Presyo Ng Isang Confession
Part 02. Ang Presyo Ng Isang Confession
“Future girlfriend ko.”
Sa sandaling lumabas ang mga salitang iyon sa bibig ni Miguel Reyes, pakiramdam ko tumigil ang buong mundo.
Hindi lang ako ang nanigas.
Pati ang mga taong nakapaligid sa basketball court ay parang sabay-sabay na napindot ang pause button.
Si Carlo, na kanina ay tawa nang tawa, ngayon ay nakabuka ang bibig na parang nakakita ng multo.
Ang ilang babae sa gilid ng court ay nagbulungan.
“Future girlfriend?”
“Si Miguel Reyes ang nagsabi niyan?”
“Hindi ba never siyang tumatanggap ng confession gifts?”
“Bakit siya pumayag sa kaniya?”
Ako naman, ang bida sa eksenang ito, ay gustong matunaw at maging tubig sa sahig.
Ang phone ko ay nasa kamay ko pa rin. Nandoon pa ang notification ng sampung libong piso.
Kung dati, tuwing maririnig ko ang tunog ng e-wallet notification, para akong nakakarinig ng kampana ng langit.
Ngayon, parang tunog iyon ng pinto ng kulungan na nagsasara.
Nilunok ko ang kaba sa lalamunan ko.
“Senior…”
“Hmm?”
Kalmado siyang tumingin sa akin.
Sobrang kalmado.
Para bang hindi niya ako tinawag na future girlfriend sa harap ng kalahating campus.
Para bang hindi niya rin ako nahuli sa posibilidad na ginagamit ko lang siya bilang walking ATM.
Pinilit kong ngumiti.
“Baka… baka narinig mo lang po nang mali ang confession ko noon.”
Tumaas ang kilay niya.
“Mali?”
“Opo. Ang sinabi ko po talaga noon ay… gusto kitang… suportahan bilang senior.”
Tahimik siya ng dalawang segundo.
Pagkatapos, tumawa si Carlo sa likod niya.
“Supportahan? Kaya pala may bracelet, keychain, tubig, at towel? Grabe naman ang support system mo, junior.”
Gusto ko siyang batuhin ng mismong sports drink bottle.
Pero hawak iyon ni Miguel.
At tinanggap niya na.
Tinanggap niya talaga.
Ibig sabihin, hindi na siya basta nagbayad para makawala. Binago niya ang laro.
Miguel looked at me, his smile faint but dangerous.
“Fine. Sabihin nating mali ang pagkakaintindi ko.”
Agad akong nakahinga nang bahagya.
Pero ang susunod niyang sinabi ay halos nagpatumba sa akin.
“Then ibalik mo lahat ng perang tinanggap mo.”
Natigilan ako.
“Lahat?”
“Limampung libo, tatlong libo, sampung libo. Total, animnapu’t tatlong libong piso.”
Tahimik akong tumingin sa kaniya.
Pagkatapos, marahan kong hinawakan ang dibdib ko.
“Senior, kung pera ang pag-uusapan natin, puwede bang dahan-dahan? Mahina ang puso ko.”
“Akala ko malakas ang loob mo? Kaya mo ngang magbenta ng twenty-peso bracelet sa halagang fifty thousand.”
“Senior, hindi po iyon pagbebenta. Iyon po ay… creative pricing.”
“Creative fraud.”
“Ang sakit naman pakinggan kapag Law student ang nagsabi.”
Tumingin siya sa akin nang diretso.
Hindi na siya tumatawa.
Doon ako lalo kinabahan.
“Alam mo ba, puwede kitang i-report?”
Tumango ako nang napakabagal.
“Opo.”
“Alam mo rin bang puwede kitang singilin?”
“Opo.”
“Pero hindi ko ginawa.”
Napatingin ako sa kaniya.
Ang ingay sa paligid ay unti-unting bumalik, pero sa pagitan naming dalawa, parang may sariling katahimikan.
“Bakit po?”
