigil ang paligid.
“Ginawa niya dahil kulang ang tuition niya. Dahil halos wala siyang allowance. Dahil may mga taong kapag gipit, hindi na nakakapili ng magandang paraan para humingi ng tulong.”
Naramdaman kong uminit ang mga mata ko.
“Hindi ko sinasabing tama ang ginawa niya,” sabi ni Miguel. “Mali iyon.”
Tumango ako nang hindi ko namamalayan.
Oo.
Mali.
“Pero mas mali ang ipahiya ang isang tao gamit ang kahirapan niya.”
Tahimik ang lahat.
“Kung may problema kayo sa perang ipinadala ko, ako ang kausapin ninyo. Pera ko iyon. Desisyon ko iyon. At kung may tanong kayo kung paid actress ba siya…”
Tumigil siya sandali.
Pagkatapos, bumaba ang tingin niya sa akin.
Sa harap ng lahat, kinuha niya mula sa bulsa niya ang pulang bracelet na binili niya sa booth namin.
Dahan-dahan niya itong isinuot sa pulso niya.
Nanahimik ang buong campus.
“Hindi ko kailangang bayaran ang taong gusto kong piliin.”
Parang may humigpit sa dibdib ko.
Ang mundo ay naging malabo.
Hindi dahil sa takot.
Kundi dahil sa luha.
Bumaba siya mula sa stage at lumapit sa akin.
Nakaharap pa rin sa amin ang lahat.
Pero sa sandaling iyon, parang kaming dalawa na lang ang nandoon.
“Lia,” sabi niya nang mahina.
Hindi “junior.”
Hindi “scammer.”
Hindi “future girlfriend.”
Pangalan ko.
“Tapusin na natin ang agreement.”
Nanikip ang dibdib ko.
Alam ko.
Darating din ito.
Isang buwan lang naman talaga.
Dapat masaya ako. Wala na akong utang. Wala nang acting. Wala nang gulo.
Pero bakit parang may mawawala sa akin?
Pinilit kong ngumiti.
“Sige.”
“Hindi mo na kailangang magpanggap.”
Tumango ako.
“Okay.”
“Kung aalis ka, hindi kita pipigilan.”
Ang sakit.
Ang sakit pala kapag binibigyan ka ng kalayaang hindi mo na gusto.
Tumingin ako sa pulang bracelet sa pulso niya.
Pareho ng una kong binigay.
Pero ngayon, wala nang kasinungalingan sa pagitan namin.
Huminga ako nang malalim.
“Miguel.”
“Hmm?”
“Kung hindi na tayo magpapanggap…”
Tumaas ang tingin niya.
Nanginginig ang kamay ko, pero pinilit kong huwag umatras.
“Puwede ba akong mag-confess ulit?”
Nagbago ang ekspresyon niya.
Sa unang pagkakataon, nakita kong siya naman ang natigilan.
May mga napasinghap sa paligid.
Si Carlo, mula sa malayo, biglang sumigaw:
“YES! GO, LIA!”
Gusto ko siyang sakalin, pero wala na akong oras mahiya.
Tumingin ako kay Miguel.
“Hindi na ako magbibigay ng bracelet na overpriced. Hindi na rin ako magsisinungaling na espesyal na pinabasbasan ito ng kung sino. Wala akong maibibigay na mahal. Wala akong magandang background. Minsan makapal ang mukha ko, minsan mali ang mga desisyon ko, at minsan nauuna ang gutom ko kaysa konsensya ko.”
Napaluha ako, pero hindi ako tumigil.
“Pero gusto kita. Totoo na ngayon. Hindi dahil may pera ka. Hindi dahil tinulungan mo ako. Kundi dahil nakita mo ang pinakapangit kong parte, pero hindi mo ako itinapon agad.”
Tahimik siyang nakatingin sa akin.
“Gusto kita, Miguel Reyes. Hindi bilang customer. Hindi bilang senior. Hindi bilang fake boyfriend.”
Huminga ako.
“Bilang ikaw.”
Matagal siyang hindi nagsalita.
Sobrang tagal, pakiramdam ko gusto ko nang bawiin lahat ng sinabi ko at lumipat ng bansa.
Pagkatapos, bigla siyang ngumiti.
Hindi iyong mapang-asar.
Hindi iyong delikado.
Kundi iyong ngiting parang matagal na niyang hinihintay ang sandaling ito.
“Magkano ang confession na ’yan?”
Napakurap ako.
“Ha?”
“Magkano? Para mabayaran ko.”
Sandali akong napatitig sa kaniya.
Pagkatapos, sa gitna ng luha ko, natawa ako.
“Hindi ibinebenta.”
Lumapit siya ng isang hakbang.
“Good.”
“Good?”
Tumango siya.
“Kasi tatanggapin ko.”
Hindi ko na alam kung sino ang unang sumigaw sa paligid.
Basta biglang sumabog ang buong fair sa hiyawan.
Si Carlo ay halos tumalon sa stage.
Si Althea at Joy, hindi ko alam kung kailan dumating, pero pareho silang umiiyak at tumatawa.
Si Camille naman ay tahimik na umalis sa crowd.
Hindi ko na siya hinabol.
Hindi na mahalaga.
Ang mahalaga ay si Miguel, nakatayo sa harap ko, suot ang pulang bracelet na hindi mahal, hindi espesyal, at hindi blessed ng kahit sinong master.
Pero ngayon, iyon ang pinakamahalagang bracelet sa buong mundo para sa akin.
Hinawakan niya ang kamay ko.
“Lia Santos.”
“Bakit?”
“Official na ba?”
Pinunasan ko ang luha ko gamit ang kabilang kamay.
“Depende.”
“Sa ano?”
“Sa benefits.”
Tumawa siya.
“Ano’ng benefits ang gusto mo?”
Nag-isip ako nang seryoso.
“Libre breakfast minsan. Tutoring kapag may exam. At bawal kang maging masyadong mabait sa ibang babae.”
“Possessive agad?”
“Investment protection.”
Mas lalo siyang natawa.
Pagkatapos, hinigpitan niya ang hawak sa kamay ko.
“Approved.”
Mula noon, hindi na ako nagbenta sa kaniya ng overpriced gifts.
Hindi na rin niya ako binayaran para sa confession.
Pero tuwing dumadaan kami sa maliit na stall sa labas ng campus, bumibili siya ng tig-iisang pulang bracelet.
Isa para sa kaniya.
Isa para sa akin.
At bawat beses, ako ang nagbabayad.
Dalawampung piso lang.
Tapos palagi niya akong tatanungin:
“Sure kang hindi forty-eight thousand?”
At palagi kong isasagot:
“Hindi. Pero kapag nagpakasal tayo balang araw, baka may interest na.”
Noong una, akala ko siya ang tuition fee ko.
Akala ko siya ang sagot sa problema kong pera.
Pero sa huli, siya pala ang taong magtuturo sa akin na hindi lahat ng utang ay binabayaran ng pera.
May ibang binabayaran ng katapatan.
May ibang sinusuklian ng tiwala.
At may ibang regalo, kahit dalawampung piso lang ang halaga, nagiging priceless kapag tinanggap ng tamang tao.
Wakas.