Lalaking Nangakong Poprotektahan Ako
Part 3: Ang Lalaking Nangakong Poprotektahan Ako
Lahat ng mata ay napunta kay Adrian.
Sa sandaling iyon, parang biglang lumiit ang kuwarto.
Ang tunog ng monitor sa tabi ng kama ko, ang paghinga ni Mama, ang mahinang paghikbi ng kasambahay—lahat iyon ay tila nawala. Ang natira lamang ay ang mukha ni Adrian, maputla at naninigas, habang nakatingin kay Isabella na hawak ng pulis sa may pintuan.
“Anong ibig niyang sabihin?” tanong ni Kuya Marco.
Hindi sumagot si Adrian.
At ang katahimikan niya ang unang umamin para sa kanya.
Dahan-dahang lumingon si Papa sa kanya. “Adrian, tinatanong ka ng anak ko.”
Anak ko.
Napansin ko ang salitang iyon.
Ngayon lang ulit niya ginamit para sa akin, pero huli na ang lahat.
Si Adrian ay huminga nang malalim. Pinisil niya ang pagitan ng mga kilay, gaya ng nakasanayan niyang gawin kapag ayaw niyang harapin ang isang problema.
“Elena,” sabi niya sa akin, “hindi ko alam na gagawin niya iyon.”
Napangiti ako nang mapait.
“Pero may alam ka.”
Hindi siya nakapagsalita.
Tumulo ang luha ni Isabella habang pilit siyang kumawala sa hawak ng pulis.
“Bakit hindi mo sabihin sa kanila?” sigaw niya kay Adrian. “Ikaw ang nagsabi sa akin na kung hindi mawawala si Elena, hindi tayo kailanman makakalaya! Ikaw ang nagsabi na pagod ka na sa kasunduang kasal na hindi mo naman ginusto!”
Nanigas ang mga kamay ni Adrian.
“Magsinungaling ka pa,” dagdag ni Isabella. “Tingnan natin kung sino ang mas maniniwala sa’yo kapag inilabas ko ang mga chat natin.”
Nanlaki ang mata ni Mama.
“Mga chat?”
Mula sa bulsa ni Isabella, kinuha ng pulis ang cellphone niya bilang bahagi ng ebidensya. Ngunit bago iyon tuluyang maitago, nakita ko ang takot sa mukha ni Adrian.
Takot na takot siya.
Hindi dahil nasira ang tiwala ko.
Kundi dahil baka masira ang pangalan niya.
Doon ko mas lalong naintindihan kung sino siya.
Ang lalaking minsang tumayo sa harap ko sa isang party, ang lalaking bumili ng cake ko, ang lalaking nagsabing aalagaan ako—marahil totoong naging mabait siya noon.
Pero ang kabaitan na iyon ay hindi pagmamahal.
Maaaring awa lang.
Maaaring responsibilidad.
Maaaring paraan lang upang magmukha siyang marangal.
“Miss Elena,” sabi ng abogado ko, “inirerekomenda kong magsampa tayo ng reklamo hindi lamang laban kay Miss Isabella, kundi pati na rin sa sinumang mapapatunayang kasabwat o may kinalaman sa pagtatago ng ebidensya.”
Tumingin ako kay Adrian.
“Attorney, gawin natin.”
“Elena!” biglang tawag ni Mama.
Parang nabasag ang boses niya.
“Huwag mo sanang madaliin. Si Adrian ay… matagal nang konektado sa pamilya natin. Baka may hindi lang tayo naiintindihan.”
Tumingin ako sa kanya nang diretso.
“Mama, noong nasa loob ako ng apoy, may sinubukan ba kayong intindihin tungkol sa akin?”
Napayuko siya.
Tahimik.
Si Papa naman ay hindi makatingin sa akin.
Si Kuya Marco ang unang lumapit sa kama ko. Sa tatlong taon kong kasama siya sa iisang bahay, ngayon ko lang nakita ang ganoong itsura niya—hindi mayabang, hindi mainitin ang ulo, kundi wasak.
“Elena,” sabi niya, “hindi ko alam…”
“Hindi mo alam dahil ayaw mong malaman,” sagot ko.
Napahinto siya.
“Sa bawat pagkakataong may nangyayari, lagi mong pinipili ang bersyon ni Isabella. Kapag sinabi niyang sinaktan ko siya, galit ka agad. Kapag umiyak siya, ako agad ang kontrabida. Hindi mo kailangang malaman ang totoo, dahil nakapagdesisyon ka na.”
Namula ang mga mata niya.
“Kuya ako dapat,” bulong niya.
“Oo,” sabi ko. “Dapat.”
Ang salitang iyon ay tila mas masakit pa kaysa sigaw.
Tahimik siyang umatras.
Dumating ang pulis at dinala si Isabella para sa pormal na imbestigasyon. Bago siya tuluyang mawala sa pasilyo, narinig ko pa rin ang sigaw niya.
“Hindi ako papayag na ako lang ang bumagsak! Lahat kayo, kasama ko!”
Naiwan sa kuwarto ang bigat ng mga salitang iyon.
Pagkalipas ng ilang minuto, lumapit sa akin si Adrian.
“Elena,” mahina niyang sabi, “pakinggan mo ako kahit isang beses lang.”
“Hindi na kailangan.”