Hindi niya agad sinagot.
Inabot niya sa akin ang towel. Halatang nagamit na niya iyon, may konting dampi ng pawis sa gilid.
“Dahil noong unang beses kitang makita, mukha kang hindi manloloko para sa luho.”
Hindi ako nakapagsalita.
“Mukha kang desperado.”
Parang may maliit na bagay na tumama sa dibdib ko.
Mas masakit iyon kaysa sa salitang fraud.
Dahil totoo.
Hindi ako bumili ng bracelet para bumili ng bag, sapatos, o kung ano mang luho.
Ginawa ko iyon dahil may tuition akong kulang.
Dahil may allowance akong hindi kasya.
Dahil pagod na akong ngumiti habang nagugutom.
Pero kahit totoo, nakakahiya pa rin kapag ibang tao ang unang nakapansin.
Ibinalik ko ang tingin sa sahig.
“Sorry.”
First time kong sinabi iyon nang seryoso sa kaniya.
Walang biro.
Walang palusot.
Walang acting.
“Alam kong mali. Pero hindi ko na alam kung ano ang gagawin ko noon.”
Tahimik siya.
Akala ko sasabihin niya, “Hindi excuse ang pagiging mahirap.”
At kung sasabihin niya iyon, wala akong maikakaila.
Pero hindi niya sinabi.
Sa halip, tumingin siya sa paligid. Napansin niyang marami pa ring nakatingin sa amin.
Bigla niyang hinawakan ang strap ng backpack ko ulit at mahinang hinila ako palayo.
“Halika.”
“Saan?”
“Sa lugar na walang audience.”
Hindi ko alam kung dahil guilty ako o dahil hawak niya ang strap ng bag ko, pero sumunod ako.
Dinala niya ako sa gilid ng campus, sa ilalim ng lumang covered walkway na madalas daanan ng mga estudyante kapag umuulan. Doon, mas tahimik. May iilang tao pa rin, pero walang nakikialam.
Binitawan niya ang bag ko.
“Ano pangalan mo?”
Natigilan ako.
Matapos kong kumuha ng animnapu’t tatlong libo mula sa kaniya, ngayon niya lang tinanong ang pangalan ko.
“Lia Santos.”
“Year?”
“Second year. Business Management.”
“Scholarship?”
“Partial.”
“Family?”
“May nanay. May kapatid. Walang tatay sa bahay.”
Hindi ko alam kung bakit ko sinagot nang deretso. Siguro dahil mukha siyang abogado kahit hindi pa graduate. Kapag nagtanong siya, parang nasa witness stand ka.
Tumango siya.
“Magkano pa ang kailangan mo buwan-buwan para mabuhay nang maayos?”
Nagulat ako.
“Ha?”
“Hindi marangya. Maayos lang. Pagkain, pamasahe, school materials.”
Agad akong umiling.
“Hindi mo na ako kailangang bigyan ng pera. Sobra na ang nakuha ko. Ibabalik ko rin kapag nakapagtrabaho ako.”
“Hindi ako nagbibigay nang libre.”
Napatingin ako sa kaniya.
Kinuha niya ang phone niya, may tinype, tapos ipinakita sa akin ang screen.
Nakasulat doon:
Kasunduan.
Party A: Miguel Reyes.
Party B: Lia Santos.
Obligasyon ni Party B: Magpanggap bilang girlfriend ni Party A sa loob ng isang buwan.
Kapalit: Ang perang natanggap na ni Party B ay ituturing na advance compensation. Walang dagdag na bayad maliban kung may espesyal na sitwasyon.
Napaawang ang bibig ko.
“Senior, bakit parang mas delikado pa ito kaysa i-report mo ako?”
“Delikado lang kung gusto mo akong landiin nang totoo.”
“Maliit ang chance niyan.”
“Sure ka?”
“Very sure.”
Ngumiti siya.
“Good. Ako rin.”
Hindi ko alam kung bakit medyo nainis ako sa mabilis niyang sagot.
Pero agad kong pinaalala sa sarili ko: Lia, focus. Ito ay hindi romansa. Ito ay debt settlement.
“Bakit kailangan mo ng fake girlfriend?”
Sumandal siya sa poste at isinuksok ang isang kamay sa bulsa.
“May problemang ayaw tumigil.”
“Ex?”
“Hindi.”
“Family-arranged marriage?”
Tiningnan niya ako na parang nagsasabi ng, ang dami mong napapanood na drama.
“Isang babae mula sa department namin. Paulit-ulit siyang nagkakalat na may espesyal kaming relasyon. Kahit ilang beses ko nang nilinaw, hindi tumitigil. Kung magkakaroon ako ng ‘girlfriend,’ mas madali siyang mapapatahimik.”
Naisip ko ang eksena kanina sa court.
Ang daming nakakita.
Ang daming nakarinig.
Kung may tsismis bukas, buong campus na ang makakaalam.
“Bakit ako?”
“Dahil ikaw ang pinakakumbinsing manloloko na kilala ko.”
“Compliment ba iyon?”
“Depende kung gaano kakapal ang mukha mo.”
Huminga ako nang malalim.
“Kung tatanggi ako?”
“Ibabalik mo ang sixty-three thousand.”
Agad kong inabot ang phone niya.
“Nasaan ang pirmahan?”
Tumingin siya sa akin.
Hindi ko alam kung naiirita siya o natutuwa.
Tinype niya ang ilang rules:
Una, bawal humingi ng dagdag na pera nang walang dahilan.
Pangalawa, bawal gamitin ang pangalan niya para manakot o magyabang.
Pangatlo, kapag may nagtanong, kami ay “getting to know each other.”
Pang-apat, bawal ma-fall.
Pagkabasa ko sa pang-apat, suminghal ako.
“Senior, sa lahat ng problema ko sa buhay, ikaw ang pinakahuli kong iiyakan.”
“Good.”
“Pero dapat may rule din ako.”
“Sige.”
Tinype ko:
Bawal maging masyadong mabait dahil nakakalito.
Binasa niya iyon. Matagal.
Pagkatapos, tinapik niya ang screen.
“Approved.”
Hindi ko alam kung bakit biglang uminit ang mukha ko.
Pagkatapos naming magkasundo, akala ko tapos na ang drama.
Pero bago pa ako makaalis, biglang may lumapit na babae mula sa dulo ng walkway.
Matangkad siya, maayos ang buhok, eleganteng gumalaw, at may hawak na folder sa dibdib. Nang makita niya kami, lalo na ang distansya namin ni Miguel, tumigil ang hakbang niya.
“Miguel.”
Malamig ang boses niya.
Napatingin ako kay Miguel.
Hindi nagbago ang mukha niya, pero ramdam kong humigpit ang paligid.
“Camille.”
Ah.
So ito ang problemang ayaw tumigil.
Tiningnan ako ng babaeng si Camille mula ulo hanggang paa.
Hindi mapangahas ang tingin niya.
Mas masahol.
Parang sinusukat niya kung magkano ako.
Pagkatapos, ngumiti siya.
“Siya ang girlfriend mo?”
Hindi pa ako nakakasagot, biglang hinawakan ni Miguel ang kamay ko.
Nanigas ang buong katawan ko.
Mainit ang palad niya.
Mahigpit, pero hindi masakit.
“Getting there,” sagot niya.
Parang may sumabog na maliit na bomba sa dibdib ko.
Camille’s smile stiffened.
“Ano’ng meron sa kaniya?”
Ako mismo gusto ring malaman ang sagot.
Pero bago ko pa maitanong sa sarili ko, narinig ko si Miguel na kalmadong sumagot:
“Siya ang taong pinili ko.”
At sa unang pagkakataon mula nang nagsimula ang kalokohan kong ito, nakalimutan kong pera ang dahilan kung bakit ako nandito.