“Kailangan,” giit niya. “Hindi ko sinabi sa kanya na sunugin ang kuwarto mo. Totoo iyon. Galit ako noon. Nalilito ako. Pakiramdam ko nakatali ako sa isang kasunduang hindi ko pinili. Pero hindi ko ginustong masaktan ka.”
Tiningnan ko siya.
“Pero ginusto mong mawala ako.”
Natigilan siya.
Hindi niya maikaila.
“Ginusto mong ako ang bumitaw para hindi ka magmukhang masama. Ginusto mong ako ang sisihin para maging malinis ka. Ginusto mong pakasalan siya, pero ayaw mong sabihing ikaw ang nang-iwan.”
Bawat salita ko ay tumama sa kanya.
Sa dulo, wala siyang naisagot.
“Adrian,” sabi ko, “hindi mo kailangang sunugin ang kuwarto ko para saktan ako. Matagal mo na akong sinusunog sa katahimikan mo.”
Napapikit siya.
Para siyang nasasaktan.
Pero sa pagkakataong ito, hindi ko na responsibilidad ang sakit niya.
Lumapit ang abogado ko at iniabot ang dokumento ng pormal na kanselasyon ng kasunduan sa kasal.
“Kailangan ng pirma ng dalawang panig,” paliwanag niya.
Kinuha ko ang ballpen.
Hindi nanginig ang kamay ko.
Pumirma ako.
Elena Reyes.
Pagkatapos, ibinigay ko iyon kay Adrian.
Matagal niyang tinitigan ang papel. Siguro naalala niya ang lahat ng panahong ngumiti ako sa kanya. Siguro naalala niya ang batang babae sa balkonahe, hawak ang maliit na cake, naniniwalang may isang tao sa mundong nakakaalala sa kanya.
Pero ang batang iyon ay wala na.
Namatay siya noong gabing iniwan nila ako sa apoy.
Sa huli, pumirma rin si Adrian.
Nang matapos, may kung anong gumaan sa dibdib ko.
Hindi buo.
Hindi masaya.
Pero malaya.
Pagkatapos ng araw na iyon, mabilis na kumalat ang balita sa loob ng mga pamilyang nakakakilala sa amin.
Ang pamilyang dati ay tinitingala dahil sa yaman at pangalan, ngayon ay pinag-uusapan dahil sa eskandalo.
Ang ampon na anak na minahal ng lahat ay iniimbestigahan sa kasong arson at attempted murder.
Ang lalaking tagapagmana ng kilalang pamilya ay nadawit sa mga mensahe at pagtatago ng katotohanan.
At ako?
Ako ang babaeng iniwan nila sa apoy.
Sa loob ng ospital, dumagsa ang mga bisita.
Hindi para kumustahin ako.
Kundi para makiusisa.
May mga kamag-anak na biglang naging mabait.
May mga kakilala ni Mama na nagdala ng bulaklak, pero ang mata ay puno ng tanong.
May mga kaibigan ni Adrian na nagpadala ng mensahe, humihingi ng tawad kahit wala naman silang ginawa.
Hindi ko sinagot ang karamihan.
Pagod na akong maging eksena sa buhay ng ibang tao.
Isang hapon, habang mag-isa akong nakaupo sa wheelchair malapit sa bintana ng ospital, may kumatok sa pinto.
Akala ko nurse.
Pero ang pumasok ay isang lalaking hindi ko kilala.
Matangkad siya, nakasuot ng simpleng polo, may dalang paper bag ng prutas at isang maliit na kahon ng cake.
“Miss Elena?” tanong niya.
Tumango ako.
“Pasensya na sa istorbo. Ako si Rafael Santos. Ako ang anak ng security guard na nagpadala ng video.”
Bigla akong napaupo nang tuwid.
“Nasaan ang tatay mo? Ayos lang ba siya?”
Lumambot ang mukha ni Rafael.
“Nasa ligtas na lugar siya ngayon. Natakot siya dahil may nagbanta sa kanya. Pero nang malaman niyang buhay ka at lumalaban, gusto niyang tumulong.”
Naramdaman kong uminit ang mata ko.
Sa lahat ng taong dapat sana’y nagligtas sa akin, isang guard pa ang nag-isip na mahalaga ang buhay ko.
Inilapag ni Rafael ang kahon ng cake sa mesa.
“Hindi ko alam kung gusto mo ito,” sabi niya, bahagyang nahihiya. “Sabi ng nurse, mahilig ka raw sa dark chocolate.”
Natigilan ako.
Matagal kong tinitigan ang kahon.
Hindi iyon mamahalin.
Hindi marangya.
Pero sa unang pagkakataon matapos ang sunog, may nagdala sa akin ng isang bagay na pinili dahil sa akin.
Hindi dahil kay Isabella.
Hindi dahil sa imahe ng pamilya.
Kundi dahil sa gusto ko.
“Salamat,” mahinang sabi ko.
Ngumiti si Rafael.
“Walang anuman. At sabi ng tatay ko, hindi ka na mag-iisa sa laban na ito.”
Sa labas, nagsisimula nang lumubog ang araw.
Sa loob ng mahabang panahon, pakiramdam ko ay nasa abo pa rin ako.
Pero sa sandaling iyon, may maliit na liwanag na pumasok.
Hindi ito ang pag-ibig na minsan kong pinangarap.
Hindi ito ang pamilyang hiniling ko noong bata ako.
Pero marahil, ito ang simula ng isang buhay na ako naman ang pipili.